İnsan ömrü uzun illərlə yox, qoyub getdiyi izlə ölçülür. Kimi daşdan ev tikir, kimi ağac əkir, kimi kitab yazır. Elələri də var ki, ömürlərini görünməyən bir binanın bünövrəsinə çevirirlər. O binanın adı etibardır.Hüquq ağır peşədir. Çünki burada hər qərarın arxasında bir insan taleyi dayanır. Kağızın üstündə yazılan hər cümlə kiminsə sabahına çevrilə bilir. Bu yükü uzun illər çiyinlərində daşıyan adamın saçına dən düşür, baxışına sükut qonur, sözünə məsuliyyət qarışır.Zaman hamını aparır. Heç kim onun qarşısında dayana bilmir. Amma zamanın özü də bəzi adamlara toxunanda ehtiyatla addımlayır. Çünki onların ömürləri təkcə yaşanmış günlərdən ibarət olmur, o ömür başqalarının xatirəsində davam edir. Bəzi adamlar ömürlərini danışmırlar, yaşayırlar. Onların həyatını tərcümeyi-hal yox, baxışları danışır. İkram Kərimov da o adamlardan idi.


İnsanın ömrü bəzən keçdiyi yollarla ölçülmür, dayandığı məqamlarla ölçülür. Elə məqamlar olur ki, orada bir cümlə yüz səhifəlik kitabdan ağır gəlir. Məhkəmə zalı da belə yerdir. O zalda hər sözün kölgəsi var, hər sükutun da səsi.
“Şöhrət” və “Şərəf nişanı” ordenli, Əməkdar hüquqşünas İkram Kərimov uzun illər həmin səsin içində yaşayıb. Müstəntiq olanda da, prokuror olanda da, hakim kürsüsündə əyləşəndə də insan taleyinin yükünü çiyinlərində daşıyıb. Onun peşə yolu yarım əsrdən çox davam edib; prokurorluqdan məhkəmə sisteminə uzanan bu yol Azərbaycan hüquq tarixinin bir dövrü ilə qovuşub.
Qanun kitabının vərəqləri ağ olur. Amma o ağlığın arxasında nə qədər göz yaşı, nə qədər ümid, nə qədər peşmanlıq gizləndiyini yalnız həmin kitabı ömrü boyu vərəqləyənlər bilirlər. Hüquqşünas olmaq maddələri əzbərləmək deyil. Hüquqşünas olmaq insanı oxumağı bacarmaqdır. Çünki qanun səhvi cəzalandıra bilər, vicdan isə həmişə səbəbi axtarır.
Deyirlər, ağac yaşlandıqca kökü dərinləşir. İnsan da elədir. İllər keçdikcə səsi alçalır, sözü ağırlaşır. İkram Kərimov haqqında danışanlar əvvəlcə vəzifələrini yox, təmkinini xatırlayırlar. Bu isə hər adama nəsib olmur. Vəzifə yaddaşdan silinə bilər, rəftar isə qalır.
Bəzən elə bilirik ki, tarix yalnız meydanlarda yazılır. Halbuki tarixin bir hissəsi səssiz otaqlarda, qapalı məhkəmə zallarında, gecənin yarısına qədər oxunan iş materiallarının arasında yazılır. Orada gurultu olmur. Orada yalnız məsuliyyət olur.
İnsan ömrünün ən böyük mükafatı orden deyil, ad da deyil. Ən böyük mükafat odur ki, illər keçəndən sonra adın çəkiləndə adamların üzündə hörmət görünür. Çünki hörmət nə verilə bilir, nə də alınır; hörmət yalnız qazanılır.
Daşın yaddaşı olur. Su axıb gedir, külək keçir, fəsillər dəyişir, amma daş gördüyünü unutmur. İnsan ömrü də bəzən belə daşa bənzəyir. Çətinliklər onu yonur, zaman cilalayır, məsuliyyət isə möhkəmləndirir.
İkram Kərimovun həyat yolu haqqında düşünəndə adamın yadına bir həqiqət düşür: qanunun gücü təkcə maddələrdə deyil, onu vicdanla tətbiq edən insanların varlığındadır. Elə buna görə də bəzi ömürlər başa çatmır; onlar xatirəyə çevrilərək yaşamaqda davam edir.



Bir insan haqqında deyilən ən qiymətli söz onun vəzifələri deyil. Ən qiymətli söz budur: "O, ləyaqətlə yaşadı." Bu cümlə nə orden istəyir, nə alqış. O, insan ömrünün ən sakit və ən uca mükafatıdır.
Bu gün bir ömür tamamlandı. Ancaq tamamlanan yalnız həyatın təqvimidir. Yaxşı adın təqvimi olmur. O, illəri saymır, Basqalın, basqallıların, onun xeyirxahlıq bulağından su içmiş Miryavər müəllimin, eləcə də Əzim Hüseynovun ailə üzvlərinin yaddaşında yaşayır.
Hər gediş bizə bir həqiqəti yenidən xatırladır: insan dünyadan özü ilə heç nə aparmır. Ardınca qalan yalnız xatirələr, xeyirxah əməllər və insanların qəlbində doğurduğu ehtiramdır.
İkram Kərimovun xatirəsi onu tanıyanların yaddaşında peşəkarlığı, təmkini və hüquqa xidmət edən bir ömrün nişanəsi kimi yaşayacaq.
Ruhu şad, xatirəsi əziz olsun!