Sənubər Səhər
Jurnalist

Canımız, işimiz, problemlərimiz, hava, yemək, doğmalar və dünya...
Artıq yetkin uşaqlar da ilk növbədə dünya xəbərlərini izləyir, xəstələr də, qocalar da...
Ölənlərin dərdini çəkən azdır. Əsas dərdimiz – bizim ölkə dağılmasın, alverimiz dayanmasın.
Dubaydakı dağıntılar orda yaşayanlardan çox - ordan mal alanları dəli edib.
Dövlət idarələrində işləyənlər isə “maaşlarımız qalxsın” deyə fikir edirlər.
Həyat isə davam edir: yeyirik də, içirik də, gəzirik də, əylənirik də...
Kimin nəyə imkanı çatırsa...
Mağazalarda növbələr də əksilmir, xəstəxanalarda tibb müəssisələrinin də hamısında...
Yeyib içdiklərimizin çoxunda nə qədər zərərlər olduğu ilə bağlı məlumatlar da hər kəsə narahat etmir, dərmanlardakı ziyanlar da...
Deməklə qurtarmayacaq həyat problemləri dünyanı da unutdurmur.
“Əşi, hamımız öləcəyik də...”
Bu rahatlıq ölüm qapıda olanda sıradan çıxır.
Səksən yaşında plastik əməliyyat etdirənlərə həsəd aparanlar da var.
Bütün bunları vecinə almayıb rahat yaşayanlar da var. Onlara da arsız deyirlər.
Mən hamıya “arsızlıq” arzulayıram. Heç kim inciməsin.
Amma bu “arsızlıq” köməyə ehtiyacı olanlara qarşı olmasın, öz halımıza olsun.
Halımızı idarə edənlərə də cavabımız həmişə olsun – işlə, inamla, ümidlə, səbrlə, iradə ilə. İnancları həyata keçirməklə, paylaşmaqla, yaxşılıq etməklə, özümüzü qorumaqla, öyrənməklə, öyrətməklə vəə zamanəyə uyğunlaşmaqla...
Bunları hamının bacarmasına olan arzulaımız da tükənməsin və həyata keçsin.
Bacara bilmədiklərimizi də ömrümüzün sonuna kimi öyrənməyə çalışaq.
O biri dünyada cavabsız qalmayaq.