Hər bir insanın taleyi müxtəlif yollarla davam edir. Kimi zənginlik qazanır, kimi elm öyrənir, kimi şöhrət əldə edir. Lakin bütün bunların fövqündə dayanan bir həqiqət var. Qəlbi sevgi ilə dolu olmayan insan əldə etdiklərindən həqiqi zövq ala bilmir. Sevgi insanın sahib olduqlarını mənalandıran ən böyük nemətdir.
Qədim müdriklər deyirdilər ki, insanın böyüklüyü onun qəlbində daşıdığı mərhəmətlə ölçülür. Mərhəmətin qaynağı isə sevgidir. Sevməyi bacaran insan nifrətə qalib gəlir, bağışlamağı öyrənir, başqasının ağrısını öz ağrısı kimi yaşayır. Məhz buna görə sevgi insanı daxilən zənginləşdirən ən ali hissdir.
Hər bahar torpağın sinəsindən minlərlə çiçək boylanır. Onların heç biri səs salmır, amma varlıqları ilə dünyanı gözəlləşdirirlər. Sevgi də belədir. O, çox zaman sözlə deyil, davranışla görünür. Bir köməyə uzanan əl, bir təbəssüm, bir təsəlli verən söz bəzən uzun nitqlərdən daha qiymətli olur.
İnsan ömrü çətinliklərsiz keçmir. Hər kəs həyatının müəyyən dövründə itkilərlə, xəyal qırıqlıqları ilə və sınaqlarla qarşılaşır. Belə anlarda insanı ayaqda saxlayan ilk qüvvələrdən biri sevgi olur. Ailənin, dostun və doğmaların sevgisi ümidsiz görünən günlərdə belə insana yenidən yaşamaq gücü verir.
Uşaq ailədə gördüyü sevgi ilə gələcəyini qurur. Valideyn qayğısı ilə böyüyən övladın xarakterində inam, mərhəmət və dürüstlük formalaşır. Sevgidən uzaq böyüyən uşağın isə həyata baxışı çox vaxt fərqli olur. Buna görə ailədə sevgi tərbiyənin görünməyən müəllimidir.
Cəmiyyətin inkişafı yalnız qanunlarla deyil, insanların bir-birinə olan münasibəti ilə də ölçülür. Əgər insanlar bir-birinə hörmət və sevgi göstərirlərsə, həmin cəmiyyət daha güclü olur. Qarşılıqlı etimadın təməlində də məhz sevgi dayanır.
Tarix boyu böyük şəxsiyyətlər insanları zorla deyil, qəlblərə yol tapmaqla arxalarınca aparıblar. Bunun sirri onların insan sevgisində idi. Sevilən insanın sözü də təsirli olur, əməlləri də uzun müddət yaşayır.
Təbiət insanın səssiz müəllimidir. Günəş hər səhər heç bir ayrı-seçkilik etmədən hamını isidir. Çaylar hər kəs üçün axır, ağaclar hər kəsə kölgə verir. Təbiətin bu səxavəti insanlara sevginin paylaşdıqca artdığını öyrədir.
Əsl sevgi insanı mənəvi məsuliyyət sahibi edir. Sevdiyin insanı, torpağı, peşəni və ya xalqını qorumaq istəyirsən. Sevginin olduğu yerdə laqeydlik olmur. İnsan sevdiyini yaşatmaq üçün zəhmət çəkməyə hazır olur.
Ədəbiyyat və incəsənət də sevginin gücünü əsrlər boyu yaşadıb. Yazıçılar, şairlər və bəstəkarlar insan qəlbinin ən saf duyğularını əsərlərində əbədiləşdiriblər. Oxucu və dinləyici həmin əsərlərdə öz hisslərini tapdığı üçün onlar zamanın sınağından çıxıb.
Hər peşənin uğur sirri də sevgidən keçir. Müəllim peşəsini sevdikdə savadlı nəsil yetişdirir, həkim peşəsini sevdikdə xəstəsinə ümid verir, əkinçi torpağını sevdikdə bol məhsul əldə edir. Sevgisiz görülən iş yalnız vəzifə olaraq qalır.
İnsan qəlbini kin, həsəd və tamah bürüyəndə sevgi üçün yer daralır. Buna görə insan ilk növbədə öz daxilini saflaşdırmalıdır. Təmiz ürək sevginin ən etibarlı məskənidir.
Həyatın gözəlliyi onun uzun olmasında deyil, necə yaşanmasındadır. Sevgisiz keçən uzun illərdən, sevgi ilə yaşanan qısa ömür daha dəyərlidir. Çünki yaddaşlarda qalan insanın ömrü deyil, qəlblərdə buraxdığı izdir.
Sevmək zəiflik deyil, böyük mənəvi cəsarətdir. Nifrət etmək asandır, bağışlamaq çətindir. Sevən insan incinsə də qəlbini qaraltmır, çünki bilir ki, nifrət əvvəlcə onu daşıyan insana zərər verir.
Hər yeni gün insan üçün sevgini artırmaq imkanıdır. Bir ağacı qorumaq, ehtiyacı olana kömək etmək, yaşlıya hörmət göstərmək, uşağı sevindirmək, bunların hamısı sevginin gündəlik həyatda görünən təzahürləridir.
İnsan dünyadan köçəndə özü ilə nə var-dövlət aparır, nə də şöhrət. Onun haqqında danışılan xatirələrdə ən çox xeyirxahlığı, mərhəməti və insanlara göstərdiyi sevgi yaşayır. Əsl ömür də məhz budur.
Sevgi insan həyatının görünməyən dayağıdır. O, ruhu zənginləşdirir, qəlbə rahatlıq bəxş edir, insanı xeyirxahlığa və məsuliyyətə çağırır. Sevgi olan yerdə ümid tükənmir, dostluq möhkəmlənir, ailə qorunur, Vətənə bağlılıq artır və insanlıq öz həqiqi dəyərini tapır. Buna görə də hər bir insan sevgini yalnız sözlə deyil, əməli ilə yaşatmalıdır. Çünki qəlblərdə yaşanan sevgi ömrün ən qiymətli mirası, insanlığın isə əbədi işığıdır.