Turaztv.az təqdim edir:
Bu hekayə ata sevgisi və bir körpənin böyük cəsarətinindən bəhs edir. Hekayənin qəhrəmanı – balaca Cavanşir, yazıçının (Cəlal Bərgüşadın ) oğludur. Sayad xanım əlyazmanı 36 il sonra Cəlal müəllimin əlyazmalarının içindən tapanda, bir anlıq zaman dayanmış kimi oldu. Kağızda yazılan hər söz, hər cümlə ona həm keçmişi qaytardı, göz yaşlarını saxlaya bilmədi, amma bu göz yaşlarında kədərdən çox qürur var idi – sevdiyi insanın, övladına olan sevgisinin izləri qarşısında duyduğu qürur. İndi isə bu hekayə sizinlə paylaşılır – bir ailənin, bir övladın və bir atanın ürəkdən doğan yaddaşı kimi.



1989-cu ilin iyul ayının on beşində bağa getmişdik. Göydən od yağırdı. Gün əyiləndə kiçik oğlum Cavanşiridə götürüb dənizə apardım. Dəniz o qədər də dalğalı deyildi. Cananşiri dənizdə çimizdirdim və sonra onu sahildəki balaca bir kötüyün üstündə oturtdum:

Cavanşir, gözünü yeyim burdan tərpənmə ha! Qoy məndə çimim sonra gedək evə. Eşitdin nə dedim?!

O başı ilə işarə etdiki, tərpənmiyəcəm. Çünki təzə dil açırdi. Dördcə dil bilirdi. Ata, ana, nənə,dayı. Ancaq çox ayıq uşaq idi. Hərşeyi başa düşürdü. Dünyada təzə dil açan körpədən başqa varlıq tanımıram.Dəsmalı onun çiyninə atdim:


Mən dənizə baş vurdum. Özümü sınayım ki, görüm suyun altında nə qədər qala bilərəm. Tənginəfəs olanda suyun üstünə qalxdım. Birdə gördüm ki, Cavanşir dalğalarla əlbəyaxadadır. O qollarını açıb mənə sarı cümür:

"Atam batıb, onu xilas etməliyəm!" körpədə cəsarətə bir bax!
Mən "Aman Allah" deyib özümü Cavanşirin üstünə atdım! Bir göz qırpımında onu ölümün əlindən aldım!.. Çünki qorxulu bir yuxu gördüm. Körpənin başını tutub qarnına gedən suları boşaltdım. Handan-hana uşaq özünə gəldi. Onun qara gözləri güldü. Sevinirdi ki, atasını "xilas" edib...

Kim bilir, bəlkə də gələcəkdə bu balaca cəsarətli, qorxmaz xilaskarım Cavanşir mənim ən qüdrətli qanadım olacaq. Mən də həmin qüdrətli qanadimin köməyi ilə bütün dünyanın ənginliklərinə uçacağam.

15.07.89