Bəlkə də həmin axşam orada deyilən sözlərin çoxu zamanla unudulacaq. Amma insan ömründə elə anlar var ki, onları yadda saxlamaq üçün sözə ehtiyac qalmır. Bir nəhəng daş, iki doğma insan və dağların qoynunda yaşanan sakit bir axşam — bəzən bütöv bir ömrün mənasını ifadə etməyə yetir.
Onlar ayağa qalxıb oradan ayrıldılar. Nəhəng daş isə yerində qaldı. Bulaq öz yoluyla axdı, külək ağacların yarpaqlarını yenə tərpətdi, dağlar gecənin sükutuna büründü. Amma o gündən sonra həmin daşın yanında bir söhbətin izi də qaldı. Çünki insan gedir, söz unudulur, zaman ötür — yaddaş isə bəzi görüşləri daşdan da möhkəm qoruyur.
Bəlkə də illər sonra həmin yerdən keçən kimsə daş kitabənin arxasında dayanıb bir anlıq ətrafa baxacaq. O zaman bilməyəcək ki, burada vaxtilə iki insan oturub dərdləşib. Amma bəlkə də bulağın səsində, dağların sükutunda, axşam küləyinin pıçıltısında o söhbətdən qalan nəsə duyacaq.
Və onda anlayacaq:
Bəzi görüşlər başa çatmır. İnsan gedir, sözlər zamanın sükutuna qarışır, amma ürəkdən yaşanan görüşlər daşlara hopan işıq kimi məkanın yaddaşında qalır — illər ötür, insanlar dəyişir, o işıq isə sönmür...
(ardı mütləq olacaq...)