Sənubər Səhər
Jurnalist-publisist

Bütün hissləri cilovlamağa ehtiyac varmı?
Bir çox insanlar çox deyinəndə də, hisrlənəndə də “ürəkləri gedir”.
Əsəb dərman içəndə hisslər çox “özündən çıxmır”. Onda da həyat mənasızlaşır. Adama da “arsız” adı qoyurlar.
Nə edək, Allahım?
Məncə, qışqıranda, güləndə hisslər sakitləşir. Hissləri birüzə verməmək ürəyi gücə salır.
Pis əməl sahibləri də kaş qışqırsaydılar. Nəyisə vurub sındırardılar, başqa pislik etməyəydilər...
Kaş kəlməsini sevməsəm də, həyata keçməyən arzulara peşmançılıq hissini əks etdirir.
Peşmançılığı da sevmirəm. Həyatda baş verən, mövcud olan bütün yaşantılar, hadisələr ömür sınağıdır, insanlığın simasıdır.
Bütün olanların açarı hisslərin əlindədir.
Əsəblərimizi sakitləşdirsək də, özümüzü dəyişə bilmərik.
Tramp da yəqin əsəb dərmanı içir, amma dünyanı “əlinə almaq, idarə etmək” arzusundan əl çəkə bilmir.
Bu zarafat deyil. Masonlar haqda da bunu demək olar. Amma onlar haqda məlumatlar yetərincə deyil.
Dünyəvi mövzular da insanı dəli edə bilər.
Son dövrün yağışlarını fikirləşək. Onun hisslərə təsiri də fərqlidir. Yağışı sevənlər də var, sevməyənnlər də.
Deyəsən, yenə fırlanırıq. Hisslərimizi təkcə insanlar deyil hava da dəyişiir. Nə edək?
Yenə də dəfələrlə dediyimə qayıdıram. Hisslərimizi də qorumağın əsas yolu sevdiyimiz insanların yanında olmaqdır.
Onlardan itirdiklərimiz varsa, gedək qəbir üstlərində ağlayaq. Bu da bir dərmandır.
Deyək, gülək, ağlayaq, qışqıraq və işimizi görək.
Söyməyək, döyməyək, öldürməyək... Şeytana lənət oxuyaq.
Bəli, ancaq onu söyə bilərik. Allah icazə verir.
Buna da güləcəyinizə çox inanıram. Bu hissinizi artıq cilovlamayın.