İnsan dünyaya ovucları sıxılmış halda gəlir və sanki “Bütün Yer kürəsi mənimdir” deyir. Ömrünü başa vuranda, həyatdan köçəndə isə əlləri açıq gedir. Elə bil “baxın, özümlə heç nə aparmıram” – deyir.

İnsan uşaqlığında, gəncliyində qayğı umur, bir şirin sözə, məhəbbətə mənəvi ehtiyac hiss edir. Beləcə günlər keçir, gəlib çatır orta yaş həddinə. Birdən-birə səksənir, diksinib üşənir. Yadına düşür ki, 50 yaşı keçdinmi, sanki minalanmış sahəyə girirsən. О minaların biri nə zamansa ayaqların altında partlaya bilər. Belə anda kövrəlir və istər-istəməz qanrılıb arxaya baxırsan. Yaxşı-yaman yaddaşında oyanır. Xoşbəxt о kəsdir ki, keçmişi, ötən günləri üçün xəcalət çəkmir, qürur hissi duyur. Bu xilqətdə olanlardan biri də bizim yaxından tanıdığımız, hər gün zarafatla salamlaşdığımız Vidadi Haqverdi oğlu Məmmədovdur. Olduqca sadə, zəhmətkeş, təmiz qəlbli bu insanın ad günüdür. İstəyirik onu olduğu kimi təqdim edək.
İnsan ömrün yoxuşunu qalxdıqca elə bil hava seyrəlir, sərinləşir, soyuyur. Onu bəzi istəyənlər, istədikləri kimi. Zirvədə addımladığı cığırlar haçalanır. Gah daralır, gah da düyünə düşür. Başının üstünü, yolunu duman-çən alır. Gözün görəcəyi məsafə sanki ağappaq örpəyə bürünür... Uzaq düşmüş “bivəfa, dönük” gəncliyim daha ahıllığıma səmtimir, gəlmir çağırışıma, çatmır imdadıma, harayıma – deyə özünü günahlandırır da! Səmanı bulud bürüyəndə kölgələr ərşə çəkildiyi kimi, dostları da qeyb olur. Belə çağlarda ürək dözmür, sancır, başlayır içindən ovulmağa, əriməyə, gileylənməyə. Vidadi Məmmədovun da belə yaşadığı anlar, hətta günlər çox olub. Deməzdik ki, firavan həyat sürüb, elə də yox. Bu çətin sınaqlardan, gərgin məqamlardan keçərək ömrünün bu çağına – özünün müdriklik dövrünə gəlib çatıb. Belə də beynimizdə bu fikirlər də dolaşır. Dolaşa-dolaşa qəlbimiz dilə gəlir: Aman Allah, nə şirin olur-muş ömrün təravətli anları, gənclik çağları, atalı illəri! Vidadi qardaşımız yaşının bu müdriklik dövründə incəlmiş, kövrəlmiş vaxtında artıq xatirə örpəyinə bürünüb güclə görünən о günlərə qayıtmaq istəyir. Amma fikrində ehtiyatlanır...
Ailəsində iki uşaq böyüyür. Hələ ki, onları yerbəyer etməyib, arzularını tam başa vurmayıb. Hələ də ürəyinin dərin qatlarında yerləşəm natamam arzuları var. Arzular bitən deyil. Amma istərdik ki, bu sadə, zəhmətkeş insan – bizim dostumuz bütün arzularına çatsın, Allahın nəsib etdiyi ömrü sonadək kişi kimi, şərəflə başa versin. Üzərinə düşən övladlıq missiyanı uğurla, şərəflə davam etdirirsən. Ömür nərdivanının 57-ci pilləsindən 58-ciyə qədəm qoyursan.
Özün də bizim üçün bir insan kimi maraqlı şəxssən. Yaxşılığı unutmayan, ehtiyacı olanlardan yardımını əsirgəməyən, dost qədri bilənsən. Ən başlıcası isə çoxlarına örnək ola bilən ailə başçısısan. Sən qayğı ilə böyütdüyün övladlarınla fəxr edirsən. Sənin parlaq gələcəkləri olacaq gül balaların var.
Bu neçə ildə səni gecəli-gündüzlü tər axıdan, ömrünü zəhmətlə əridən, adamların əllərinin qabarına məlhəm qoyan, onlara mənəvi-insani kömək göstərən, zəhmət adamlarının dərdinə qalan və onların könlünü ürəklə alan fədakar, mehriban, qayğıkeş insan kimi tanıdıq.
Mənalı, kişi kimi ömür sürmək, öz zəhmətilə qurduğu həyatdan zövq alaraq yaşamaq bu keyfiyyətə malik olan hər kəsin haqqıdır. Sən də belə əməl sahiblərindənsən, ay Vidadi.
Elə bunun üçün də böyük ehtirama layiq insan kimi qəlbimizə hopmusan. Öz xalqına bütün varlığı ilə bağlanan, onun arzu və istəkləri, ümid və dərdləri ilə yaşayan insanlar yaşadıqca ucalırlar.
Vidadi Məmmədov heç bir vaxt tək özü üçün yaşamayıb. O, başqalarının sevincinə və kədərinə şərik olub, başqalarının həyat yollarında irəliləməsinə kömək edib, ətrafındakı adamların səadəti üçün əlindən gələni əsirgəməyib.
Əziz qardaşımız Vidadi!
Allah öz istəkli bəndələrinin hamısına kaş sənin kimi dost bəxş edəydi. Sağlam və gümrah yaşa, gözəl insan, ürək adamı!


Hörmətlə Daşdəmir ƏJDƏROĞLU
Bu təbrikə Qəzənfər Hüseynov, Akif Rzayev, Arif Həsənov, Cəmil Dadaşov, Rahib Kərimli, Elyaz Yazan, Şahid müəllim, Emin, Samir, Nəsir, Çiçək xanım və bütün Vidadisevərlər də qoşulurlar.