Təqdim etdi: Sevil İsayeva

Hörmətli oxucular, bu gün diqqətinizə Lənkəran rayonunun Cil kənd orta məktəbinin IX sinif şagirdi Elqiz Qənbərlinin qələmə aldığı “Son baxış – Heydərin hekayəsi” adlı təsirli hekayəni təqdim edirəm.
Elqizin hələ yeniyetmə yaşlarından bədii nəsrə maraq göstərməsi, qələmini belə həssas və məsuliyyətli mövzuda sınaması təqdirəlayiqdir. İnanıram ki, bu marağın yaranmasında onun babası, ədəbiyyatçı Allahverən müəllimin böyük rolu olmuşdur. Ədəbiyyata sevgi, sözə bağlılıq və mənəvi dəyərlərə hörmət ailədə qoyulan gözəl təməllərdən başlayır. Babasının ona aşıladığı bu maraq gənc qələm sahibinin yaradıcılıq yolunda mühüm bir başlanğıcdır.
Elqizin “Son baxış – Heydərin hekayəsi” Vətən sevgisi, qardaşlıq duyğusu, igidlik və şəhidlik mövzuları səmimi dillə ifadə olunub. Müəllif qəhrəmanın uşaqlıq xatirələrindən başlayaraq onun Vətən uğrunda göstərdiyi fədakarlığa qədər uzanan həyat yolunu oxucunun qəlbinə təsir edəcək şəkildə təsvir etməyə çalışıb. Bu yaşda belə mövzulara müraciət etmək gəncin milli dəyərlərə bağlılığının və söz sənətinə marağının göstəricisidir.
Əziz Elqiz, arzu edirəm ki, sözə olan sevginiz heç vaxt tükənməsin, qələminiz daim iti, düşüncələriniz aydın olsun. Yazmaq həvəsinizi daha da inkişaf etdirin, mütaliənizi artırın, həyatın və insanın mənəvi dünyasını dərindən öyrənməyə çalışın. Unutmayın ki, böyük yazıçı olmaq üçün istedadla yanaşı, səbir, zəhmət və davamlı öyrənmək də lazımdır. Sizə gələcək yaradıcılığınızda uğurlar arzulayıram!
İndi isə gənc müəllifin qələmə aldığı hekayəni hörmətli oxucuların diqqətinə təqdim edirəm.

SON BAXIŞ – Heydərin hekayəsi
“Qəhrəmanlar ölməz, onlar xatirələrdə yaşayar…”
O, Lənkəran rayonunun Cıl kəndində, dağlara baxan balaca bir evdə dünyaya göz açmışdı. Hər səhər babasının səsi ilə oyanar, məktəbə tələsərdi. Babası onun ilk dostu idi. Dəftər üzərində ilk hərfini onunla yazmışdı – “Vətən”.
Heydər balaca idi, amma ürəyi dağlar qədər böyük. Həyətin ortasında yelləncək qurur, amma həmişə böyük arzularla yellənirdi. Hər yellənişində sanki göylərə ucalırdı – gələcəyini o göylərdə axtarırdı. İdmanda güclü idi. Qaçanda küləyə qalib gəlirdi. Gözləri alışıb-yanırdı – çünki içində bir atəş vardı. O alov Vətəninə sevgisi idi.
Böyük qardaşı Əli ilə hər şeyini bölüşərdi. Əli onun üçün həm qardaş idi, həm qəhrəman. Uşaqlıqda birlikdə çayın kənarında oynayırdılar, sonralarsa silah çiyinlərində, Şuşa dağlarında addımlayırdılar. Əvvəllər yerdə daşla qalalar qururdular, indi isə göydən düşən mərmilər arasında Vətənin qalasını qoruyurdular.
Müharibə başlayanda bir söz dedi anasına: “Ana, mən getməsəm, kim getsin?!” Gözləri dolmuşdu anasının, amma onun gözlərində qorxu yox idi – qürur vardı.
Heydər döyüş meydanında da uşaqkən olduğu kimi cəsarətli idi. Silahı da sanki babasının öyrətdiyi qələmdi – məqsədi isə Vətənin azadlığı idi. Əli ilə birgə Şuşaya doğru irəliləyirdilər. Onların ayaq izləri torpağın qəlbinə həkk olunmuşdu.
Və o gün – 2020-ci il, noyabrın 8-i… Saatlar sükuta qərq olmuşdu. Müharibənin bitməsinə iki saat qalmışdı. Bir mərmi səssizliyi qırdı. Göy üzü qaraldı. Heydərin adı ucaldı. O, son nəfəsində göyə baxdı – sanki uşaqlıq yelləncəyi orada onu gözləyirdi.
Əli qardaşının üzərinə əyilmişdi. Göz yaşları torpağa qarışmışdı. Onun baxışlarında bir söz vardı: “Qardaşım şəhid oldu, amma Vətən yaşadı.”
Heydərin adı indi məktəb divarlarında, ürəklərdə və yuxularda yaşayır. Babası onun şəklinə baxanda hər dəfə bir cümlə deyir: “O, son dərsini Vətənə verdi – və dərsi qanı ilə yazdı.”
Kölgəsiz Kölgələr
30.04.2025