Dağın dağ dili var, torpağın torpaq dili. Çiçəyin, suyun, quşun, küləyin, yağışın öz dili var, amma həm də bunların hamısının öz dillərindən savayı bildiyi bir dil var. Onlarla qol-boyun olan insanların dili. Bəlkə də dağ, daş, çöl, çəmən, bulaq... var olduğu müddətcə öz dilindən savayı yalnız ilk tanı-dığı insanların dilini mənimsəyə bilir. Ona görə də qərib gəldiyi yurdda həmişə qərib olur, ona görə də hansısa yad bir yurdu qəsb edən həmişə orada yad olaraq qalır. Təbiət yadın, qəribin yad dilini, qərib lisanını öyrənə bilmir.
Bu fotoşəkildə bir yerə yığışmış insanlar - əməkdar jurnalist Şəmsiyyə xanım da, istedadlı jurnalist Təranə xanım da, incəqəlbli şair Elmira xanım da qələm, söz adamıdırlar. Ürəklərini qələmə boşaldan söz sahibidirlər. Və onlar dünyaya göz açandan dilini öyrəndikləri yerin-yurdun, dünyadan köçərək həmin yer-yurda qovuşmuş əziz, munis insanların taleyini yazırlar. O dili gələn nəsillər gərək unutmasınlar. Yazdıqlarımız keçmişlə sabah arasında körpü olsun. Bu yerlər qışda lal, dinməz olur, yazda, yayda, bir az da payızda bu yerlərin dağı, daşı, otu, çiçəyi, bulağı, çayı dilə gəlir, öz gözəllikəri ilə bura gələnləri ovsunlayır, cəlb edir. Bu yerlərin anlaşdıqları təkcə bizim dildir: kimlə dərdləşsin, zavallılar. Bəlkə tək o yerlərin quşlarıdır ki, dərdləriylə birgə yurdun azad səmtlərinə uçurlar, danışıb ürəklərini boşaldırlar. Bu yurdda bir neçə il əvvələdək özünün qələmi və sözü ilə təbiətin dilini bilən, çiçəyinin, çayının nazını çəkən dədə Musa Yaqub yaşayırdı. O yerlərdəki gülün, bulağın, qayanın, mamırın dilindən yazırdı, o ruh unudulmasın deyə yazırdı... İndi bu yerlər, bu çaylar, bu dağlar, bu çəmənliklər, bu ağaclar, bu çiçəklər, bir sözlə, vaxtilə qoynunda gəzib dolaşdığı təbiət dədəsiz qəribsəyib, darıxır, özlərini yalqız hesab edirlər... Çünki Dədədən çox onların dilini bilən yox idi və yoxdur!..