HEKAYƏ...

Ələkbər səhər tələsik durdu ki, mağazada bir-iki saat hərlənib Südabənin görüşünə bir qutu şokoladla gedim ki, o ac olmasın. Ələkbər demək olardı ki, hər görüşə gedəndə şokolad aparırdı. Mağazaya gələn ən təzə və keyfiyyətli şirniyyatlardan başdan alıb qırağa qoyardı ki, sonra yaddan çıxıb satılmasın.
Bu Ələkbər eşqinə olan böyük sevgisindən irəli gəlirdi Bu gündə öz qaydası ilə işini yola verib mağazanı işçi yoldaşı Hikmətə həvalə edərək yola çıxdı.Tələsirdi Südabəni görməyə. Hər gün dar-ara küçələrlə tütün talasına getməyə tələsirdi. Üzü payıza doğru idi. Tütünlük qalxmış, boy atmış və görünməyi müşkül idi. Camaat hərə öz işində idi. Hamı da bilirdi ki, bu iki gənc biri-birinə aşiqdi.

Ələkbər yaraşığı dillər əzbəri idi. Hündür boy, saçları qap-qara şivə kimi üzü elə bil aydan nur almışdı. Çox qızların könlündən keçib onun sevgilisi olmağı arzu edirdi. Tay tayını tapar deyər Südabə də ondan geridə qalmırdı. Günəşin şəfəqləri kimi şölə saçan üzü, hilal qaşlı qırmızı yanaq uzun hörüklü kənd gözəlidir.Ələkbər gəlib Südabə gilin tütünlüyünə çatanda hənirti eşitdi. Sakit durdu düşündü Südabənin bacısı Səlimədir. Səssiz yarpaqları dərilməmiş tütünlükdə gizləndi.Səs onun bacısı Səlimənin deyildi.Bu Hafiz kişinin qızı Gülbəyim idi. Südabənin sərt danışmasını eşidən Ələkbər əvvəl getmək istədi sonra nəsə fikirləşib dinməzcə durdu. Birdən Gülbəyimin səsi yaxınlıqdan gəldi. Elə bil qəsdən deyirdi ki, Ələkbər eşitsin. Biz dediyimizi yeridənik fikirləş peşman olmazsan dedi və tütünlüyün orta aralığından başı yuxarı getdi. Gülbəyim gil tütün əkməmişdi. Onun atası ferma müdürü idi. Anası sağıcı idi.
Gülbəyim gedən kimi Ələkbər özünü Südabəyə yetirdi. Südabə gözləri yaşla dolu çohrəsi solğun vəziyyətdə donub qalmışdı. Yağışdan əvvəl dolmuş buludlar kimi.
Ələkbər buna yaxınlaşıb salam verdi. Südabə eşitməyən kimi, donub qaldı. Ələkbər yavaşca qolundan tutanda Südabə yuxudan ayıldı. Ələkbəri qucaqlayaraq hönkürtü ilə ağladı. Ələkbər onu sakinləşdirməyə çalışsa da Südabə susmaq bilmirdi. Elə hey Ələkbəri bağrına basıb qucalayırdı. Heç his etmirdi ki, tütünlü şiriş əlləri Ələkbərin ağ köynəyini pis günə qoyar. Ələkbər bir təhər Südabəni kiritdi.Nə olub ay qız, ciyərim ağzıma gəldi. De görüm Gülbəyim nə deyib sənə ki, sən özünü toparlaya bilmirsən.
Ardı var.