Sənubər Səhər

Səhər duran kimi nə edirik? Uşaqlar yemək üçün ağlayır, oxuyanlar dərsə qaçır, işləyənlər işə, işsizlər internetə, qocalar isə... nə edəcəklərini düşünürlər.
“Nə edim bu gün?”
“Ay, durum dərmanlarımı içim.”
“Uşaqları görəcəm görəsən bu gün?”
“Televizorda görüm nə verirlər.”
“Gedim, gəzim bir az...”
Qocaların düşündükləri əsasən bunlar olsa da, vəziyyətlərindən asılı olaraq fərqli olur.
Mənim düşündüklərim və eşitdiklərim isə belədir:
“Şükürlər olsun, ya Rəbbim.”
Sevdiklərimi düşünüb dua edirəm, işlərimi planlaşdırıram, xəbərlərə baxıram, düşündüklərimi yazıram. Ev işlərini yola qoyub iş başına keçirəm, axşam isə sevdiklərimlə görüşürəm...
Allah hamıya kömək olsun!



Səhər duranda təkcə sevdiklərimizi deyil, itirdiklərimizi də düşünürük.
Saysız-hesabsız hisslərin məkanı olan qəlbimiz həyatımızın qurucusudur. Dünyamızın təməli oradan başlayır. Doğrudur, təsirlər də təməldən və yaşayışdan asılıdır.
Əsrlərdən keçən təməllər var. Onun həyat siması isə çox vaxt görünməz olur. İnsani cizgilər hər zaman əməllərimizlə bilinmir. İnsanları tanımaq üçün çox zaman illər lazım olur.
Bəs özümüzü tanımaq üçün necə?
Məncə, buna da özümüzə qıraqdan baxanda — yəni ruhumuzdan ayrılanda nail ola bilərik.
İnsanların simasının tərbiyədən, öyrəndiklərindən asılı olduğunu deyirlər. Amma bu da həmişə belə olmur. Qəlbimizin təməli ilə yanaşı, yaşadıqlarımızın təsiri də həyat albomuna öz möhürünü vurur.
“Hər şey sənin özündən asılıdır”, — deyirlər.
Bu fikrin də fərqli cavabları var.
Yox, hər şey bizdən asılı deyil. Kənar təsirlərin gücü çoxdur. Ətraf mühit, hadisələr, qəzalar da öz rolunu oynayır.
Bizdən asılı olan isə iradəmizi, gücümüzü imkanımız daxilində idarə etməkdir.
İmkanımız da nədir?
Yenə də ağıl, güc, iradə, məsuliyyət...
Və vicdan.
Bu da qəlbimizdən, ruhumuzdan gəlir — yaranışdan, təməldən, həyatdan.
Mənim yazılarımı yəqin ki, vicdanlı insanlar oxuyur.
Yoxsa, çoxdan atəşə tutulmuşdum...
Vicdan həyati anlamların, hisslərin zirvəsində durur. O, gözəl insani simvolların və yaşamın qoruyucusudur.
“Vicdanını itirmə”, — deyirlər. Əgər o varsa, daimidir — onu itirmək mümkün deyil.
Gözəl insan kimi tanıdığın birindən illər sonra pislik görürsənsə, demək ki, onun qurduğu süni həyat pərdəsi cırılır.
Bir çox ruhları ifşa edən ya həyatın zərbələridir, ya da ölüm qorxusu...
Buna nə deyim, bilmirəm. Allah bilən məsləhətdir.
Ən çox inandığım və arzuladığım isə budur: təmiz vicdan və xeyirxah əməllərlə bu dünyanı başa vurmaq.