Oğlum həm ümidim həm dayağım idi.O, 44 günlük Vətən müharibəsinə gedəndə heç xəbərim olmadı. Mən bilməyim deyə gizlin getdi. Çox vətəninə bağlı oğul idi.Yurdda tənha qalan ana oğlumu özümdən savayı paylaşan yoxdur deyir. Çoxu mənə operator deyir.Ürəyim ağradı ananın o, ifadəsinə görə.
Ana eşidəndə ki biz yazarlarıq dərdli ürəyi cuşa gəldi.Mən ananı sual cavab etdim. O, belə bir sual etdi. Ay başına dönüm nə yaxşı dərdimi dinləyib ürəyimi boşaltdız demişdi ki, şəhid Təbriz Cumuzadənin atası ay bacım onlar şairlərdi deyəndə ana məni qucaqlayıb öpdü. Sənin qadanı alım qızım məni belə danışdıran olmamışdı deyəndə içimdən bir kövrəldici hiss məni boğdu. Mən sənə qurban olum ay ana dedim.Mənim də oğluma şeir yaz kitaba sal mən öləndən sonra nə qəbrinə gələn olacaq, nə vəsf edən olacaq balam arxasız idi deyən ananın gözləri doldu.
Əziz dostlar bir sözə də toxunmaq istəyirəm. Bəzi ağzı göyçəklər başqa cür yanaşır və biganəlikdənmi yoxsa ki, onların ciyər paraları yanındadır .Acını çəkən bilir bu dərd nədir.
Nə deyim vallah biz bacardığımız qədər Vətənimizi, şəhidlərimizi,qazilərimizi vəsf edəcəyik kim necə yol alar özləri bilər.

Şəhla Xəlilqızı