… bizi isidir, sevindirir, qoruyur, ətrafımızı işıqlandırır.

Qəlbi soyq insanlar da var, qəlbi boş isə yox...
Bu soyuqluq nədən olur? Yaranışdanmı, həyatdanmı, xarakterdənmi?
Bu sualın cavabı fərqli istiqamətlərə yönəlsə də, dəqiq izahı yoxdur. Yalnız təəssüf doğuran budur ki, bu halı psixoloqlar da dəyişdirə bilmir.
Nə özünü, nə ətrafını isidə bilən bu qəlblər məxsus olduqları insanların həyatında nə kimi rol oynayır?
Məncə, qəlblərimizin də həyatımıza, həyatımızın da qəlblərimizə özünəməxsus təsirləri var. Bütün qəlblərin isindiyi də, üşüdüyü də vaxtlar olur.
Xarakterlərin qəlbdən gəlişi, qəlblərin ürəyə bağlılığı həyata baxışların formalaşmasında xüsusi rol oynayır. Aydın məsələdir ki, insanlarla münasibətlərdə də…
Həyatda arzularının çoxu həyata keçmiş insanlar arasında da qəlb hərarəti fərqli olur. Hər kiçik xoşluğa sevinənlər də var, çox böyük tapıntılara şükür etməyənlər də. Və yaxud sevincini izah edə bilməyənlər…
Bəli, qəlbi soyuq hesab etdiklərimizin heç də hamısı naşükür, kin-küdurətli, zülmkar, pislik edən insanlar deyil.
Soyuq ürəkləri isitmək, məncə, hər birimizin borcudur. Bunu görsək, görməsək də, buna inanaq.
Deyib-gülən insanlardan da pislik görə bilərik. Soyuq, sakit adamlardan da böyük yaxşılıq.
Pislik edib sevinənlər şeytandır. Onlardan uzaq olaq.
Qəlbimizə hərarət qataq. Gözəl, ağıllı sevdiyimiz insanların yanında olaq.
Bu hərarətəi paylaşa bilməsək də, yaşadaq. Həyatı sevək, dünyanı sevək.
Bütün pisliklərə rəğmən, o pisliklər sevgini məhv edə bilməyəcək. Sevgi bütün qəlblərin, həyatın, dünyanın qurucusudur. Hərarətli qəlblər soyuqları da isidir, sevgiləri də yaşadır.

Sənubər Səhər