PÜSTƏ RƏVAN: ÜRƏYİM (poema)

Xəbərlər

15.03.2023, 21:26

PÜSTƏ RƏVAN: ÜRƏYİM (poema) - FOTO

ÜRƏYİM

(poema)

Ucundan tutub sözün,
getmirəm ucuzluğa,
Dəb düşüb ulduz olmaq,
gedirlər ulduzluğa.
İstedadlı gedənmir,
Düçardı pulsuzluğa.
Kölgədə qalıb sənət,
cılızlaşa ürəyim!

Olayları zamanın,
bəlkə ağrıdır səni?
Yalanın harayları,
bəlkə ağrıdır səni?
Ağın qara sayları,
bəlkə ağrıdır səni?
Hamı hazırca yeyən,
kim çalışa ürəyim!

Sürətlə gedir yalan,
yeriyir inam ilə.
Yeriyə bilmir doğru,
qalıbdır güman ilə.
Görünmür daha dağlar,
basılıb duman ilə.
Suyun axıb bulanmış,
durulaşa ürəyim!

Yetişən meyvələrin,
üstünə qar ələnib.
Qışın oğlan çağında,
Ağac var çiçəklənir.
Çəkilib başa kimlər,
kim ayaqda əylənir.
Tuş gəlmişik görəsən,
Nə qarğışa ürəyim?

İcazə alır böyük,
kiçikdən danışmağa,
İxtiyarı yox onun,
hər işə danışmağa,
Pünhan edib dərd-qəmi,
başladın alışmağa.
Sakit olub, dincələk,
dərd sovuşa ürəyim!

Bilirsən ki, sevirəm,
şeiriyyat aləmin.
Səhərin sübh çağın,
güllərin şəbnəmini.
Qüvvə ver, silə bilim,
gözlərimin nəmini.
Səhərə görə gələn,
Kaş barışa ürəyim!

Başım üstə bu gecə,
qoyma şimşəklər çaxa,
Məni sular aparar,
ömrümə yağış yağar.
Dodağımdan, dilimdən,
sözlər su kimi axar,
Hisslərimə, duyğuma,
Bir qovuşa ürəyim!

Bədən donub üşüyür,
sən atəş ola - ola,
Nəyimə lazım gövhər,
gözə yaş dola-dola.
Gül-çiçəklər açmasın,
xəzanda sola-sola.
Lopa-lopa qar töküb,
qışa dönmə ürəyim!

Sinəmdə bəlkə qəfəs,
təklikdən darıxırsazan.
Etməkçin göydə pərvaz,
axtarıb yol çıxırsan.
Viran edib könlümü,
divan tutub sıxırsan.
Ola bilmərəm razı,
bu duruşa ürəyim!

Hara uça bilərsən
bağlığır pəncərə.
İçimi doğrayırsan,
dönüb iti xəncərə.
Pərvanə tək dolandım,
başına neçə kərə.
Dönə bilinməyəcəksən,
uçan quşa ürəyim!

Çox yerindən yaralı,
ceyran şəməndən keçib.
İtirmişik yolları,
dumandan-çəndən keçib.
Dəyişib zamanı dövran,
məndən bu həyat keçib,
Deyərək mənə körpəm,
Al ağuşa üreyim!

Çox günahı səninlə,
yuyub ipə sərmişik.
Tikanların içindən,
qönçə gülü dərmişik.
Sözləşərək bir zaman,
qəti qərar vermişik.
Siravi əskər kimi,
Çağrışa gəl ürəyim.

Edib təvazökarlıq,
hər yerdə dalda qaldım,
Uzaq durub sevincdən,
qəmi kədəri aldım.
Yaltağa, yalançıya,
hər yerdə düşmən oldum.
Kim sənə yaxın gələ,
kim yovuşa ürəyim!

Nəfəsidir baharın,
gələn nəfəsin sənin,
Səsidir ülviliyin,
ucalan səsin sənin,
Nəğmələrim şeirim var,
olmasın kəsin səsin.
Hər tərəfə layıqsən,
hər alqışa ürəyim.

Dəyişilə bilmətəm,
varam sənin qayəndə.
Uduzan, udan vaxtım,
olub sənin sayəndə.
Müqəddəs yola düşüb,
gedirəm himayəndə.
Qol-boyun olub mənlə,
ay sarışa ürəyim!

Ancaq sən öyrətmisən,
insanlıq, düzlük dərsi.
Qabağımda maneə,
ruhdan salır həvəsi.
Səni təmiz saxlayır,
vicdanının pak səsi.
Nabələd yola düşmə,
toz bulaşa ürəyim!

Göz edərək mən səni,
vidalaşdım gözümlə.
Ovutdum çox indanı,
qəlbimdəki közümlə.
Dərman oldum dərdlərə,
Şirin-şəkər sözümlə,
Düşmənə acı olub,
turş turşlaşa ürəyim!

Bu aləmdə yaranır,
təptəzə sözlü şeir.
Oxuduqca hey oxu,
qurtarmaz özlü şeir.
Heç zaman yormaz səni,
məzəli, duzlu şeir.
Mən səni əridərəm,
daş duzlaşa ürəyim!

Bir gecə də poema,
yaza bilmişəm sənə.
Şeyriyyat dünyasını,
sən öyrətmisən mənə.
Dəyanətini yenə,
sübuta yetirsənə.
Baxıb bu poemama,
qürurlaşa ürəyim!

PÜSTƏ RƏVAN
15.03 2023