Mən respublika ictimaiyyətinə yaxşı tanış olan Məhəmməd Nərimanoğlu ilə institutu birlikdə bitirmişəm. O, hələ tələbəlik illərində də peşəkar jurnalist kimi tanınır, dövri mətbuatda dərc olunan dadlı-duzlu, yumorlu, satiralı yazıları ilə tələbə dostlarını da sevindirirdi. Məhəmməd Nərimanoğlunun institut həyatından yaddaqalan xatirələri çoxdur. O, həm də ixtisas qrupunda qrup nümayəndəsi idi. Çoxlarından yaxşı oxuyurdu. Yəni, onun dərsə gəlməsə də, qiymət poroblemi olmazdı. Qrup rəhbəri, rejissor Həbib Qurbanov (Allah rəhmət eləsin!) Məhəmmədin xatirini xüsusi istəyirdi (indi istəməsin). Ləhcəsində şirinlik olduğuna görə, çoxları onu ordubadlı bilirdi.

Məhəmməd Nərimanoğlu ilə təkcə tələbə dostu deyil, kəlbəcərli kimi də (Kəlbəcər sazın-sözün beşiyi olduğuna görə) xatiri əziz tutulanlardan idi. Çox şükürlər ki, bu gün də həmin məhəbbətlə sevilir və daha geniş auditoriyası var.
Məhəmməd qardaşımızla hərdən sənət mübahisəmiz olurdu. Mən Bəhmənlə Sücaətin yaradıcılığını, demək olar ki, əzbər bilirdim, amma bu qardaşımızın yaddaşında olanlar da silinib gedirdi, ona görə də zarafatla “kəlbəcərli sən yox, mənəm”,-deyəndə “halaldı sənə kəlbəcərlilik, amma sazı bizimkilər kimi çalsan”, şərti ilə məni kəlbəcərli kimi qəbul edirdi.
Məhəmməd Nərimanoğlunun ədəbi-bədii yaradıcılıq nümunələri bəs edir ki, onu yazıçı da, şair də adlandırasan. Lakin daim təvazökarlıq edən qardaşımız bunların heç birini qəbul etmir. Məhəmməd Nərimanoğlunun redaktəsi ilə mənim ilk şeirlər kitabım nəşr olunanda bir daha “aktyor tələbə” dostumun həm də şeir-sənət xiridarı olduğunu kəşf etdim.

Tələbə dostumun bir xarakteri də mənim xoşuma gəlir. O, sovetlər dövründə neçə-neçə çap olunmamış qələm sahiblərinin yaradıcılıq nümunələrini toplayaraq nəşr etdirmişdir. Bu sırada olanlardan biri də mənəm. 2004-cü ildə “Araz” nəşriyyatında “Könlümlə danış, sazım” adlı şeirlər kitabım da məhz Məhəmməd Nərimanoğlunun redaktorluğu və ön sözü ilə çapdan buraxılmışdır. Mən onu bir daha həmin kitaba yazdığı “Söz tonqalının işığında” sərlövhəli ön sözündən də tanıdım.
İnstitut illərindən dostluq etdiyim Məhəmməd Nərimanoğlunun 50 illik yubileyinin keçirildiyini bilmədiyimi özümə bağışlaya bilmirdim. Mətbuatdan oxumuşdum ki, onun 50 illiyidir. Doğrusu, qəlbimdə bir balaca incimişdim də, biləndə ki, onun 50 illik yubileyi keçirilməyib, qəhərləndim. Bu tədbiri, ən azı, Kəlbəcər ictimaiyyəti, Azərbaycan Jurnalistlər Birliyi keçirməli, 10-15 ədəbi-bədii kitabın müəllifinin zehni zəhməti qiymətləndirilməli idi.
Məhəmməd Nərimanoğlunu təkcə jurnalist kimi qəbul eləmək olmaz. O, həm də çox yaxşı saz ifaçısıdır. Xeyli saz havası ifa edir və həm də şirin avazla oxuyur.
Məhəmməd Nərimanoğluya ikinci 50 illikdə Kəlbəcərdə görüşmək və orada təbrik etmək arzusundayam.