Uşaq olanda bunu anlamırıq. Elə bilirik ki, ana həmişə bizim yanımızda olacaq. Hər səhər bizi oyadacaq, saçımızı oxşayacaq, xəstələnəndə başımızın üstündə sabahlayacaq, qapının ağzında yolumuzu gözləyəcək.
Ananın sevgisini adi bir şey kimi qəbul edirik. Çünki o sevgi bizə elə təbii gəlir ki, onsuz bir həyatın ola biləcəyini düşünmürük.
Mən də belə idim...
Hər dəfə evə gec gələndə anam qapının ağzında dayanardı.
– Ay bala, niyə gecikdin? Narahat oldum...
Mən isə tələsik: – Heç nə olmayıb, ana, – deyib otağıma keçərdim.
O vaxt anlamırdım ki, o bir cümlənin arxasında neçə saatlıq nigarançılıq, neçə dua və neçə göz yaşı gizlənirmiş.
Bir gün anamın əllərinə diqqətlə baxdım.
O əllər əvvəlki kimi hamar deyildi. Qırışmışdı. Barmaqları zəhmətdən codlaşmışdı. Amma həmin əllər mənim uşaqlığımın ən isti yuvası idi.
O əllər məni ilk dəfə qucağına almışdı.
İlk addımlarımda əlimdən tutmuşdu.
İlk göz yaşımı silmişdi.
İlk uğuruma məndən çox sevinmişdi.
Anam heç vaxt özündən danışmazdı. Həmişə bizim dərdimizi soruşardı.
– Sən yaxşısan?
Bu sual onun dilindən heç düşməzdi.
İllər keçdi...
Biz böyüdük.
Hərəmiz bir evin sahibi olduq. İş-güc, qayğılar, həyatın tələskənliyi bizi müxtəlif tərəflərə apardı.
Amma anam dəyişmədi.
Hər telefon zəngində yenə eyni sual:
– Ay bala, yeməyini yedin? Özündən muğayat ol.
Mən isə yenə tələsirdim...
– Yedim, ana. Sonra danışarıq...
Bir gün anamın sandığını açdım.
İçində köhnə yaylıqları, saralmış məktubları və mənim körpə vaxtı geyindiyim balaca corabları vardı.
Göz yaşlarımı saxlaya bilmədim.
Demək, ana illərlə bunları qoruyub saxlayıb.
Bizim unutduqlarımız onun üçün ömrünün ən qiymətli xatirələri imiş.
O gün başa düşdüm ki, ana heç vaxt keçmişi atmır. Çünki onun keçmişi övladının uşaqlığıdır.
Sonra uşaqlığım yadıma düşdü...
Bir dəfə yüksək hərarətlə yanırdım.
Səhərə qədər gözünü yummayan anam idi.
Mən ağlayanda gizlicə ağlayan anam idi.
Ac qalanda tox olduğunu deyən anam idi.
Son tikəsini mənə verən anam idi.
İndi isə...
İndi saçlarına dən düşüb.
Addımları asta olub.
Əlləri titrəyir.
Amma ürəyi...
Ürəyi yenə də mənim üçün döyünür.
Bir gün ona dedim:
– Ana, yorulmursan?
Gülümsədi.
O təbəssümün arxasında bütöv bir ömür gizlənmişdi.
Sakitcə dedi:
– Ana yorular, bala... Amma övladı üçün yorulduğunu hiss etdirməz.
O söz qəlbimə elə həkk olundu ki...
Anladım, ana ömrünü yaşamır.
Ana ömrünü övladına bağışlayır.
Bəzən analar bizdən heç nə istəmirlər.
Onlara bahalı hədiyyələr lazım deyil.
Bir zəng...
Bir qucaq...
Bir "Səni sevirəm, ana" kəlməsi...
Onların dünyasını işıqlandırmağa kifayət edir.
Ən ağır peşmançılıq isə deyilə bilməyən sözlərdir.
"Sabah gedərəm..."
"Sonra zəng edərəm..."
"Vaxt tapanda baş çəkərəm..."
Amma həyat heç kəsə söz vermir.
Əgər bu gün ananız sağdırsa, əllərini tutun.
Onu qucaqlayın.
Vaxt ayırın.
Dualarını alın.
Çünki elə bir gün gələcək ki, o səsi eşitmək, o əlləri tutmaq, o "Ay balam..." kəlməsini bir daha dinləmək üçün bütün dünyanı verməyə hazır olacaqsınız.
Ananın saçları ağara bilər.
Beli bükülə bilər.
Gözləri zəifləyə bilər.
Amma onun ürəyi övladı üçün həmişə cavan qalır.
Çünki ana sevgisi illərlə qocalmır.
Ananın yaşı təqvimlə ölçülmür. Onun yaşı övladı üçün keçirdiyi yuxusuz gecələrlə, etdiyi dualarla, axıtdığı göz yaşları ilə ölçülür.
Ona görə də deyirlər:
Ananın yaşı olmur...
Ana həmişə Anadır.
2026 mart 26