Sənubər Səhər,
jurnalist

Tək qalmaq istəyənləri başa düşə bilmirəm. Bunun səbəblərinin axtarışına da çıxmıram. Qəbul edə bilmirəm. İnsanlıq anlayışına sığdıra bilmirəm.
Hər birimizin tək qalmaq istədiyi vaxtlar olur. Zehni, əməli düşüncələrinə sakitlik vermək və yaxud düşündüklərini qeyd etmək, yazmaq üçün (mənim kimi).
Telefon, televizor, küçədə insanlar arasında gəzmək təklik sindromuna çarə deyil.
Tək qalmaq istəyi ağır xəstəlikdir.
Tək yaşayanların hər biri bu istəkdə yaşamır, sadəcə öyrəşir.
Ailə həyatımızın təməlidir. Bunu görənlər də, görməyənlər də tək böyümür.
Oğlum balaca olan da bir dəfə onu yatarken tək qoyub bir saatlıq evdən çıxmışdım. Telefon da onun ağlamasını eşitmək bir ömür boyu unudulası deyil. Bu kövrəltini qəlbin də həyatı boyu yaşadan tək insanlar da var.
Tək qalmaq istəyənlər belə…
Onları başa düşmürəm desəm də bu istəyin təməlini xoşluğa deyil, ağrılara bağlandığını düşünürəm.
İnsan hər cür həyata öyrəşib yaşayır.
Qəlblərin istəyi bu xronikanı fərqli yöntəmlərə sürəkləyir.
Öyrəşib yaşamaq arzuları dayandırmır.
Təkliyə öyrəşim də…
Təklik insanı məhv edir. Hər birimiz onlara kömək etməyə çalışırıq. Bu mubarizə ömür boyu davam etməlidir.
Ən böyük xeyrxahlıq tək qalanların sükutunu pozmaqdır. Bu sükut həyatın sınağı deyil, dərdidir.
Onu qəlblərdən söküb atmaq hər birimizin insanlıq borcudur.
Tək yaşayanların , tək qalmaq istəyənlərin həyatına müdaxilə günah deyil savabdır, ilahi borcdur. Günah tək qalmaqdır.
Bizi yaradanın məsləhət bildiyi yolla gedək…