Müəllif : Elşən Təhməzov

Müasir dövrdə poeziya yalnız söz sənəti deyil, həm də insanın ruhunun, cəmiyyətin təlatümlərinin və zamanın psixoloji kodlarının güzgüsüdür. Bu güzgüdə zamanın tozuna bürünmüş kədər, suallar və qayıdış arzuları əks olunur. Müasir şair Hikmət Məlikzadənin poetik irsi, məhz bu güzgünün önündə dayanan səmimi, etirafçı, bəzən ironik, bəzən isə mistik bir ruh halını təqdim edir. Onun şeirləri təkcə misralar deyil, onlar bir iç dünyasıdır, bir çağırışdır, bir boyunəymə və eyni zamanda bir üsyandır.
Görkəmli sənətkar Hikmət Məlikzadə sözün təkcə formal gözəlliyini yox, məzmununun da dərinliyini daşıyan nadir şairlərdəndir. Onun poeziyasında duyğular təkcə hiss deyil, həm də analiz, düşüncə, fəlsəfə və yaşanmış həyatın izidir. O, klassik poeziya ilə modernist poetikanın sərhədində yer alır və bu sərhədi bəzən keçir, bəzən isə sual altına alır. Hər misrasında bir sükut yatır, amma bu sükutun içində elə bir qışqırıq var ki, oxucunun içini oyur, qaranlıq yerlərə işıq salır.
Hisslərin içində qopan fırtınaya sahib şairin təqdim etdiyimiz şeirlərinə təkcə bir oxucu gözü ilə yox, həm də ədəbi tədqiqatçı gözü ilə nəzər salaq.
“Üç nöqtə” ilə başlanan şeir

Bu misralar nəinki yazarın üslubunu, həm də onun daxili halını simvolizə edir. Üç nöqtə qeyri-müəyyənlik, tamamlanmamışlıq, davam edən sualların işarəsidir. Burada poetik fiqurlar içində psixoloji qeyri-sabitlik, daxili tərpənişlər, yaşamaq dilemması konkret estetik forma alır.
“Havası ağırdı bu dadsız ömrün...”
Bu şeirdə ədəbiyyat xadiminin egzistensial düşüncələri daha qabarıq görünür.

Bu, cəmiyyətin içində tək qalmağın, uyğunlaşmamağın sükutla səsləndirilmiş fəryadıdır.
“Vağzalda tək qalan adam” şeiri

Şair burada özünü “vağzalda qalan sərnişin” kimi təqdim edir. Vağzal keçid məkanıdır, insanlar orada bir yerdən başqa yerə keçirlər. Ancaq bu vağzalda şair qalır, qatar isə gedir. Bu zamanın ötüb keçməsi, insanın bu axında yaddan çıxması, tərk olunması formasdır.
Hikmət Məlikzadənin poeziyasında mistik motivlər, sufizm elementləri, günah-haqq anlayışları da öz yerini tapır.
Hikmət Məlikzadənin şeirləri bir çox janrın və mövzunun qovşağındadır. Fəlsəfi poeziya, ironik müşahidə, egzistensial iztirab, mistik və sufistik elementlər və əlbəttə ki, şəxsi iztirabların estetik dillə ifadəsi. Bu şeirlərdə hər bir insan özünü tapa bilər yalnızlığında, sevdasında, üsyanında və sükutunda. Onun poeziyası təkcə ədəbi deyil, həm də psixoloji və ictimai analiz üçün bir məqamdır.
Hikmət Məlikzadə, təkcə şair deyil, zamanın ruhunu hiss edən və onu sözə çevirən bir daxili səs, bir söz müdrikidir. Onun misraları nə qədər şəxsi olsa da, o qədər də ümumbəşəridir.