Şairi dövrü mətbuatda,ədəbi jurnal və portallarda işıq üzü görmüş "Azərbaycan" , "Turan yolu","Zəfərdən elimə seçdim yeni ad","Salam ulu mahal","Oxu məni" ,"Şəhid ağacları...","Yürüş edəcəyik", "Zirvələr qış doğur" kimi mövzu rəngarəngliyi (vətən sevgisi,yurd həsrəti,Qələbədən doğan sevinc və qürur,təbiət) və fəlsəfi dərinliyi ilə seçilən şeirləri ilə tanımışam.Son vaxtlar yazdığı yeni poetik nümunələri isə daha çox Fasebook sosial şəbəkəsindəki səhifəsindən izləyirəm.Hər oxuduğum şeir Vaqif Vüqarı söz adamı,gözəl qələm sahibi kimi yenidən tanıdır.
Vaqif Vüqarın poetik dünyası şeirdən şeirə, obrazdan obraza keçdikcə tədricən bütün mənzərəsi ilə açılır.İlk olaraq,sakit, həssas, qayğılı, bir qədər kədərli,lakin ümidini itirməyən şairlə qarşılaşırsan. Yaradanı və yaradılışı dərindən dərk edən,qənaətlərini,duyğularını Sözə çevirən bir qələm sahibinin səsini duyursan.
Hər yeni şeirini oxuduqca xəyal dünyasının sonsuzluğuna,dünyaya baxışının özünəməxsusluğuna ,fərdi üslubuna,sözün adi mənasından daha geniş məna yaratmaq bacarığına bələd olursan.
Vaqif Vüqarın şeirləri Azərbaycan poeziyasının milli və mənəvi kökləri ilə bağlıdır.Şair ənənəyə sadiq qalmaqla ədəbiyyatın tanış mövzularına öz daxili inamı,fəlsəfi duyumu ilə yanaşır, öz obrazlar aləmini yaradır.Kainat,təbiət,yaradılış,insan və onun hisləri, daşıdığı mənəvi dəyərlər haqqında düşüncələrini təbii şəkildə poetik sözə və duyğuya çevirir.Bu, müasir ədəbi mühitdə öz istiqamətini müəyyənləşdirmiş , dəst-xəttini formalaşdırmış bir yaradıcılıqdan xəbər verir.
Vaqif Vüqarın poetik dünyasına daxil olarkən ilk nəzərə çarpan çəhət sözün sadəliyi ilə düşüncənin dərinliyi arasındakı vəhdətdir. Müəllif mürəkkəb fəlsəfi fikirləri sadə sözlərlə ifadə edir. Yaratdığı obrazlarla oxucunu sözün görünən qatından düşüncənin dərinliklərinə doğru aparır.



Şair "yol gedir",lakin onun yolu "hamının keçdiyi yol" deyil.O, səhralardan keçən yolçu kimi yaddaşın,itirilmiş zamanın,arzunun və sözün arxasınca gedir.Sonsuzluğa apardığı isə "bir ovuc su,bir ovuc torpaq" və yaddaşındakı xatirələrdir.İki sadə söz ,su və torpaq bütöv bir həyat fəlsəfəsinin daşıyıcısıdır.Xatirələr isə insanı rahat buraxmayan,bəzən də yaşamasına səbəb olan daxili qüvvəni ifadə edir.



Vaqif Vüqarın şeirlərində obrazlılıq onun düşüncə tərzinin özüdür, dünyanı qavrama və düşünmə üsuludur.



Şeirdə yaradılan poetik obrazlar bir-birini tamamlayaraq müəllifinin kainat ,zaman,təbiət və insan haqqında düşüncələrini əks etdirir.Şair az sözlə geniş düşüncə məkanı yaradır.Konkret obrazdan çıxış edərək düşüncəni kainatın, təbiətin,insanın daxili aləminin dərin qatlarına yönəldir.Bu xüsusiyyət onun şeirlərinin fəlsəfi yükünü daha da artırır.Oxucu əvvəl obrazların cazibəsinə düşür,daha sonra onların ifadə etdiyi,daşıdığı mənanı axtarmağa və düşünməyə başlayır.
Vaqif Vüqarın poeziyasında kainat təbiətin,
insanın,baş verən hadisələrin və əşyaların vəhdətdə olduğu bütöv varlıq kimi qavranılır.



Şeirdə quşun səsi,dolub-daşan ümman, ocağın közü,rənglər,işıq,yer,göy müstəqil təsvir obyektləri kimi qalmır,insanın daxili,mənəvi aləmi ilə əlaqələndirilir."Bir ocağın köz tərəfiyik" misrasında insanın təbiətdən və kainatdan ayrı olmayan mahiyyəti ifadə olunur."Ulu Yaradanın söz tərəfiyik" fikrində isə bu bağlılıq daha da yüksək mənəvi məna qazanır.İnsan yalnız yaradılmış varlıq deyil,həm də düşüncə,söz və sənət vasitəsi ilə yaradılışın mənasını ifadə edən bir tərəfdir.Vaqif Vüqarın şeirlərində diqqət çəkən digər bir cəhət mücərrəd anlayış
ları konkret, duyula bilən obrazlarla ifadə etmək bacarığıdır."Həyat bildiyimiz isti qucaqdır" misra
sında həyat fəlsəfi anlayış olmaqdan çıxaraq insanın duyduğu yaxınlığa,istiliyə və qorunma hissinə çevrilir. "İşıq libası" mənəvi aydınlığın, "yanar ocağın közü" həyat enerjisinin, "yer və göy" isə varlığın bütövlüyünün obrazıdır. Beləliklə,şeirdəki fikir oxucuya təsəvvür və hiss vasitəsi ilə daha aydın çatır.Şair kainat,yaradılış, təbiət və insan münasibətləri kimi mövzulara müraciət etməklə varlığın bütövlüyünü,insanın həmin bütövlükdə yerini və mənəvi məsuliyyə
tini araşdırır.Təqdim olunan şeir də məhz bu poetik-fəlsəfi axtarışın gözəl nümunəsidir.
Vaqif Vüqarın kainat və təbiətlə bağlı düşün
cələrinin mərkəzində insan dayanır.İnsan təbiət və yaradılışın bir hissəsi olmaqla yanaşı,onu dərk etməyə,mənalandırmağa, öz davranışı ilə həmin bu bütövlüyə münasibət bildirməyə qadir bir varlıqdır.



Dünya, təbiət,zaman kimi insan da əbədidir. Zaman onun sevgisini,arzularını,kədərini,ağrılarını dəyişə bilmir.

Zaman hadisələrin ardıcıllığı,həm də insanı və dünyanı sınaqdan keçirən fəlsəfi ölçüdür. Şair zamanın sınaqlarından çıxan insanın dəyişməyən mahiyyətini göstərir. Onun poetik baxışında min ildən sonra belə gülüş,qüssə, sevgi, dağ, çinar, bulud öz varlığını qoruyur. Zaman çox nəsnələri dəyişsə də, min illərdir insanın mahiyyəti, mənəvi duyğuları dəyişmir. Və zamanın fövqündə dayanır.



Vaqif Vüqarın poetik dünyasında yol həm insanın zaman içindəki hərəkəti,həm də yaddaş,ayrılıq və mənəvi axtarışın simvoludur. Şair bu yolu əbədiyyətə doğru gedən insanın daxili səfəri kimi təqdim edir.Onun sənətkarlığı da böyük mənaları çox zaman sadə ,lakin emosional və simvolik yüklü obrazlarla ifadə edə bilməsidir.
Müəllifin sənətkarlığının əsas cəhətlərindən biri də yığcam,bir neçə detalla geniş həyat lövhələri yaratmaq bacarığıdır.



Vaqif Vüqar üç bəndlik kiçik bir şeirdə az sözlə oxucunun təsəvvüründə böyük bir həyat hekayəsini,bir ailənin taleyini canlandırır.Şair hadisəni danışmır,onun ən səciyyəvi ,ən ağrılı detallarını seçir.Uşağın qatarın dalınca qaçma
sı,ananın taleyi ilə küsüb barışması, xəritəyə baxıb ağlaması, günləri barmaqla sayması, uşaqlar görməsin deyə qatarın gecələr keçməsi bütöv bir həyat hekayəsinin poetik fraqmentləridir.Müəllif qatar,xəritə,vağzal kimi gündəlik həyatdan götürülmüş obrazları adi mənalarından çıxararaq emosional və fəlsəfi məna daşıyıcısına çevirir. Bu, Vaqif Vüqarın poetik təfəkkürünün mühüm xüsusiyyətidir.
Vaqif Vüqarın poeziyası hisdən düşüncəyə, obrazdan fəlsəfəyə doğru genişlənən,insanın daxili aləmini zənginləşdirən bir mənəvi yoldur.


Şairin şeirlərində oxucunun qarşısına çıxan həmin mənəvi yol onu düşüncəyə yönəldir,öz varlığı,yaddaş və zaman qarşısındakı məsuliyyə
tini dərkə aparır.
Sözün dəyərini bilən Vaqif Vüqar hər zaman Sözlə yaşayır,ona güvənir.Sözü yaşatmaq üçün hər gün onun ətəyindən tutub "maddilik aləmindən" uzaqlaşaraq kamilliyə doğru mənalı, uzun bir yol gedir.


Vaqif Vüqarın poeziya yolu "soyuq bir ömrün" ağrılarından, sınaqlarından keçən,daim düşünən, axtaran,düşüncələri yaşanmış illərin içərisində zamanla yetkinləşən şairin yoludur. "Baharın əlindən tutaraq" gələcəyə,işığa inamla gedən Söz adamının yoludur...
P.S. Şairə bu yolda cansağlığı, könül rahatlığı,yeni-yeni yaradıcılıq uğurları diləyirəm.

Rəfayət Əlimirzəyeva