Şəmsiyyə Musa qızı

Artıq dördüncü axşam idi ki, Zərifənin telefonu eyni saatda zəng çalırdı. Nömrə naməlum idi. O, "Alo?" deyirdi. Cavab gəlmirdi.
Telefonun o başından yalnız bir mahnı eşidilirdi...
"Olmalıydın, olmadın..."
Zeynəb Xanlarovanın səsi otağın səssizliyini elə doldururdu ki, Zərifənin ürəyi sıxılırdı. Mahnı bitən kimi zəng kəsilirdi.
Əvvəlcə bunun kiminsə zarafatı olduğunu düşündü. Sonra narahat olmağa başladı. Daha sonra isə qorxmağa...
Altmış iki yaşlı qadın idi. Həyat onu çoxdan güldürməyi unutmuşdu. Tək yaşayırdı. Axşamlar çayını dəmləyib pəncərənin önündə oturur, küçədən keçən adamlara baxırdı. Hər kəs harasa tələsirdi. Bir o tələsmirdi. Çünki onu gözləyən də yox idi, yolunu gözlədiyi də...
Ancaq o mahnı...
Sanki köhnə yaraları bir-bir oyadırdı.
Bir zamanlar o da sevmişdi.
Elə sevmişdi ki, Eldarın adını ürəyində dua kimi gəzdirirdi.
Onlar evlənəcəkdilər. Gələcəkləri haqqında xəyallar qururdular. Balaca bir ev, həyətdə nar ağacı, axşamlar birlikdə içilən çay...
Hər şey hazır idi.
Ta ki, Zərifənin ən yaxın rəfiqəsi Lalə onların arasına girənə qədər.
Lalə hər gün Eldardan xəbər gətirirdi.
– Dedi ki, sən dəyişmisən...
– Dedi ki, artıq əvvəlki kimi sevmir...
Sonra Eldarın yanına gedirdi.
– Zərifə dedi ki, sən ona layiq deyilsən.
– Dedi ki, başqa biri ilə ailə quracaq...
İki saf ürək bir-birindən inciməyə başladı.
Nə Zərifə soruşdu.
Nə Eldar izah istədi.
Hər ikisi qürurunu sevgidən üstün tutdu.
Bir gün yolları ayrıldı.
Aylar sonra eşitdilər ki, Lalə Eldarla evlənib.
Onda hər şey aydın oldu.
Amma artıq çox gec idi...
İllər keçdi.
Lalə dünyasını dəyişdi.
Övladlar böyüdü, hərəsi öz ailəsini qurdu.
Eldarın saçları ağardı.
Zərifənin gözlərinin işığı azaldı.
Ancaq qəribə idi...
İnsan bəzən ilk sevgisini yaşlandıqca daha çox xatırlayırmış.
Telefon yenə zəng çaldı.
Eyni mahnı...
Bu dəfə Zərifə mahnı bitənə qədər dinlədi.
Zəng kəsilmədi.
Uzun bir sükut oldu.
Sonra titrək bir kişi səsi eşidildi.
– Zərifə...
Qadının əlindən telefon az qala düşəcəkdi.
O səsi tanımamaq mümkün deyildi.
– Eldar?..
O biri tərəfdə dərin bir nəfəs alındı.
– Bəli... Mənəm.
Uzun illərin həsrəti iki sözün arasına sığmışdı.
– Bağışla...
Zərifənin gözlərindən yaş süzüldü.
– Nəyə görə?
– Səni dinləmədiyimə görə... Sənə inanmadığıma görə... Səni itirdiyimə görə...
Zərifə pəncərədən baxırdı.
Yağış başlamışdı.
– Mən də günahkar idim, Eldar. Mən də soruşmadım. Mən də susdum...
Telefonun o başında ağlayan bir kişi vardı.
– Bilirsən, neçə ildir bu mahnını dinləyəndə səni xatırlayıram?
– Mən də...
– Hər dəfə fikirləşmişəm ki, sən həyatımda olmalıydın...
Səsi qırıldı.
– Amma olmadın...
Bu dəfə mahnının sözləri onların öz etirafına çevrilmişdi.
Bir həftə sonra görüşdülər.
Şəhərin köhnə parkında.
Elə parkda ki, gənclik illərində saatlarla gəzişərdilər.
Heç biri əvvəlki deyildi.
Qırışlar, ağ saçlar, yorğun baxışlar...
Amma gözlər...
Gözlər hələ də bir-birini tanıyırdı.
Eldar cibindən köhnəlmiş bir şəkil çıxardı.
Şəkildə gənc bir oğlanla qız gülümsəyirdi.
– Bax, bunu əlli ilə yaxındır ki, atmamışam.
Zərifə şəkli sinəsinə sıxdı.
– Mən də sənin məktublarını saxlamışam.
Eldar təəccüblə baxdı.
– Deməli, heç vaxt məni unutmamısan?
Zərifə acı-acı gülümsədi.
– İnsan ömründə bir dəfə dəli kimi sevir, Eldar. Sonrası sadəcə yaşamaq olur.
Onlar bir-birinə gecikmiş həqiqətləri danışdılar.
Lalənin necə yalanlar uydurduğunu.
Necə məktubları gizlətdiyini.
Necə iki ürəyi qəsdən ayırdığını...
Eldar başını aşağı saldı.
– Mən onu bağışlamışam.
Zərifə təəccübləndi.
– Niyə?
– Çünki nifrət insanın qalan ömrünü də oğurlayır.
Ayrılarkən Eldar soruşdu:
– Səncə, biz yenidən başlaya bilərik?
Zərifə uzun müddət susdu.
Sonra əlini onun əlinin üstünə qoydu.
– Gəncliyimizi qaytara bilmərik. İtirdiyimiz illəri də. Amma qalan ömrümüzü düşmən kimi yox, dost kimi yaşaya bilərik.
Eldarın gözləri doldu.
– Kaş o vaxt bunu bacarsaydıq...
– Həyatın ən böyük faciəsi ölüm deyil, Eldar...
– Bəs nədir?
– Vaxtında deyilə bilməyən "Səni sevirəm" sözüdür.
O axşam Zərifənin telefonu yenə zəng çaldı.
Bu dəfə ekranda "Naməlum nömrə" yazılmırdı.
Orada sadəcə bir ad vardı.
Eldar.
Telefonu açdı.
– Alo...
– Zərifə...
– Hə?
– Bu gün mahnı çaldırmayacağam.
– Niyə?
– Çünki artıq demək istədiyim sözü mahnı yox, özüm deyəcəyəm.
Qadın sakitcə gözlərini yumdu.
– Dinləyirəm...
– Sən mənim həyatımda olmalıydın...
Zərifənin yanaqlarından yaş süzüldü.
Pəncərənin arxasında payız yarpaqları sakitcə yerə düşürdü.
Bəzi sevgilər qovuşmaq üçün yox, insanın ömrü boyu ürəyində yaşamaq üçün yaranır.
Və bəzən bir ömür boyu deyilə bilməyən həqiqəti yalnız bir mahnı danışa bilir:
"Olmalıydın... olmadın..."

11.07.2026