Bu yaxınlarda, "Ağsu Yazarları" Ədəbi Birliyinin dəyərli üzvü, gözəl şairimiz Mərziyə Sarvana ünvanlanan yuxarıdakı sual, məni hələ orta məktəb dövründən düşündürüb. Elə bu həvəsdən hələ o vaxtlar, istəyimə cavab tapmaq ümüdi ilə tanınmış şair və yazıçıların həyat və yaradıcılığına həsr edilmiş tanınmışların xatirə yazıları olan kitabları alıb böyük həvəslə oxuyurdum. Həmin vaxtlar, yaradıcı insanlar haqqında onları tanıyan dostların yazdıqları bütün xatirələr mənim üçün əvəzsiz, ruhumu sakitləşdirən, məni düşündürən suala cavab olan bir nemət idi. Hətta bu kimi yazıları oxuyub qurtarandan sonra da, yenə özüm - özümə sual edirdim. - "Şairlər necə biri olurlar".
Amma bu oxuduqlarıma rəğmən, düşüncə qənaətimə görə fikirləşirdim ki, şairlər maddiyyatdan kasıb olsalarda həmişə sözün odunda yanan, mənəviyyatca zəngin biridilər. Hətta bəzilərinin, taleyin qismətində çox ağrılı-acılı ömür yaşadıqlarından da xəbərdar olmuşam. Amma, onlar heç zaman, istər qismətdən, istərsədə kimlərinsə yaratdığı çətinliklərdən qorxmub. Yəni, şairlərin bir çoxu, heç vaxt ehtiyac qarşısında sınmayıb...
Müasir ədəbiyyatımızda yetərincə sözün demiş, 64 kitab müəllifi, alim, şair, "İti Qələm" Respublika Ədəbi Birliyinin və "Ağsu Yazarları" Ədəbi Birliyinin sədri Raqif Nazimoğlu birliyə gələn hər bir yeni üzvlə söhbəti əsnasında tez-tez işlətdiyi bir ifadəsi yadıma düşdü: - "Şair mübariz olmalı, sözünün cəsarətini öz cəsarətindən üstün saxlamalıdır". Gözəl şairəmiz Mərziyə Sarvanın birliyin qrup paylaşmasında müzakirəyə çıxardığı" SÖZ ADAMIYIQ" şeiri, düşüncələrimi bu sual ətrafında yenidən tarıma çəkdi. Ona görə yazıya giriş olsun deyə, yuxarıdakı xatirələrimi diqqət mərkəzinə çəkdim.
Şair Mərziyə Sarvanın, - "Şairlər necə biri olurlar?" - deyən birinə ünvanladığı, - "SÖZ ADAMIYIQ" şeirini, sual ətrafında çox gözəl, özünəməxsus tərzdə belə nəzimə çəkir.

Bəli, həqiqətən də, bu "əyri dünyanın, düz" adamı olub, heç kimə "quyu" qazıb, pislik etməyən, ilahi mərhəmətinə sığınan, "Böyük Yaradandanın öz adamıyıq" - deməklə, şair fikrini obrazlı şəkildə belə davam etdirir ;

Yəni, bir şair olaraq haqsızlıq görəndə cismini alovlar yandıran, - "Nələrdən keçmişəm, fərqinə varsan"- görərsən ki, Allahın rəhməti olan səbr adamı," döz adamıyıq" - deyən şair daha sonra ərz edir.

Oxuduqlarımızdan da bilirik ki, haqqı yazdığına görə dövrünün şairlərinin bir çoxunun məcazi mənada sinəsinə çalın -, çarpaz dağlar çəkilmiş, ümüd dolu çiçəkli bağça-bağları solmuş, amma, həmişə üzü gülüb, gözü ağlayıb. Çünki, - "Bağrı şan-şan olan köz adamıyıq".

Bəli, şair bütün bunların niyə belə olduğunu bu bənddə sual verən şəxsə və bu düşüncədə olan oxucusuna, haqsızlığa boyun əyməyən, bir kimsənin hətta söz haqqına dəyməyən,-"Boş-boşuna sinəsinə döyməyən" - arif, gözdən, baxışdan anlayan biridi.

Gözəl şairəmiz Mərziyə Sarvan bu şeiri ilə qəlbinin səsinə qulaq asaraq ona verilən - "Şairlər necə biri olurlar?"-sualına möhtəşəm bir cavabdır. Şairin yaradıcılığına bir neçə dəfə müraciətimə baxmayaraq, həmişə məni sözlə çəkdiyi tablo ilə üzbəüz qoyanda düşüncəmi yazanda ruhən sakitləşmişəm. Bu dəfə də belə oldu...
Hörmətli şairimizə yeni-yeni yaradıcılıq uğurları diləyirəm. İnanıram ki, şairəmiz Mərziyə Sarvan gözəl yaradıcılığı ilə bundan sonra da oxucusunu sevindirəcək.
Böyük səmimiyyətlə,
Elxas Comərd,
AYB-nin, "İti Qələm" Respublika Ədəbi Birliyinin və "Ağsu Yazarları" Ədəbi Birliyinin üzvü.