(Hekayə)

Payızın soyuq bir axşamı idi. Kəndin kənarında yerləşən köhnə evin pəncərələrindən zəif işıq görünürdü. O evdə Aylin, qardaşı Elvin və onların nənəsi Sürəyya yaşayırdı.Aylin on iki yaşında idi. Yaşına görə çox ciddi görünürdü. Çünki həyat onu vaxtından əvvəl böyütmüşdü. Elvin isə doqquz yaşında olsa da, gözlərində həmişə bir kədər vardı.Valideynləri onları illər əvvəl tərk etmişdilər. Gedərkən bir neçə günə qayıdacaqlarını desələr də, geri dönməmişdilər.Uşaqlar hər axşam qapıya baxır, uzaqdan gələn hər maşının səsinə ümidlə qaçırdılar. Amma gələn olmurdu.Nənələri onları sevgi ilə böyüdürdü. Kasıb olsalar da, evlərində mehribanlıq vardı.Lakin bir gün Sürəyya nənə ağır xəstələndi.Aylin gecələr onun başı üstündə oturur, Elvin isə su gətirirdi.Bir gecə nənə onları yanına çağırdı.
— Balalarım, həyatda nə olursa olsun yaxşı insan olun. Sizə zülm edənlərə bənzəməyin.
Aylin ağlayaraq onun əlindən tutdu.
— Nənə, bizi qoyub getmə.
Sürəyya nənə gülümsədi.
— Allah sizi qoruyacaq.
Bir neçə gün sonra nənə dünyasını dəyişdi.
Uşaqların həyatı həmin gün dəyişdi.
İndi onlar tamamilə tək qalmışdılar.
Kənd sakinləri kömək etsələr də, heç kim ana və atanın yerini verə bilməzdi.
Aylin məktəbdən sonra işləməyə başladı. Elvin də ona kömək edirdi.
Bəzən evdə yeməyə çörək belə tapılmırdı.
Bir axşam Elvin ac halda yatağa uzandı.
— Bacı, anam bizi niyə istəmədi?
Bu sual Aylinin ürəyini parçaladı.
— Elə demə. Bəlkə bir gün qayıdarlar.
Amma özü də buna inanmırdı.
İllər keçdi.
Aylin dərslərində çox çalışdı və universitetə qəbul oldu.
Elvin də məktəbin ən yaxşı şagirdlərindən birinə çevrildi.
Onlar hər çətinliyə birlikdə sinə gərirdilər.
Bu vaxt şəhərdə yaşayan ana və ata isə rahat həyatlarının dağılmasını izləyirdilər.
Atanın işi batdı.
Borclar yığıldı.
Dostları onları tərk etdi.
Bir gün ata köhnə şəkillərə baxarkən Aylin və Elvinin uşaqlıq fotosunu gördü.
Gözləri yaşardı.
— Biz nə etmişik?
Ana da ağlamağa başladı.
İlk dəfə vicdanlarının səsi onları rahat buraxmırdı.
Onlar uşaqlarını axtarmağa qərar verdilər.
Uzun axtarışlardan sonra Aylinin oxuduğu universiteti tapdılar.
Bir gün tədbirdən çıxan Aylin qarşısında iki nəfər gördü.
Onları dərhal tanıdı.
Anası və atası idi.
Ana ağlayaraq ona yaxınlaşdı.
— Qızım...
Aylin geri çəkildi.
— Mənim anam illər əvvəl məni qoyub getmişdi.
Bu sözlər qadının ürəyinə dağ çəkdi.
Ata da başını aşağı saldı.
— Biz bağışlanmağa layiq deyilik.
Bir neçə gün sonra Elvin də valideynləri ilə görüşdü.
O, atasına baxaraq dedi:
— Mən sizə ən çox ehtiyac duyanda harada idiniz?
Ata cavab verə bilmədi.
Çünki həqiqətən cavabı yox idi.
Valideynlər dəfələrlə üzr istədilər.
Lakin itirilmiş illəri geri qaytarmaq mümkün deyildi.
Bir müddət sonra ata ağır xəstələndi.
Xəstəxanada yataqda uzanarkən həyatını düşündü.
Ən böyük səhvinin övladlarını tərk etmək olduğunu başa düşdü.
Aylin xəstəxanaya gəldi.
Ata onun əlindən tutdu.
— Kaş zamanı geri qaytara biləydim.
Aylin sakitcə dedi:
— Mən keçmişi dəyişə bilmərəm.
Bir neçə gün sonra Elvin də gəldi.
Atası ona baxıb ağladı.
— Oğlum...
Elvin ilk dəfə atasının peşmanlığını hiss etdi.
Aylar keçdikcə ailə arasında buzlar əriməyə başladı.
Tam bağışlamaq çətin idi.
Amma nifrətlə yaşamaq da ağır idi.
Bir gün ana qəza keçirdi.
Bu dəfə uşaqlar onu tək qoymadılar.
Çünki onlar valideynlərinə bənzəmək istəmirdilər.
Ana xəstəxanada göz yaşları içində dedi:
— Siz bizdən daha yaxşı insan oldunuz.
Sonra hamı birlikdə Sürəyya nənənin məzarını ziyarət etdi.
Ata məzarın qarşısında diz çökdü.
— Bizi bağışla. Əmanətinə sahib çıxa bilmədik.
Ana da ağlayırdı.
Aylin və Elvin isə sakit dayanmışdılar.
Onlar başa düşürdülər ki, valideynləri artıq cəzalarını çəkiblər.
Vicdan əzabı illərlə onları izləyib.
Bir il sonra Elvin universitetə qəbul oldu.
Aylin yaxşı iş tapdı.
Valideynləri isə yenidən onların həyatının bir hissəsi olmaq üçün çalışırdılar.
Bir axşam hamı eyni süfrə arxasında oturmuşdu.
Ata ayağa qalxdı.
— Həyatımın ən böyük günahı sizi tərk etmək idi. Hər gün bunun ağrısını çəkmişəm.
Ana da ağlayaraq dedi:
— Əgər mümkün olsaydı, o günü heç yaşamazdıq.
Aylin uzun müddət susdu.
Sonra dedi:
— Mən unutmayacağam.
Atanın gözləri doldu.
— Bilirəm.
— Amma bağışlamağa çalışacağam.
Elvin də bacısına baxdı və başını tərpətdi.
— Mən də.
Ana hönkürüb ağladı.
İllər sonra ilk dəfə ailə bir-birinə sarıldı.
Keçmiş dəyişmədi.
İtirilən uşaqlıq geri qayıtmadı.
Amma peşmanlıq, səbir və mərhəmət dağılmış ailənin yenidən bir araya gəlməsinə səbəb oldu.
Beləcə, taleyin bəd oyunu hər kəsə bir dərs verdi:
Valideyn övladını tərk edə bilər, amma vicdan öz sahibini heç vaxt tərk etmir.
SON