30 il sinəsində el-oba, yurd, Ağdam dərdi daşıyan Əkbər müəllimi nə illər, nə gözləri önündə şəhid olan can qardaşları – igid döyüşçüləri, nə də övlad itkisi sındıra bilmədi.
Gözlərində bir inam, bir Vətən eşqinin atəşini yaşatdı.
Bu gün də o qanlı-qadalı, o kədər dolu illərdən danışanda yaş dolu gözləri parıldayır.
Bu parıltını mən onun "Xatirələr yaşadır məni" kitabında yazdığı sətirlərdə duydum.
Misraları oxuduqca, bu insanın qələbəyə öz varlığı kimi inandığını, onu hava kimi, su kimi gözlədiyini duyuram.
Əkbər müəllim Qələbə üçün nə qədər sevinsə də, bir səngəri, bir döyüş postunu bölüşdüyü dostlarının, silahdaşlarının bu qələbə gününü görməməsinə də o qədər üzülür.
"Ürəyimdən keçənlər" epik poemasında kədərlə yazır:

O zamanlar mən deyərdim
qələbəyə sevinəcəm,
Şeir yazıb, dastan yazıb, Vətən, səni səsləyəcəm.
Deyəcəm ki, qalx ayağa ey vətəni azad görən,
Bir vaxt mənlə o səngərdə ağır döyüşlərə girən...

Bəli, insanı xatirələr yaşadır.
Əkbər müəllimin xatirələrində bu gün onlarla şəhidimiz də öz xatirə ömrünü yaşayır.
Kim bilir, bəlkə də Əkbər müəllimi yaşamağa, yazmağa çağıran da elə bu xatirələrdir.
Ona görə də Ağdam işğaldan azad olduğu gündən bəri Əkbər müəllim tez-tez Ağdama gedir, artıq dəyişən, tanınmaz olan yerlərdə dolaşır, salamat qalan ağaclardan, daşlardan yox olan şəhərin hansı yerində, hansı küçəsində olduğunu xatırlamağa çalışır!
Amma bir məkan var ki, o məkanı Əkbər müəllim gözüyumulu tapar.
Bu məkan Ağdam Şəhidlər xiyabanıdır.

Şəhid övladının, silahdaşlarının aşkar edilən məzarlarını ziyarət etməyə tələssə də, şəhidlərimizin adları yazılan böyük lövhənin önündə ayaq saxlayır, adları oxuyur, illərin arxasından keçib gələn o insanların surətini xatırlayır, minnətdarlıqla yad edib, rəhmət oxuyandan sonra yoluna davam edir...
Köhnə Ağdam Əkbər müəllimin xatirələrində hələ də yaşayır...

Bakı
19.07.2026