Xəbərlər
19.10.2026, 21:36
Sahibə Yusif : Çörək qoxusu - FOTO
Dəyərli izləyicilər! "Ədəbi Ahəng" səhifəsi bu dəfə sizə öz qəlbinin səsi ilə, yaşantıları ilə şeirlər və hekayələr yazan, dövrü - mətbuatda və müxtəlif antologiyalarda ( ölkə daxili və xaricində) müntəzəm olaraq yazıları ilə çıxış edən, yüksək mədəniyyətə malik dəyərli xanım yazıçı - şair Sahibə Yusif xanımın (Sahiba Mursaliyeva )
"Mən torpaq bir evdə böyüdüm" və " Çörək qoxusu" adlı şeirlərini təqdim edirəm.
Sizə xüsusi olaraq onu da qeyd edim ki, Sahibə xanımın yüksək dərəcədə şeir qiraətləri də var.
Çörək qoxusu
Üstümdən çörək qoxusu gəlir,
anamın əlləri kimi isti,
uşaqlığım kimi saf.
Səhərin alatoranında
odun sobasında qızaran xəmirdə
nənəmin duası var —
“ruzi bol olsun, ömür uzun”.
Deyə, pıçıldayır anamın üzərinə.
Həyətdəki ağacların yarpaqları
hələ də həmin iyə qarışır,
külək məni illər əvvələ aparır,
dəhliz boyu qaçan balaca ayaq izlərimə.
Elə gözəl illər idi ki...
Üstümdən çörək qoxusu gəlir,
köhnə samovarın səsi,
qonşu uşaqların qəhqəhəsi,
həyatın ən sadə xoşbəxtliyi.
İndi şəhərin sükutunda
yenə o qoxunu axtarıram-
bir az ev, bir az sevgi,
bir az da unudulmuş zaman kimi.
Amma nə nənəm var,
nə də anamın çörəyinin qoxusu.
Mən isə soyuq şəhərin küçələrində
ruhumun isinəcəyi yer axtarıram.
MƏN TORPAQ BİR EVDƏ BÖYÜDÜM .
Mən torpaq bir evdə böyüdüm, oğlum,
Divarı çiy kərpic, üstü qamışlı.
Anamın əliylə düzəltdiyi rəf,
Rəflərə düzdüyü qablar naxışlı.
O evdə nə gözəl sevgi var imiş,
O ev yaşadırmış ümidlərimi.
Xatirəm o evin şəklini çəkir,
Gəlir gözlərimə bir yuxu kimi.
Sübhün şəfəqiylə oyanıb hər gün,
Torpaq həyətimizi süpürgələrdik.
Heç bir şey ummadan anamız üçün,
Su da gətirərdik, yun da didərdik...
Bürünüb nənəmin güllü şalına,
Biz çiçək mövsümlü illər yaşadıq.
O ağır günlərdə xoşbəxt olmağı
Uşaq yaşımızla duyub anladıq.
Hər axşam yatmağa tələssək belə,
Oynardıq, ölüncə yorulanadək.
Sonra da xalçanın naxışlarını
Sayardıq, gözümüz yumulanadək.
Qaranlıq düşəndə barmaqlarımız,
Divarda kölgədən rəsm çəkərdi.
Bunu bacarmayan böyük qardaşım,
Yandırıb işığı çıxıb gedərdi.
Biz belə uşaqdıq... xoşbəxt, bəxtəvər,
Uzaqdıq qayğıdan, qada-bəladan.
Böyüyüb gördük ki, anam tək qalıb,
Nənəm də, atam da köçüb dünyadan.
Düşdü gözümüzdən dünya həmin gün,
Köksümüz içində ocaq qaladıq.
Böyüdük... böyümək itirmək imiş,
Kaş elə həmişə uşaq qalardıq.


"Mən torpaq bir evdə böyüdüm" və " Çörək qoxusu" adlı şeirlərini təqdim edirəm.
Sizə xüsusi olaraq onu da qeyd edim ki, Sahibə xanımın yüksək dərəcədə şeir qiraətləri də var.
Çörək qoxusu
Üstümdən çörək qoxusu gəlir,
anamın əlləri kimi isti,
uşaqlığım kimi saf.
Səhərin alatoranında
odun sobasında qızaran xəmirdə
nənəmin duası var —
“ruzi bol olsun, ömür uzun”.
Deyə, pıçıldayır anamın üzərinə.
Həyətdəki ağacların yarpaqları
hələ də həmin iyə qarışır,
külək məni illər əvvələ aparır,
dəhliz boyu qaçan balaca ayaq izlərimə.
Elə gözəl illər idi ki...
Üstümdən çörək qoxusu gəlir,
köhnə samovarın səsi,
qonşu uşaqların qəhqəhəsi,
həyatın ən sadə xoşbəxtliyi.
İndi şəhərin sükutunda
yenə o qoxunu axtarıram-
bir az ev, bir az sevgi,
bir az da unudulmuş zaman kimi.
Amma nə nənəm var,
nə də anamın çörəyinin qoxusu.
Mən isə soyuq şəhərin küçələrində
ruhumun isinəcəyi yer axtarıram.
MƏN TORPAQ BİR EVDƏ BÖYÜDÜM .
Mən torpaq bir evdə böyüdüm, oğlum,
Divarı çiy kərpic, üstü qamışlı.
Anamın əliylə düzəltdiyi rəf,
Rəflərə düzdüyü qablar naxışlı.
O evdə nə gözəl sevgi var imiş,
O ev yaşadırmış ümidlərimi.
Xatirəm o evin şəklini çəkir,
Gəlir gözlərimə bir yuxu kimi.
Sübhün şəfəqiylə oyanıb hər gün,
Torpaq həyətimizi süpürgələrdik.
Heç bir şey ummadan anamız üçün,
Su da gətirərdik, yun da didərdik...
Bürünüb nənəmin güllü şalına,
Biz çiçək mövsümlü illər yaşadıq.
O ağır günlərdə xoşbəxt olmağı
Uşaq yaşımızla duyub anladıq.
Hər axşam yatmağa tələssək belə,
Oynardıq, ölüncə yorulanadək.
Sonra da xalçanın naxışlarını
Sayardıq, gözümüz yumulanadək.
Qaranlıq düşəndə barmaqlarımız,
Divarda kölgədən rəsm çəkərdi.
Bunu bacarmayan böyük qardaşım,
Yandırıb işığı çıxıb gedərdi.
Biz belə uşaqdıq... xoşbəxt, bəxtəvər,
Uzaqdıq qayğıdan, qada-bəladan.
Böyüyüb gördük ki, anam tək qalıb,
Nənəm də, atam da köçüb dünyadan.
Düşdü gözümüzdən dünya həmin gün,
Köksümüz içində ocaq qaladıq.
Böyüdük... böyümək itirmək imiş,
Kaş elə həmişə uşaq qalardıq.


Son xəbərlər
Ən çox oxunanlar
- Bu gün
- Bu həftə
- Bu ay

