Söz insan ruhunun yazılı şəkildə təcəssümü, özünü ifadə vasitəsidir..Söz yükdür, danışdıqca yüngülləşirsən..Söz Tanrının verdiyi, bitib tükənməyən mənəvi sərvətidir ..Belə bir mənəvi sərvət sahibi olan müəllim, ixtiraçı, şair, sədaqətli dost, gözəl ailə başçısı Yaqub Abbasovun könül duyğularının qonağı olmağın özü də Tanrı işidir..
Yaradıcılığında Ağbulaq nisgili, Ağbulaq həsrəti misra- misra onu izləyir.. Uzun illər ayrı düsdüyû kəndi, uşaq vaxtı gəzib dolandığı füsunkar çəmənlikləri, dağları, yaşıl meşələri üçun qəribsəyəndə yeganə ümidi qələm, kağız olub şairin . Qürbət ellərdə ömür sürməyi, doğma yurdundan ayrı yaşamağı, qəribçilik şairin söz dünyasında da özünü çox qabarıq şəkildə biruzə verir. Onun şeirləri çoxdur, vətənpərvərlik, sevgi, dostluq, ata, ana məhəbbəti, yurd, kənd həyatı, dağlarla bağlı şeirlər insanı bir anlıq Goyçəyə, Ağbulağa aparır.
Amma məni onun təbiətlə baglı şeirləri, o təbiətin qoynunda həsrət - həsrət bitən, boylanan nərgizi, bənövsəsi, güləbətini çəkdi...
Göyçə həsrətli şeirlərinin birində şairin könül duyğularının nə qədər kövrək olduğunun şahidi oluruq ...



Şeirinin sətrində Göyçəyə xəyalən qonaq olan şairin ağrılarını duymamaq olmur;


Ruhunu sərhəd tanımayan qərib quşa bənzətməsi də səbəbsiz deyil...



Hər sətrində yurdunun daşı, qayası üçün darıxdığını aydın şəkildə biruzə verən Yaqub Abbasov ötən gəncliyi, qayğısız illəri üçün darıxdığını şeir diliylə belə yazır:


Rahatlığinı, can borcunu tək bircə Göyçə adına qurban verməyə hazır olan şairin saf duyğuları oxucuda maraq doğurur:



Yaqub Abbasovun yaradıcılığında çiçək, gül, mövzusu bir başqa ovqat yaradır.. Onun bənövşə şeiri yazılan bənövşə şeirindən fərqlidir..



Oxuduqca şairin canlı detallarla poetik obrazlar yaratdığını şahidi olursan..
Hər bəndində məna, məzmun gizlənən şeirdə bənövşənin dərilərək sevdiyinə verilməsini vurğulayaraq, həm də aşıqlar dilində nəğməyə döndüyünü yazır:



Çəmənindən ayrı düşərək, bir kol dibini özünə məskən seçən bənövşənin gözəlliyini nəzərə çatdirır müəllif..bəlkə də çəmənindən ayrı düşməyin səbəbi sonsuz gözəlliyə malik olmasıdır ki, onu da şeirin bəndində belə oxuyuruq;


Bənovşə şeirinin son bəndi çox təsirlidir..Xəyalındakı Göyçədə bitən bənövşələrin məzarını bəzəməsi də yurd məhəbbətindən, el həsrətindən qaynaqlanır və oxucunu kövrəldir;



Əl boyda bir çiçəyə bu qədər inanmaq, ona könul açmaq, dərdini deməyin özu də bir inamdır, etibardır..Bəzən cansız bir çiçək bir ömür sirrini saxlayır..insandan etibarlı, vəfalı olur..onunla dərdləşə, sohbətləşə bilirsən..
Bu qəbildən şairin növbəti "Güləbətin"şeiri nəzərimi cəlb etdi.
Guləbətin adı mənə çox doğma olduğundan bu şeir ruhumu daha çox çəkdi.Yaddaşımı varaqladıqca anamın əlində tikdiyi tikmələr, kətan parça üzərində saldığı göz oxşayan gül şəkilləri gözümün önünə gəldi.Soruşanda bu gülün adı nədi, güləbətindi deyərdi anam...Güləbətin həm də incə, zərif qadın adı deməkdi..
Ömrü az olan bənövşədən sonra açan güləbətinə üz tutaraq şair yazır:



Şeirin ikinci bəndini oxuduqca onun gümüşü telindəki şehi aydın görürsən;


Şairin kövrək qəlbli onu yerdən üzməyə belə qiymır;


Çəmənin xalısı, gəvəsi, hər türlü gözəlliyi olan güləbətinin ətrini duyursan sanki...


Yenə də Gıyçə həsrəti çiçəyin ətrinə qarışıb kövrək duyğularla ruha hopur:


Təbiət mövzusu Yaqub Abbasovun yaradıcılığının ana xəttidir..O üzdən də yuxarıda bəhs etdiyim çicəklərlə yanaşı, nərgiz çiçəyinin də öz yeri var.
Nərgiz çicəyinə şairlər çox şeirlər yazıblar..Y.Abbasovun nərgiz şeiri də tam başqa bir gözəllikdədir..Zərif bir çiçəyin qışda qar yağan vaxtı çiçəkləməsi məni də valeh etmişdi, hətta bu qədər bir zərif çiçəyin qarda gül açmasına heyrətlənmişdim və yazmışdım ki..

Qışın ortasında çiçəkləyibsən,
De, hardan almısan dözümü, nərgiz? (Ə.A)
poetik sualını vermişdim nərgizə..
Yaqub Abbasov nərgiz şeirində yazır:
Bahar nəfəs verdi, apardı qarı,
Oyan, kipriyini arala, nərgiz!
Sənə həsrət qalan, hüsnünə heyran,
Əriyər sarala- sarala, nərgiz!

Aran yerlərində bir başqa rəngdə, dağ yerində sarı və qeyri rənglərdə bitən nərgizə üz tutaraq dağlar qara rəngdən bezdi daha, gəl sarı rənginlə dağı, daşı bəzə deyir şair:



Bənövşənin qısa ömründən kədərləndiyini və bu sıranın pozulmamasını arzulayan şair tez gəl güllərin sırasın təzələ deyir nərgizə:



O qədər incəliklə həssas məqamlara toxunaraq şair yazır;


Nərgizin ətrini bütün ətirlərdən, çiçəklərdən üstün bilən, onu xaqana, xurala bənzədən şairin kövrək və duyan qəlbimin incəliklərini görûruk..



Mən bu yazını hazırlayarkən ruhuma uyğun olan dörd şeirdən söbbət açdim, amma ürəyinin, könlünün gözüylə təbiətə vurğun olan dəyərli şair Yaqub Abbasovun söz dünyasında, poeziyasında yazılacaq, təhlil olunacaq maraqlı şeirlər çoxdur..Odur ki, Ulu Yaradandan vaxt, möhlət istəyək ki, bir də onun yaradıcılığına müraciət edə bilək..
Mən inanıram ki, ədəbi mühitdə, poeziyamızda, ədəbiyyatımızda Yaqub Abbasovun imzası qalacaq, oxucuları onun könül duyğularını sevə- sevə oxuyacaqlar..Sizə can saglığı, yaradıcılıq uğurları arzulayıram Yaqub müəllim.
Səmimiyyətlə:
ƏZİZƏ AHAHÜSEYNQIZI
15.10.2026