Sənubər Səhər,
jurnalist

Bəzən insan tək qalmaq istəyir, amma çox vaxt tək qalmaq istəyi yox, ehtiyac yaranır...
Mənə yalnız düşünmək, yazmaq və işimi yoxlamaq üçün tək qalmaq lazımdır, başqa heç vaxt...
Hətta gəzməyə belə tək çıxmaq istəmirəm.
Təkliyi sevənlərə, sevməyib tək qalanlara da çox acıyıram. Təklik insanı hər mənada məhv edir...
Qəlbini, canını, insanlığını, mehribanlığını, həyat amalını, sevgisini, düşüncələrini, reallığını, ömrünü...
Özü-özü ilə danışmaq insani yaşamın irəliləməsinə əngəldir. Daim məlumat almaq bəzən yolları açır, amma eyni zamanda sıxıntıları da artırır. “Heç kimi görmək istəmirəm” deyənlərin fikri müvəqqəti olsa da, bu, hər kəsə aid deyil. Mən heç vaxt belə vəziyyətə düşməmişəm, heç vaxt tək qalmaq istəməmişəm.Yanımdakı insan hansı vəziyyətdə olursa olsun, ona uyğunlaşmağa çalışmışam. Onun yanımda olmasını lazımlı bilmişəm.
Çox istərdim ki, hər kəs bu uyğunluğu görsün, bilsin – böyük-kiçik, hər səviyyədən insanla söz tapmağı bacarsın. Məncə, bu insanlığın ən böyük amillərindən biridir. Yalnızlıq isə insanlığın məhvidir. Tək və bekar qaldığımız hər an ömrümüzə aid sayılmır.
Düşüncələr təklikdə irəliləmir, “yerində sayır”. Bildiklərindən təklikdəki düşüncələri dühalar yaradan insanlara inanmıram.Təcrübəsiz heç bir tapıntı qəbul olunmayıb.
İmmanuil Kantın (alman klassik fəlsəfə banisi) insanın istəmədən, bilmədən aktiv eksperimental təcrübə əldə etməsi ilə bağlı fikrinə belə artıq inanan çox azdır.
Heç bir elmi tapıntı dəfələrlə sınaqdan keçmədən reallaşdırılmır.
Yəni, nə qədər çox bildiyimizə arxalansaq da, bilmədiklərimizin sayı-hesabı yoxdur.
Burada bir fikir də reallaşır: bizi təklikdən çıxaran yollar var – düşündüklərimizi həyata keçirməyə aparan yol...
İnsanlarla birlikdə olmaq, paylaşmaq və ünsiyyət qurmaq həyatımızı zənginləşdirir, bizi daha güclü edir. Təklik isə, əksinə, insanı zəiflədə və ruhdan sala bilər.