Ədəbiyyat insanın, cəmiyyətin hisslərini, düşüncələrini, arzu və istəklərini obrazlı şəkildə əks etdirən söz sənətidir. Dünya, eləcə də Azərbaycan ədəbiyyatının görkəmli nümayəndələri, klassik sənətkarlar həmişə ədəbiyyatın tərbiyəedici imkanlarına xüsusi fikir vermiş, öz əsərlərində böyük idealların, müqəddəs məramların, arzuların daşıyıcısı olan kamil qəhrəmanlar yaratmışlar. Bu klassik ədəbiyyatımızı layiqincə və təkrarsız davam etdirən ədiblərdən biri də böyük söz ustadı maarifçi, publisist, pedaqoq Seyid Əzim Şirvanidir. Seyid Əzim Şirvani XIX əsr Azərbaycan ədəbiyyatının klassik poeziya ənənələrini yaradıcılıqla davam etdirən ən qüdrətli sənətkardır. Qəzəl, qəsidə, rübai, qitə, müxəmməs, müstəzad və s. janrlarda yazılmış əsərlərdə Seyid Əzim Şirvani Füzuli ədəbi məktəbinin ənənələrini davam və inkişaf etdirmişdir. Milli poeziyamızın inkişaf tarixində o, incə ruhlu, lirik, cəmiyyətin sosial bəlalarını cəsarətlə tənqid edən satirik, əxlaqi-tərbiyəvi mənzum hekayələr və təmsillər müəllifi, nəhayət, ədəbiyyatşünas-təzkirəçi kimi məşhurdur. Şairin erkən yaradıcılığının çox hissəsini qəzəllər təşkil edir. Həyat sevgisi, nikbin əhval-ruhiyyə, dini etiqad xüsusi yer tutur. Azərbaycan poeziyasının satirik şeir dühası, yeni ədəbi məktəbin banisi M.Ə.Sabir ilk təhsilini Şamaxıda Seyid Əzim Şirvaninin açdığı yeni tipli ("Üsuli-cədid") məktəbdə almışdır. Seyid Əzim Şirvani və Mirzə Ələkbər Sabir arasındakı münasibət sadə dostluqdan daha çox, ustad-şagird münasibətlərinə və dərin ədəbi hörmətə əsaslanırdı. Onlar eyni mühitdə-Şamaxıda yaşayıb-yaratmış və Azərbaycan maarifçi realist ədəbiyyatının inkişafında mühüm rol oynamışlar. M.Ə.Sabir, klassik sənətkarın yaratdığı satirik tiplərin ifşası üsulundan bəhrələnmişdir. Seyid Əzim Şirvani, Sabirin yetişməsində və onun satirik üslubunun formalaşmasında əvəzsiz rol oynamışdır. Şirvani Şamaxı səmasında parlayan bir günəş idisə, Sabir həmin günəşin işığından güc alan və bütün Şərqi aydınladan bir məşəl oldu.
Ya rəb, kim olur ərzimi cananə yetirsin,
Dərdi-dilim ol xosrovi-xubanə yetirsin.
Xurşidə desin, zərreyi-sərkəştə məlalın,
Pərvanə sözün şəmi-şəbistanə yetirsin.
Cəmiyyəti-dil kəsrəti-qəmdəndir pərişan,
Bu halı o.keysuyi-pərişanə yetirsin.
Bu mürği-giriftari-qəfəs surəti-halın,
Ol qönçeyi-novxizi-gülüstanə yetirsin.
Məndən yetirib ol şəhə əcz ilə dualər;
Xaki-qədəmin dideyi-giryanə yetirsin.
Hər şamü səhər virdi budur Seyyidi-zarın,
Allah səni SEYYID bir də bu Şirvanə yetirsin.

Dərin Sevgi və məhəbbətlə anırıq.
M.Ə.Sabirin Ev Muzeyi