1958-ci ildə Xəzərin qucağındakı Neftçala şəhərində dünyaya göz açan Püstə xanımın taleyi erkən yaşlarından Şirvan şəhəri ilə bağlanır. 1960-cı illərdə ailəsinin bura köçməsi ilə onun uşaqlıq və gənclik illəri energetiklər və kimyaçılar şəhəri kimi tanınan Şirvanın küçələrində, doğma ab-havasında keçir. O, 1964-1974-cü illərdə şəhərin Nəriman Nərimanov adına 2 saylı orta məktəbində təhsil alaraq həyata ilk addımlarını atır.

Elmin və texnikanın sürətlə inkişaf etdiyi bir dövrdə Püstə Sahibqızı fərqli və kifayət qədər dəqiqlik tələb edən bir sahəni seçir. 1986-cı ildə Şirvan Sənaye Texnikumunun "Metal kəsmə" fakültəsini bitirən gənc qız ölkə sənayesinin mühüm mərkəzlərindən sayılan Telemexanika və Avtomatika zavodunda əmək fəaliyyətinə başlayır. Dəqiq hesablamalar, metalın soyuq siması və zavodun gərgin iş ahəngi onun iradəsini bərkitsə də, qəlbindəki zərif duyğuları, bədii təfəkkürü əsla söndürə bilmir. Əksinə, gənclik illərindən bəri onun ruhunda çağlayan bədii yaradıcılıq hissi zamanla misralara çevrilir, poeziya onun sığınacağına və özünüifadə formasına çevrilir. O, ruhunun dərinliklərini insanlara tanıtdırmaq üçün sanki şeiri ilə oxucuya səslənir:



Püstə xanım şeirlərində insanı zahirə görə deyil, daxili aləmə, həqiqətə görə sevməyin fəlsəfəsini axtarır. Keçilən yolların, yaşanan çətinliklərin arxasındakı o gizli "həqiqəti" sevməyi bacaranların sevgisinin əbədiliyinə inanır:



Uzun illər sənaye sahəsində göstərdiyi səmərəli fəaliyyətdən sonra hazırda təqaüddə olan və ömrünün müdrik çağlarını paytaxt Bakı şəhərində yaşayan Püstəxanım Əlisahibqızı bu gün də yaradıcılıqdan qopmayıb.

Onun səmimi, ürəyəyatımlı şeirləri bir çox mətbuat orqanlarında, müxtəlif antologiyalarda və ədəbi məcmuələrdə dərc olunaraq oxucuların rəğbətini qazanmaqdadır. Müəllifin lirik qəhrəmanı həyatın gərdişində ümidi, həsrəti, nakam sevgini və doğmalığı axtarır. Bəzən bir telefon zənginin intizarını çəkən və ya demək istəyib də deyə bilmədiyi sözlərin içində çırpınan o həssas ürəyin səsi oxucunun da qəlbinə toxunur:


Bəzən isə gənclik illərinin etiraf olunmayan gizli ağrıları şairənin misralarında belə dil açır:



Püstə xanım üçün ömür təqvimdəki rəqəmlərdən ibarət deyil. Onun yaradıcılığında yaş sadəcə ruhun vəziyyətidir. Zamanın axarına meydan oxuyan şairə özünü hər an təzələnən bir təbiət hadisəsi kimi hiss edir:


Şairənin dünyasında ilahi eşq və Yaradana olan heyranlıq da xüsusi yer tutur. O, insandakı gözəlliyi Allah sevgisinin bir təzahürü kimi görür, sevgini dünyanı rəngləyən, donmuş qəlbləri isidən ən böyük qüvvə hesab edir:



Lakin həyat təkcə sevinclərdən ibarət deyil; keçmişin xatirələri, bir mahnının sədası ilə oyanan həsrət də poeziyanın ayrılmaz bir parçasıdır. Zaman keçsə də, unudulmayan yoxluqlar bir gecə qəfildən insanın canını kövrəldə bilir:


Zavodun səs-küylü, mexaniki mühitindən poeziyanın səssiz və dərin ümanına uzanan bu ömür yolu bizə sübut edir ki, əsl istedad və işıqlı ruh heç bir çərçivəyə sığmır. Püstə Sahibqızı həm zəhməti, həm də qələmi ilə öz ömür tarixini şərəflə yazmış bir Azərbaycan qadını, ruhunun nəğmələrini bizimlə bölüşən dəyərli bir imzadır. Onun yaradıcılıq dünyasının qapıları hələ çox oxucunun üzünə açılacaq və bu poeziya karvanının yeni-yeni misraları könülləri fəth etməkdə davam edəcək.

Hüseyn İsaoğlu,
yazıçı - publisist, AYB-nin və AJB-nin üzvü