RAQİF NAZİMOĞLU
ŞAİR,ALİM

Poeziya İlahidən gələn yaşantının səsidir,şairin insanla kainat arasında vasitəçisidir.Kövrək və mübhəm qüvvənin əks-sədasıdır.Bu baxımdan poetik duyum və deyim sadə,canlı,axıcı,ürəyə yatımlı,obrazlı dil,haqqı,ədaləti demək cəsarəti ustalıq səviyyəsində aforistik fikirlər cilalamaq,yazılan şeirin sabaha vəsiqə almasına zəmanət verir...
Özünə məxsus poetik dili,deyim tərzi və duyumu olan,sözün poetik möcüzəsinə inanan,oxucunu poetik sözün cazibəsinə sala bilən söz xiridarlarından biri də sizlərə təqdim edəcəyim Vahid Çəmənlidir.Onun lirik ricətləri,epitetləri,aforizimləri,bənzətmə və istiarələri qələmə aldığı şeirlərin hər misrasına rövnəq verir,sözlərində olan dinamizim yaradıcılığının leytmotivini təşkil edir.Onun həyata,cəmiyyətə baxışlarından,platformasından süzülüb gələn hər misrasında el-oba,millət,haqq-ədalət üçün qovrulan bir qəlbin çırpıntıları duyulur.Bu həm də narahat gündüzlərin,yuxusuz gecələrin zəhməti,ağrı-acısı ilə ərsəyə çatan şair sənətinin ömrü və narahatlıqıdır...

Vahid Çəmənli poeziyası çoxşaxəli,rəngarəng,oxucunu düşünməyə vadar edən poeziyadır.Mən bu yazımda sizlərə şairin poeziya dəryasının üst qatından bir içimini sizlərə təqdim edirəm.



Azərbaycan ədəbiyyatında irfani və fəlsəfi mövzülu şeirlər xüsusi yer tutur.Bu cür əsərlərdə insanın mənəvi aləmi,Allaha bağlılıqı və həyatın mənası dərin şəkildə əks olunur.Sizlərə təqdim etdiyim bu şeir də məs belə şeirlərdən biridir.
Şeirin əvvəlində şair insanın İlahi mənşəyindən bəhs edir. "Bir topa nur olub çıxdım özümdən" misrası ilə şair bildirir ki,insanın əsli nurdan -yəni Allahdan gəlir.

"İrfan məclisinə pək tazə gəldim" ifadəsi isə insanın dünyaya yeni gəlməsini və bu dünyada bilik,hikmət axtarmasına başlamasını göstərir.Növbəti bənddə şair daha dərin fəlsəfi fikirlərə toxunur.O,Nuhun tufanı kimi tarixləşən hadisəyə işarə edərək insan ruhunun zamandan və məkandan üstün olduqunu önə çəkir. "Külli cahanı köksümə sığmışdım" misrası ilə insanın daxilində böyük mənəvi gücün və potensiyalın olduğunu göstərir.Şeirin üçüncü bəndində həyat yolu və mənəvi inkişaf ön plana çıxır.Şair burada "mərifət","həqiqət" kimi anlayışları qeyd edərək insanın kamillik yolunda müxtəlif məehələlərdən keçdiyin bildirir. "Gözümdə yaş,dilimdə təkbir" ifadəsi isə tövbə və Allaha sığınma hisslərini əks etdirir.Dördüncü bənddə artıq şair doğru yolu,haqqı,ədaləti tapdığını göstərir.O,Allahı yad edir,dini,imanı tanıyır və ibadətə tərəf yön alır.Bu insanın mənəvi oyanışını və düzgün həyat yolunu seçməsini göstərir.Sonuncu bənddə isə həyatın çətinlikləri və sınaqları şeirdə öz əksini tapır, bildirir ki,zülm və əzab görmədən kamilliyə çatmaq mümkün deyil. "Əzab çəkməyənə verilməz cənnət" fikri bunu açıq şəkildə ifadə edir.Nəticədə isə insan Allaha sığınır,mənəvi zirvəyə ucalır.Şair insanın Allahdan gəlib yenə ona qovuşmasını,həyatın sınaq və imtahan olduğunu,əzab və sevgi ilə kamilləşməyi bədii şəkildə ifadə edir və oxucuya çatdırmaqı bacarır.