Həqiqi vətən aşiqi üçün bu sevgi bəlağətli sözlərdən, pafoslu şüarlardan uzaqdır. O, sevgisini gündəlik əməyi, zəhməti və bacarığı ilə sübut edir:
Sinif otağında gələcək nəsillərə işıq paylayan, ömrünü yanan şam kimi fəda edən müəllimin zəhmətində;
Mətbuat səhifələrində sözün və həqiqətin kəsərini qoruyan ziyalının prinsipiallığında;
Sərhəddə keşik çəkən əsgərin göz qırpmadan göstərdiyi fədakarlıqda vətən aşiqliyinin əməli üzü görünür.
Vətən aşiqliyinin ən böyük sınağı və eyni zamanda ən uca zirvəsi Qarabağ və Şərqi Zəngəzur torpaqlarının azadlığı uğrunda aparılan mübarizə oldu.



Otuz ilə yaxın bir dövrdə ürəklərdə yaşatdığımız o böyük torpaq istəyi, yurd həsrəti məhz vətən aşiqliyinin gücü ilə reallığa çevrildi. 2026-cı ilin müqəddəs və mübhəm günlərini yaşadığımız bir zamanda azad Qarabağa aparan o füsunkar yollarla doğma ocaqlarına dönən insanların keçirdiyi xoş təəssüratlar bu aşiqliyin vizual mənzərəsidir. Şuşada Cıdır düzünə baxıb qürurlanan, Füzulidə, Ağdamda torpağa ilk fidanı əkən hər bir keçmiş məcburi köçkünün – bu gün isə halal torpağının sahibinin gözlərində vətən sevgisinin sönməz işığı parıldayır.
Vətən aşiqi öz keçmişinə vəfalı olan insandır. O, bu torpağın hər qarışının şəhid qanı ilə suvarıldığını bilir və vətəni canından əziz bir əmanət kimi qoruyur. Vətən elə bir asimandır ki, onun aşiqi olan insan heç vaxt mənəvi baxımdan qocalmır və yıxılmır.



Dünyada elə duyğu var ki, onlar insanın içində sıradan bir hiss kimi deyil, ruhu alovlandıran əbədi məşəl kimi yaşayır. Bu ilahi və müqəddəs duyğunun ən uca zirvəsi Vətən aşiqliyidir. Vətən aşiqliyi, sadəcə, coğrafi sərhədləri sevmək, doğulduğun torpağın havasını udmaq demək deyil. Bu, insan varlığının vətənlə bütövləşməsi, onun sevinci ilə ucalıb, dərdi ilə göynəməsi, hər qarışını canından əziz bilməsi hesab edilir. Bu sevgidə heç bir maddi qarşılıq, heç bir təmənna yoxdur, o, ruhun vətən dünyasına doğru etdiyi səmimi bir pərvazdır.
Həqiqi vətən aşiqi öz sevgisini bəlağətli sözlərin, pafoslu şüarların arxasında gizlətmir. Onun aşiqliyi gündəlik əməyində, zəhmətində və vətənə verdiyi töhfələrdə bəyan olur. Bu fədakarlıq sinif otağında şagirdlərinin gələcəyi üçün gərgin çalışan, ömrünü yana şama çevirən müəllimin zəhmətinə bənzəyir. O müəllim ki sinifdə hər bir uşağın qəlbində vətən sevgisinin ilk toxumlarını əkir.
Vətən aşiqliyi həm də mətbuat səhifələrində sözün və həqiqətin kəsərini qoruyan, millətin dərdini öz dərdi bilən ziyalıların prinsipiallığında təzahür edir. İnsan öz işini dürüstlüklə, səmimi məsuliyyətlə yerinə yetirdikcə, əslində vətəninə olan sarsılmaz borcunu ödəyir. Biz bir xalq kimi vətən aşiqliyinin nə qədər qüdrətli və dağıdıcı maneələri aşmağa qadir qüvvə olduğunu Qarabağ və Şərqi Zəngəzur dastanında gördük. Otuz ilə yaxın ürəklərdə daşınan o böyük torpaq istəyi, yurd həsrəti məhz bu sönməz aşiqliyin gücü ilə şanlı Zəfərə çevrildi. Vətən aşiqliyi gənclərimizi cəbhədə qorxmaz cəngavərə çevirdi, onları göz qırpmadan şəhadət zirvəsinə ucaltdı. Çünki o gənclər bilirdilər ki, Azərbaycanın başının tacı olan müqəddəs torpaqlarımız azad edilmədən vətən aşiqinin qəlbi tam mənada sevinə bilməz.
Bu gün bu səmimi aşiqlik özünün ən gözəl, quruculuq dövrünü yaşayır. Qarabağa aparan o füsunkar, dolanbac yollarla doğma ocaqlarına dönən köç karvanları bu sevginin ən gözəl tablosudur. Füzulidə, Ağdamda torpağa ilk fidanı əkən, Şuşada Cıdır düzünə baxıb qürur göz yaşları tökən hər bir sakinin baxışlarında vətən sevgisinin sönməz işığı parıldayır. İndi bu aşiqlik dağılmış yurd yerlərində yeni evlərin bünövrəsini qoyur, tarlaları yaşıl libasa bürüyür, torpağa yenidən nəfəs verir.
Vətən aşiqliyi insanı mənən ucaldan, ona başıucalıq bəxş edən ən müqəddəs duyğudur. Vətənini bütöv bir eşqlə sevən, onun keçmişinə vəfalı qalan və şəhidlərinin əmanətini göz bəbəyi kimi qoruyan hər bir insan bu əbədi məşəlin işığında yaşayır. Nə qədər ki bu torpağın üzərində nəfəs alırıq, ürəyimiz hər zaman onun tərəqqisi, rifahı və ucalığı üçün eyni səmimi ritmlə döyünməyə davam edəcək.

Daşdəmir ƏJDƏROĞLU,
“Qarabağın fəxri vətəndaşı”