Raqif Nazimoğlu,
Şair-alim


Mən Rəşaddan bəhs edirəm – şair Rəşad Əhmədlidən. Qələmə aldığı şeirlərdə özünün səmimi hislərini ifadə edən Rəşaddan...
Rəşad “Ağsu yazarları” ədəbi birliyinin fəal üzvlərindəndir. Ədəbi sahədə məhsuldar olmasa da, ara-sıra qələmə aldıqları məmnunluq doğurur.
Rəşad da şeirə xalq yazı dilinin təəssüratları ilə rəng vurur. Sadə, anlaşılan dildə şeir yazması, ifadə etdiyi fikirlərdə diqqət çəkən aktuallıq qaneedici faktorlardır.
Rəşadda postmodernçilik xəstəliyi yoxdur; o, fikri, dediyim kimi, xalq yazı dilində formalaşdırır, ədəbi qaynaqlara məhz bu tərzdə nüfuz edir.
Məsələn:



Bu parçalarda biz mənanı da, məzmunu da sadə intellektdə görür, bu aspektdə gənc şairin duyğularına ürək qızdıra bilirik. Bəllidir, bu parçalarda – bu parçaların cəm olduğu şeirlərdə şair çoxumuzun dediyini deyir, çoxumuzun dəfələrlə müraciət etdiyimiz qənaətə diqqət çəkir, bunu bir ayıbı yoxdur, əsas odur ki, Rəşad dediklərinin səmimiyyətinə inanır və bununla bizi öz səmimiyyətinə inandırır...
Şairin digər şeir nümunələrinə diqqət yetirək:



Birinci nümunədə bəlli olur ki, söhbət son məkandan – məzardan gedir, bütünkükdə torpaqdan bəhs edir. Belə anlaşılır ki, şair yaxşı insanla pis insanın eyni torpaqda çürüməsi faktına təssüf edir. Bu, bizim özümüzdə də daim dərin ikrah hissi doğurub…
İkinci nümunədə də həyatın acıları bərqərardır – şair təklik acısı yaşamağın əzab qədər çətin olduğunu oxucuya açır…
Doğru sözdür ki, insan kəskin ağrı-acı yaşayanda dərin məzmunu olan poeziya nümunəsi ortaya qoyur.
Məsələn, Rəşadın atasına həsr etdiyi şeir bizdə bu ovqatı yarada bilir:



Əlavə şərhə lüzum yoxdur. Bu şeirdə təkcə dərd qabarı yoxdur, həm də o var ki, insan yaşadığı həyatda ancaq yaxşılıq etməlidir. Eynən Rəşadın atası Abbasəli kişi kimi.
Bir insan ki, vəfat edəndən sonra dərin minnətdarlıq hissi ilə son mənzilə yola salınır və illər keçsə də xatirləlrdə yaşayır, deməli, o, yaxşı insan olub.
Məhz Rəşadın atasına həsr etdiyi şeirdə bu aspektlər var…
Sənə müvəffəqiyyətlər arzulayıram, Rəşad!