Xəbərlər
14.10.2025, 00:45
ŞƏHLA XƏLİLQIZI : YARIMÇIQ TOY VƏ ONUN ACI SƏDASI (POEMA)- FOTO
Nə yazıq bu acı həqiqətdir. Çox saylı oxucuların xahişi ilə bu poemanı sizlərin ixtiyarına verirəm əziz oxucular.
YARIMÇIQ TOY VƏ ONUN ACI SƏDASI.
(POEMA)
Yarandı bu dünya məhəbbət ilə,
Yanaşaq bu ada biz hörmət ilə.
Salmayaq heç zaman biz eşqi gözdən,
İncitsək, küsdürsək o dönər bizdən.
Bəzən unuduruq eşq- məhəbbəti,
Düz verərək hər zaman ona qiyməti.
Ona yanaşmasaq biz hörmət ilə,
Baxacaq bizlərə o nifrət ilə.
Bəzən bu nifrətin sonu acıdır,
O eşqi həyatda qəmlə yaşadır.
Eşqdən doğulan həyat çox şirin,
Bu eşqin kökündə bilinməz dərin.
Eşq isə güc alıb söyləyər gəl-gəl,
Eşqin girdabına qərq olan gözəl.
Qızlar bulağından su içən bu qız,
Eşqə işıq saçan bir parlaq ulduz.
Atası, anası baxıb fəxrlə,
Oxşadır bu qızı qönçə bir gülə.
O, evin ilkisi, çiçəyi idi,
Qızların içində göyçəyi idi.
Güləndə çiçəklər rəqs eyləyirdi,
Bu eşqdən igidlər pay diləyirdi.
Bulağın başına çıxanda qızlar,
Sanki bu ov üçün gəlir oğlanlar.
Bulağın başında gözəl mənzərə,
Həzz alır baxanlar bu gözəllərə.
Bu qızlar gül-çiçək sanki sonadır,
Bağbanın bağında bir şamamadır.
Bu güllər ətirli, həm də ki, gözəl,
Güllərin üstünə dəyməsin pis əl.
Güləndam dünyaya sanki tək gəlmiş,
Onun gözəlliyi dillərə düşmüş.
Danışır bu mahal gözəlliyindən,
Gözəllik istəməz, o, bəxt istəyər,
Sevgisiz həyatı daim pisləyər.
Böyük bir zinətdir sevgi insana,
Hər zaman qiyməti verək biz ona.
İgidlər ox atır onun üstündə,
Almaq istəyirdi onu köksünə.
İgidlər bu ovun üzünə düşdü,
Tərlansa göz qurdu gözünə düşdü.
Yaraşıq verirdi biri-birinə,
Qoy Tanrı yol açsın eşqin sirrinə.
Ürəyi tutmuşdu bircə Tərlanı,
Eşqində yox onun gizli yalanı.
Bir gün elçiləri gəldilər sözə,
Gəlməsin bu sevgi heç zaman gözə.
Aldı Alı kişi sözü Həsəndən,
Sevəni ayırmaq günah sevəndən.
Bu iki atanın xeyir-duası,
Ürəkdən ürəyə işıq saçası.
Sevildi Güləndam sevənlər kimi,
Sahildə üzürdü bir xoşbəxt gəmi.
Bu yol çox uzaqdır, bilinmir hara,
Güc eşqdən gəlirsə qoymaz o yora.
Həyat çox sərt olur tale oynunda,
Sevinci gəzdirər kədər qoynunda.
Ömür bir karvandır, talesə yolçu,
Bəzən əvvəl gələn olur sonuncu.
Güləndam bu yolda verir imtahan,
Onu qələbəyə səsləyir cahan.
Özünü həyatda xoşbəxt sanırdı,
Köksündə ürəyi bərk döyünürdü.
Tərlanın anası Salatın xala,
- Tanrı xoşbəxt etsin sizi, ay bala.
Salatın xala da bu gün şad idi,
Baxdıqca qızına hey sevinirdi.
Qudalar duası üst- üstə düşdü,
Bu sınaq meydanı bəlkə döyüşdü.
Güləndam sevincdən sanki uçurdu,
Bu sevgidən xoş səadət umurdu.
Yığıldı gözəllər onun başına,
Onu bənzədirdi simurq quşuna.
Bu simurq quşunun eşqi yarımçıq,
Gözə gələndə də sönürmüş işıq.
Təmizdir məhəbbət ləli-gövhərdən,
Doymaqsa çətindir barı bəhərdən.
Güləndam sadiqdir təmiz eşqinə,
Tərlanı həkk etmiş öz ürəyinə.
Nə yazıq, sevgisi çoxda sürmədi,
Bu dönük taleydə üzə gülmədi.
Danışım bir bəxtsiz, talesiz qızdan,
Sönük eşqli o bəxtsiz bir ulduzdan.
Demə yalan eşqin toruna düşdü,
Gəlin otağının goruna düşdü.
Qapını bağladı fələk əliylə,
Tərlansa aldatmış acı diliylə.
Tutmuş məhəbbəti bu qız ucada,
Sandı ki , sevgisi onu yaşada.
İtirdi sevgini çox gənc yaşında,
Bərkidi məhəbbət həsrət daşında.
Pozulmuş sevgiylə əhdi, ilqarı,
Necə nankor çıxdı sevgili yarı.
Altı il gözlədi o, yar yolunu,
Ona bağlamışdır eşqin sonunu.
Nə bilsin bu sevgi bir yalan imiş,
Ona tor quraraq yalandan sevmiş.
Məhəbbət güc vermiş eşqində ona,
Bütün varlığıyla bağlı Tərlana.
Toydan şirin-şirin danışardı o,
Qəlbində yanaraq alışardı o.
Gələrdi görüşə gül-çiçək ilə,
Aldandı həyatda bir şirin dilə.
Tez gəlib ötüşdü demə bu illər,
Gəlirmiş görüşə sevgisiz güllər.
Tərlanın qəlbində yatırdı ilan,
Onun ürəyini qoparıb alan.
Yalanlar gəzdirdi onu qoynunda,
Onu tək saxlamış eşqin oynunda.
Toy günü nəyayət gəlib yetişdi,
Vaxt quş qanadında gəlib ötüşdü .
Quruldu toy mağar, quruldu büsat,
Necədə amansız insana həyat.
Tərlanın atası Alı kişidə,
Can qoyur oğlunun xeyir işində.
Çağırdı mahalı ,eli bu toya,
Yayıldı toy səsi elə obaya.
Tərlanın anası Salatın xala,
- Şükür bu gününə, şükür ay bala.
Ana sevincidə, dünyalar qədər,
Çəkilən zəhmətlər getməsin hədər.
Toyun sədasına yığıldı ellər,
O, gün sevinirdi sevən gözəllər.
Bu toyda bir şadlıq,bir nəzakət var,
Qarşıda qəzəb var,bir də nifrət var.
Başlanır bu toyun şirin büsatı,
Tarixə yazılır bir acı saat.
Maşınlar karvan tək yola düzüldü,
Bir sevgi, məhəbbət dərddə üzürdü.
Gəlib qız evinə yetişdi onlar,
Elə bil göllərdə üzür sonalar.
Güləndam sevincdən quş tək uçurdu,
Səmadan səmaya qanad açırdı.
Geyindi Güləndam gəlin libası,
Xəbərsiz qan ağlar eli obası.
Xalası yengə tək şam iraqlayır,
İşıqlı gündüzə gecə yol açır.
Vağzalı sədası bürümüş eli,
Bülbülsüz solacaq baxçada gülü.
Xəyalı xalada həsrətlə baxır,
Sanki xoşbəxt ulduz göylərdən axır.
Qız köçürən ana sevincdən ağlar,
Bir evdən bir evə sevinc yol alar.
Hüseyin kişidə dolub boşalır,
Sanki nubarından o ilham alır.
Bir üzdə sevinc var bir üzdə kədər,
Getməsin əziyyət ,getməsin hədər.
Dayısı vəkil tək tutdu qolundan,
Üzərrik gəzdirdi sağın-solundan .
Xoş yol arzuladı nənə, babalar,
Sönməsin heç zaman yanan sobalar.
Nəhayət yetişdi o,yar evinə,
Nə yazıq bu bəxtsiz tale sevinə.
Qaynana şirniyat tökdü başına,
-Xoş gəldin, ay bala, sən öz yurduna .
Fırlandı başına Salatın xala,
-Bədnəzər gözdən uzaq ay bala..
Yandırdı üzərlik, hərlətdi duzu,
Xəbərsiz sönürdü bu eşq ulduzu.
Tale də amansız olurmuş hərdən,
Yoğrulur bu həyat acı zəhərdən.
Bəyin də məqamı gəlib yetişdi,
Vaxt quş qanadında gəlib ötüşdü.
Cavanlar bu toyda çalıb oynayır,
-Bəy gəlsin ortaya deyib haylayır,
Əllərdə xonçalar gözləyir bəyi.
Anlayaq indidə bax, o gerçəyi,
İndisə Tərlandan danışaq sizə.
Qəm çəkən lalələr üz tutur düzə.
Xəyanət etmiş o vəfalı gülə,
Qaçmışdı Tərlansa başqa yar ilə.
Çaxnaşma düşmüşdür toya, büsata,
İnanmaq olarmı bax bu həyata.
Pıçapıç söhbətlər dönür qiybətə,
Tuş olub bu məclis acı nifrətə.
Gülləndam qüssədə kədərdə bu an,
Hardadır eşqini odlara atan.
Toy- şənlik gözlərdə yasa dönübdür,
Bir isti ocağın odu sönübdür.
O,necə qayıtsın ata yurduna,
Nankor ləkə gətdi təmiz adına.
Bu nə tələ idi, nə dəki tordur,
Bəxtsiz gəlin üçün qazılan gordur.
Nigaha qol qoyub kəsilən zaman,
Kaş ki, gözlərinə gəleydi duman.
Güləndam kül oldu odsuz-alovsuz,
Silinməz dağ çəkdi o, nankor qansız.
Rəqibi götürüb tərk etdi eli,
Ona da tor qurmuş o, yağlı dili.
Alının gözünə gəlmişdir duman,
Qəlbində deyinir bəlkə bu yalan.
Doğuldu yalandan acı bir gerçək
Həyatdan bac alıb həqiqət seçək
Tutulub dizləri necə əsirdi,
Elə bil ölməyə o, yol gəzirdi.
Yığıldı başına bu məclis əhli,
Tutulmuş hirsindən Alının dili.
Salqtın xalada döyür dizlərin,
-Kor olsun oğlumun -deyir- gözlərin.
Yanaşaq bu ada biz hörmət ilə.
Salmayaq heç zaman biz eşqi gözdən,
İncitsək, küsdürsək o dönər bizdən.
Bəzən unuduruq eşq- məhəbbəti,
Düz verərək hər zaman ona qiyməti.
Ona yanaşmasaq biz hörmət ilə,
Baxacaq bizlərə o nifrət ilə.
Bəzən bu nifrətin sonu acıdır,
O eşqi həyatda qəmlə yaşadır.
Eşqdən doğulan həyat çox şirin,
Bu eşqin kökündə bilinməz dərin.
Eşq isə güc alıb söyləyər gəl-gəl,
Eşqin girdabına qərq olan gözəl.
Qızlar bulağından su içən bu qız,
Eşqə işıq saçan bir parlaq ulduz.
Atası, anası baxıb fəxrlə,
Oxşadır bu qızı qönçə bir gülə.
O, evin ilkisi, çiçəyi idi,
Qızların içində göyçəyi idi.
Güləndə çiçəklər rəqs eyləyirdi,
Bu eşqdən igidlər pay diləyirdi.
Bulağın başına çıxanda qızlar,
Sanki bu ov üçün gəlir oğlanlar.
Bulağın başında gözəl mənzərə,
Həzz alır baxanlar bu gözəllərə.
Bu qızlar gül-çiçək sanki sonadır,
Bağbanın bağında bir şamamadır.
Bu güllər ətirli, həm də ki, gözəl,
Güllərin üstünə dəyməsin pis əl.
Güləndam dünyaya sanki tək gəlmiş,
Onun gözəlliyi dillərə düşmüş.
Danışır bu mahal gözəlliyindən,
Gözəllik istəməz, o, bəxt istəyər,
Sevgisiz həyatı daim pisləyər.
Böyük bir zinətdir sevgi insana,
Hər zaman qiyməti verək biz ona.
İgidlər ox atır onun üstündə,
Almaq istəyirdi onu köksünə.
İgidlər bu ovun üzünə düşdü,
Tərlansa göz qurdu gözünə düşdü.
Yaraşıq verirdi biri-birinə,
Qoy Tanrı yol açsın eşqin sirrinə.
Ürəyi tutmuşdu bircə Tərlanı,
Eşqində yox onun gizli yalanı.
Bir gün elçiləri gəldilər sözə,
Gəlməsin bu sevgi heç zaman gözə.
Aldı Alı kişi sözü Həsəndən,
Sevəni ayırmaq günah sevəndən.
Bu iki atanın xeyir-duası,
Ürəkdən ürəyə işıq saçası.
Sevildi Güləndam sevənlər kimi,
Sahildə üzürdü bir xoşbəxt gəmi.
Bu yol çox uzaqdır, bilinmir hara,
Güc eşqdən gəlirsə qoymaz o yora.
Həyat çox sərt olur tale oynunda,
Sevinci gəzdirər kədər qoynunda.
Ömür bir karvandır, talesə yolçu,
Bəzən əvvəl gələn olur sonuncu.
Güləndam bu yolda verir imtahan,
Onu qələbəyə səsləyir cahan.
Özünü həyatda xoşbəxt sanırdı,
Köksündə ürəyi bərk döyünürdü.
Tərlanın anası Salatın xala,
- Tanrı xoşbəxt etsin sizi, ay bala.
Salatın xala da bu gün şad idi,
Baxdıqca qızına hey sevinirdi.
Qudalar duası üst- üstə düşdü,
Bu sınaq meydanı bəlkə döyüşdü.
Güləndam sevincdən sanki uçurdu,
Bu sevgidən xoş səadət umurdu.
Yığıldı gözəllər onun başına,
Onu bənzədirdi simurq quşuna.
Bu simurq quşunun eşqi yarımçıq,
Gözə gələndə də sönürmüş işıq.
Təmizdir məhəbbət ləli-gövhərdən,
Doymaqsa çətindir barı bəhərdən.
Güləndam sadiqdir təmiz eşqinə,
Tərlanı həkk etmiş öz ürəyinə.
Nə yazıq, sevgisi çoxda sürmədi,
Bu dönük taleydə üzə gülmədi.
Danışım bir bəxtsiz, talesiz qızdan,
Sönük eşqli o bəxtsiz bir ulduzdan.
Demə yalan eşqin toruna düşdü,
Gəlin otağının goruna düşdü.
Qapını bağladı fələk əliylə,
Tərlansa aldatmış acı diliylə.
Tutmuş məhəbbəti bu qız ucada,
Sandı ki , sevgisi onu yaşada.
İtirdi sevgini çox gənc yaşında,
Bərkidi məhəbbət həsrət daşında.
Pozulmuş sevgiylə əhdi, ilqarı,
Necə nankor çıxdı sevgili yarı.
Altı il gözlədi o, yar yolunu,
Ona bağlamışdır eşqin sonunu.
Nə bilsin bu sevgi bir yalan imiş,
Ona tor quraraq yalandan sevmiş.
Məhəbbət güc vermiş eşqində ona,
Bütün varlığıyla bağlı Tərlana.
Toydan şirin-şirin danışardı o,
Qəlbində yanaraq alışardı o.
Gələrdi görüşə gül-çiçək ilə,
Aldandı həyatda bir şirin dilə.
Tez gəlib ötüşdü demə bu illər,
Gəlirmiş görüşə sevgisiz güllər.
Tərlanın qəlbində yatırdı ilan,
Onun ürəyini qoparıb alan.
Yalanlar gəzdirdi onu qoynunda,
Onu tək saxlamış eşqin oynunda.
Toy günü nəyayət gəlib yetişdi,
Vaxt quş qanadında gəlib ötüşdü .
Quruldu toy mağar, quruldu büsat,
Necədə amansız insana həyat.
Tərlanın atası Alı kişidə,
Can qoyur oğlunun xeyir işində.
Çağırdı mahalı ,eli bu toya,
Yayıldı toy səsi elə obaya.
Tərlanın anası Salatın xala,
- Şükür bu gününə, şükür ay bala.
Ana sevincidə, dünyalar qədər,
Çəkilən zəhmətlər getməsin hədər.
Toyun sədasına yığıldı ellər,
O, gün sevinirdi sevən gözəllər.
Bu toyda bir şadlıq,bir nəzakət var,
Qarşıda qəzəb var,bir də nifrət var.
Başlanır bu toyun şirin büsatı,
Tarixə yazılır bir acı saat.
Maşınlar karvan tək yola düzüldü,
Bir sevgi, məhəbbət dərddə üzürdü.
Gəlib qız evinə yetişdi onlar,
Elə bil göllərdə üzür sonalar.
Güləndam sevincdən quş tək uçurdu,
Səmadan səmaya qanad açırdı.
Geyindi Güləndam gəlin libası,
Xəbərsiz qan ağlar eli obası.
Xalası yengə tək şam iraqlayır,
İşıqlı gündüzə gecə yol açır.
Vağzalı sədası bürümüş eli,
Bülbülsüz solacaq baxçada gülü.
Xəyalı xalada həsrətlə baxır,
Sanki xoşbəxt ulduz göylərdən axır.
Qız köçürən ana sevincdən ağlar,
Bir evdən bir evə sevinc yol alar.
Hüseyin kişidə dolub boşalır,
Sanki nubarından o ilham alır.
Bir üzdə sevinc var bir üzdə kədər,
Getməsin əziyyət ,getməsin hədər.
Dayısı vəkil tək tutdu qolundan,
Üzərrik gəzdirdi sağın-solundan .
Xoş yol arzuladı nənə, babalar,
Sönməsin heç zaman yanan sobalar.
Nəhayət yetişdi o,yar evinə,
Nə yazıq bu bəxtsiz tale sevinə.
Qaynana şirniyat tökdü başına,
-Xoş gəldin, ay bala, sən öz yurduna .
Fırlandı başına Salatın xala,
-Bədnəzər gözdən uzaq ay bala..
Yandırdı üzərlik, hərlətdi duzu,
Xəbərsiz sönürdü bu eşq ulduzu.
Tale də amansız olurmuş hərdən,
Yoğrulur bu həyat acı zəhərdən.
Bəyin də məqamı gəlib yetişdi,
Vaxt quş qanadında gəlib ötüşdü.
Cavanlar bu toyda çalıb oynayır,
-Bəy gəlsin ortaya deyib haylayır,
Əllərdə xonçalar gözləyir bəyi.
Anlayaq indidə bax, o gerçəyi,
İndisə Tərlandan danışaq sizə.
Qəm çəkən lalələr üz tutur düzə.
Xəyanət etmiş o vəfalı gülə,
Qaçmışdı Tərlansa başqa yar ilə.
Çaxnaşma düşmüşdür toya, büsata,
İnanmaq olarmı bax bu həyata.
Pıçapıç söhbətlər dönür qiybətə,
Tuş olub bu məclis acı nifrətə.
Gülləndam qüssədə kədərdə bu an,
Hardadır eşqini odlara atan.
Toy- şənlik gözlərdə yasa dönübdür,
Bir isti ocağın odu sönübdür.
O,necə qayıtsın ata yurduna,
Nankor ləkə gətdi təmiz adına.
Bu nə tələ idi, nə dəki tordur,
Bəxtsiz gəlin üçün qazılan gordur.
Nigaha qol qoyub kəsilən zaman,
Kaş ki, gözlərinə gəleydi duman.
Güləndam kül oldu odsuz-alovsuz,
Silinməz dağ çəkdi o, nankor qansız.
Rəqibi götürüb tərk etdi eli,
Ona da tor qurmuş o, yağlı dili.
Alının gözünə gəlmişdir duman,
Qəlbində deyinir bəlkə bu yalan.
Doğuldu yalandan acı bir gerçək
Həyatdan bac alıb həqiqət seçək
Tutulub dizləri necə əsirdi,
Elə bil ölməyə o, yol gəzirdi.
Yığıldı başına bu məclis əhli,
Tutulmuş hirsindən Alının dili.
Salqtın xalada döyür dizlərin,
-Kor olsun oğlumun -deyir- gözlərin.
II hissə.
Ana istəməzdi bax bu bəlanı,
Ləçərmi qopardı ondan bəlanı,
Soyundu Güləndam o ağ libası,
Dedi məhəbbətin yoxmuş vəfası,
Geyindi əvvəlki qız paltarını,
Tutdu ucalıqda namus, arını.
Gəldi əzizləri apardı onu,
Elə bil yara tək qopartdı onu.
Qayıtdı o günü ata yurduna,
Ləkə gətirmədi təmiz adına.
Yığıldı başına tanış-bilişlər,
Təsəlli verərək - səbr et- demişlər.
Sayalı xalanı kədər tutmuşdur,
Hüseyn dayının rəngi solmuşdur.
Pərişan qardaşlar qan-qan deyirdi,
Bacı gözü yaşlı ah-vay deyirdi.
Onlara təsəlli vüqarı idi,
İsmətli, qeyrətli bir acı idi.
Sınaq meydanında olsun gərək mərd,
Tarixə sığılmaz bu cür acı dərd.
Sığındı Güləndam ata yurduna,
O, nifrət edirdi eşqin adına.
Tərlansa uzaqda məskən salıbdır,
Vətənsiz, ocaqsız, elsiz qalıbdır.
Bir zaman fərəhlə yığılan cehiz,
İndi də düşübdür ona qara iz.
Cehizsə əl çirki, bir əfsanədir,
Xoşbəxt həyat üçün o bəhanədir.
Ən böyük səadəd saf məhəbbətdir,
Onu da yaşadan bil sədaqətdir.
Asıldı daş kimi cehiz gözündən,
Əzab çəkir o xəyanət sözündən.
Nə üçün gül-çiçək soldu əzəldən,
Soruşmaq istərəm, ey həyat səndən.
Sığındı həyatda kədərə, qəmə,
Yalandan doğulmuş o, sevgi demə.
Bağlandı qapılar onun üzünə,
Xəcalət tor çəkdi görən gözünə.
Saçı da ağarıb sanki qar kimi,
Ürəyi pərt olub qəmli tar kimi.
Varını, yoxunu aldı əlindən,
Sevgi, məhəbbət də düşdü gözündən.
Tərlanın sorağı gəlir uzaqdan,
Danışaq başına gələn soraqdan.
Hiylə ilə bir qızı salmışdır tora,
İndi anlayır ki, düşübdür gora.
Qısılıb bir özgə ocağına o,
Həsrət qalıb doğma ocağına o.
Qaçmaqsa çox çətin düşüb küləyə,
Oxşayır sağ ikən sanki ölüyə.
Alı kişi nankor söyləmiş ona,
Südü haram etmiş Salatın xala.
Gəlməsin məkana, gəlməsin yurda,
Silinməz dağ çəkdi o, təmiz ada.
Aylar, illər belə gəlib ötüşdü,
Zamanın gözündən Tərlan da düşdü.
Qoy zaman onu da çəksin sınağa,
Belə vəfasızı atsın qırağa.
Bir zaman məhəbbət dara çəkəcək,
O, əkən kədəri özü biçəcək.
Diz çöksədə eşqin qarşısında o,
Otursa kədərin qəm daşında o.
Barışmaz Güləndam o nankor ilə,
Bir daha aldanmaz o şirin dilə.
Yalvarıb, diz çöküb düz yola gəlsə,
Yenidən bu sevgi üzünə gülsə.
İstəməz mənasız bu insanlığı,
Sönməz bir atəşdir eşqin işığı.
Məhəbbət sınağa çəkəcək onu,
Bu vəfasızın olmayır sonu.
Tarixsə qoy yazsın hekayət kimi,
Tərlanın boynunda cinayət kimi.
Güləndam yaşatdı daim eşqini,
Duyacaq bu cahan onun zövqünü.
Məhəbbət təmizdir, sular tək təmiz,
Qiyməti hədsizdir, canlardan əziz.
Sar gülə qonan da tikan bitirmiş,
Bu eşqdən tarixsə ətir götürmüş.
Bülbüldə can demiş, vəfalı gülə,
Nə üçün bu həyat belədir, belə?
İnsanın vəfası harada qaldı?
Eşqi, məhəbbəti o gözdən saldı.
Olmasın məhəbbət əğyar,
sar üçün,
Doğulsun əzəldən düz ilqar üçün.
Bu eşqə şahiddir ömür yaşadan,
Qoy ilham alsın sevənlər ondan.
Ondadır açarı bil səadətin,
Saf olsun daima ona niyyətin.
Ucaldaq göylərdə tutaq biz onu,
Çalışaq qəm ilə bitməsin sonu.
Daima yaşadaq bu pak ziynəti,
Sevənlər eşq ilə versin qiyməti.
Yaşadaq biz onu hər.zaman, hər an,
Eşqdən güc alıb, eşq ilə oyan.
Baharda doğulub sular tək təmiz,
Yaradan yaradıb onu çox əziz.
Qismətsə Allahdan gəlir insana,
Halaldır nəbzini eşqdən tutana.
O, tutmuş üzünü bir xoşbəxt yola,
Təmiz ülviyyətlə gedər qola-qola.
Gəl ondan zövq alıb, zövqünü görək,
Atmayaq heç zaman ayaq altına.
İlahi güc vermiş onun adına,
İnsanı yaşadan sevgi məhəbbət.
Onu yaşadansa qürur cəsarət,
Yaşat ey insanlar qədrini bilin,
Təmiz məhəbbətin eşqinə gəlin.
Palçıqdan düşübsə, qorxma ləkədən,.
Qaç|n siz hər zaman haram tikədən.
Hər zaman hallalıq ,saflıq istəyin.
Eşqə xor baxanı hər an pisləyin,
Sevərək sevin təmiz niyyətlə,
Baxmasın arxadan sizə nifrətlə.
Gözlər sə tükənməz ,yollar tək heç vaxt,
Eşqsiz ürəkləri eşqinlə oyat.
Bu həyat qoy sənə bxıb ucalsın,
Eşqidən, sevgidən daim bac alsın .
Sonməz atəş kimi həran o yansın,
Eşqi gözdən salan eşqdən utansın.
Güləndam gəzirdi taleydən küskün,
Olmuş məhəbbəti həyatdan üzgün.
Atası, anasl köçdü dünyadan,
Qaya parçasıydı qopdu qayadan.
Sönük olmuş idi onuncun ocaq,
O,tənha sanırdı özünü ancaq,
Qəm içib əzizlər köçdü dünyadan,
Qaldılar nigaran əziz baladan.
Zamanda sözünü demişdir daha,
Ümüdsüz baxırdı o, qız sabaha.
İnsanda nə qədər qəm, əzab görər,
Bu hicran qəmindən mey içər kədər.
Tənha dolanan bu qəmli gözəl,
Amansız həyatdan inciyər, bezər.
Nə qardaş oduna, bacı yanına,
Qısınmaq çox ağır gəlirdi ona.
Qalmamış həyata onda heç güman,
Hərdən xəyalına gəlirdi Tərlan.
Deyinir taleyə gələn bu kədər,
Etmişdir gəncliyi necədə hədər.
Bilməzdi bu qəmi itirər onu,
Bu həyat gözləyir həyatın sonun.
Sevgiyə gümanı qalmayan bu qız,
Dolanır özünə tənha,həm yalqız.
İllərsə gəlirdi ağdan- acıl,
Güləndam dolanır sinəsi dağlı.
Bu həyat nə qədər amansız qəddar,
İnsanı alovdan - alova atar.
Tərlan gec anladı eşqin dadını,
Sonda duyanda o,qəmin odunu.
Çəkəndə bu həyat onu sınağa,
Döndərdi qəlbini hicranlı dağa.
Sanki tilisimi qıran bu oğlan,
Eşqinə səslədi sonda bu zaman.
Son zaman olmuş o,qəmli pərişan,
Eşq odudur sinəsində alışan.
Güləndam eşqidir qəlbində yanan,
Bu gözəl həyatı duymayan Tərlan.
O, sonda anladı sevmək nə imiş,
O, eşq ulduzusa haçansa sönmüş.
Ayrıldı vicdanı yalan eşqindən,
Günahı axtarma heç vaxt özgədən.
Sıxırdı qəlbini, sıxırdı kədər,
Bilirdi taleyi olmuşdu hədər.
Edib qüruruna Tərlan cəsarət,
Yalan eşqinisə etdi o nifrət.
Qaçdı sıxıntıdan, həm də yalandan,
Ayrıldı bir səhər Tərlan canandan.
İnsanı bu həyat edərmiş kölə.
Həyat çox gözəldi insan vəfasız,
Qəmisə duyursan qalanda sonsuz.
Axtarır o, səndə iradə, dözüm,
Hicran qayğısından çəkəndə zülüm.
Tərlan qayıtsa da ata yurduna,
Nifrətlə baxırdı bu cahan ona.
O, ocaq sanırdı Tərlanı qərib,
Gör necə könüllər, ürəklər dəlib.
Baxdı toy çalınan o yaşıl düzə,
Acı göz yaşları süzüldü gözə.
Birtəhər qəhəri gizlətdi oğlan,
Onsuzda ürəyi olmuşdu talan.
Evdən çölə çıxan Salatın xala,
Gözünə sataşdı naxələf bala.
Ana duruxsundu qəhər içində,
Ürəyi çırpındı sanki köksündə.
Tərlan günahkar tək durdu önündə,
İradə taparaq bir az özündə.
Salatın xalasa baxıb oğluna,
Xəyalı getmişdi oğul toyuna.
O vaxtı çox gözəl bu gözəl olan bu oğlan,
Necə də qocaltmış onu bu zaman.
Ana qarşısında çökərək dizi,
Leysan yağışına dönən o gözü.
Sanki yuxusundu ayıldı ana,
Baxaraq oğluna o, yana-yana.
Atan son nəfəsdə, artıq yol üstdə,
Nankorluq onu da eylədi xəstə.
Sən axı nə üçün eylədin belə?
Eylədin nankorluq , sən oldun kölə.
Duymadın sən eşqin şirin dadını,
Bəlkə unutmusan sən öz adını.
O günlərin bir daha yetməz başa,
Çırpdın öz eşqini daşlardsn-daşa.
Gəl, bəlkə də bağışlar atan səni,
Qınama ay bala, qınama məni.
Ana ürəyisə yuxadır- yuxa,
İstəməz övladın hicran qəm sıxa .
Tərlan anasını basıb bağrına,
Günahkaram, məni bağışla, ana.
Tərlanı görən tək tutuldu Alı,
Oğlunu görəcək dəyişdi halı.
Sanki qatil ilə üz -üzə gəldi.
Tərlansa qalmışdı boynunu burub,
Alısa qəzəblə baxdı oğluna.
Necə ağır gəldi bu anı ona,
Qışqırdı qəzəbdən, pozuldu əhval.
Düşdü ürəyinə təzədən bir xal.
Nə üzlə qayıtdın yurduma nadan?
Utan,xəcalət çək sən olanlardan.
Atasız, anasız yox daha güman,
Kam ala bilmədi onlar həyatdan.
Sənəsə bu həyat əyləncə, yalan,
Məni də o,dərdir bu günə salan.
Salatın xalasa yalvardı ona,
Çarəsiz qalmışdı bu yazıq ana.
Alısa qışqırıb, eylədi fəryad,
Elə oğul yox, oldu mənə yad.
Get, üzr istə sən sevdiyin yardan,
Əgər bağışlarsa keçəm günahdan.
Deyərək bu sözü çevirdi üzü,
Qəhərdən dolaraq yaş ilə gözü.
O,istədi oğul əlindən tuta,
Bu sözü desə də,pərt oldu ata.
Tərlan həyacandan tutuldu düzü,
Cəsarət etməyə yox idi üzü.
Pərişan- pərişan susdu bir müddət,
Necə də sınağa çəkdi məhəbbət.
Qalmışdı od ilə su arasında,
Aşiqin xətası göz qarasında.
Boğuldu qəhərdən, bilmir nə etsin,
O, çaş-baş qalmışdı getsin-getməsin.
Güc gəldi kədərə ,güc gəldi qəmə,
Həyat sınayırmış insanı demə.
Ata qəlbidə olmuşdu şan-şan,
Ocaqdan köz alıb dərdən alışan.
Fikirlə kədərlə verib qol- qola,
Tərlanda yol aldı hicranlı yola.
Xəcalət çəkərək eldən-obadan,
Zülümsə əl çəkmir nə üçün ondan.
Sevincdə kədərdə durub baş- başa,
Bu tale oynuna edir tamaşa.
Tərlan nəhayət ki, çatdı məkana,
Böyük bir cəsarət gəlmişdir ona.
Açaraq qapını keçdi içəri.
Bir an üstələdi qəmi, kədəri.
Güləndam deyərək, səslədi Tərlan,
İnanmaq olarmı gerçəkmi, yalan?
Bu səsi eşidib Güləndam gəldi,
Kimin olduğunu amma bilmədi.
Kimliyin soruşdu deyərək qardaş,
Tərlansa bu sözdən olaraq çaş-baş.
Unutmuş sevgilim unutmuş məni ,
Unuda bilərmi sevən sevəni?
Baxaraq Güləndam onun üzünə,
Çoxdannan qəm toru düşmüş gözünə.
Birtəhər seçərək gözlər Tərlanı ,
Gəlməz Güləndamın ona gümanı.
Tərlansa səslədi: - mənəm əzizim,
Tərlanam bağışla qayıtdım özüm.
Bu tale oyunu gəlmiş başıma,
Şeytanmı, iblismi çıxmış qarşıma.
Qəbul et sevgilim, bağışla məni,
Unuda bilərmi sevən sevəni?
Gülandam tutuldu qəmdən kədərdən,
Bu oğlan danışır görəsən nədən?
Kimdən danışırsız, bilməm düzü,
Bu sözü deyənin olsun ki, üzü.
O, Tərlan öldü qəlbimdə məzarı,
Ona laylay çalır sevgili yarı.
Sən nə cəsarətlə gəldin yanıma ,
Təzədən od qoydun dərdli canıma.
Baxmaq istəməzdim sənin üzünə,
Sən necə cəsarət etdin özünə.
O, xəyanətindən getdi əzizlər,
Qəlblərə həkk olan o acı izlər.
Tərlansa yalvarıb, istədi imdad,
Doğma sevgilisi sandı onu yad.
Yalvardı, sızladı, ağladı Tərlan,
Oldu məhəbbəti kədərdən talan.
Onsuzda bəxtinə yazılmış qara,
Fələkdə bu dərdə etməyir çara.
Sən onda gərək ki,dç duyaydın bunu,
Yalançı həyatın olmayır sonu.
Eşqinə etmişdir Tərlan cinayət,
Məni yaman əydi səndə cəsarət.
Utandı Tərlansa deyilən sözdən,
Alışdı elə bil kül altda közdən.
Çarəsiz, ərarsız qayıtdı evə,
Gözündə bu həyat dönmüşdür divə.
Güləndam ağladı ,tutuldu bir an.
Necə əsirgədim eşqimi ondan.
Bu necə cəsarət,bu necə zülüm,
Mənə əzab yox, bir əbədi ölüm.
Tərlanın atası dediyi sözlər,
Qəlbinə xal salmış o acı izlər.
Baxaraq baxçaya o, bir ötəri,
Toy qurulan düzə saldı nəzəri.
Bu acı ağrıya dözməyən ürək,
Bu zalım həyatı tərk etsin gərək.
Ürəyi çırpındı döyündü bir an,
Duydu ki, özünə verməyir aman.
Bir təhər yeridi o, yaşıl düzə,
Qaranlıq çəkildi o,ağlar gözə.
Ana deməyə utandı Tərlan,
Başında dolandı qəhərdən duman.
Necədə itirdi o, öz eşqini,
Atada, anada pərişan evdə,
Sanki qulaqları bir ağlar səsdə.
Salatın xalada diksindi bir an,
İmdad istəyirdi elə bil ondan.
Ananın ürəyi sıxıldı birdən,
Sanki agah olmuş qəmdən-qəhərdən.
Evdən çıxaraq o, baxdı həyətə,
İnanmaq olarmı bu həqiqətə.
Tərlansa həyətdə üzü üstə qalmış,
Bir buz parçası tək o,sanki donmuş.
Ana qışqıraraq eylədi fəryad.
Allaha yalvarıb istədi imdad,
Düşdü acı qorxu ana canına.
Tələsik qaçaraq oğul yanına,
Tutaraq qolundan çağırır onu,
İndi duymaq asan çatıbdır sonu.
Tərlənım nə oldu can bala sənə?
Zülm eyləmə sən amandır mənə.
Sakitcə açaraq Tərlan gözünü,
Tutdu anasının solğun üzünü.
Bir təhər gələrək Tərlan özünə,
Onu sıxsada kədəri köksünə.
Dinlə ürəyimdə qalmasın niskil,
Güləndam pərişan həmdə ki üzgün.
Olmuş eşqindən ana o,küskün ,
Vəfasızam onu eylədim üzgün.
O, eşqə yox, tək mənə eylədi nifrət,
Məni əydi ana onda cəsarət.
Onuda kor etdim sizidə xəstə,
O,tənha bülbül tək qalıb qəfəsdə,
Ata qarğışıdır düşübdür mənə,
Sənə xahiş edim mən dönə -dönə .
Bağışla günahı etməyin nifrət,
Çəkirəm bu eşqdən bil ki, xəcalət.
İndi duyuram mən eşqin dadını,
Düşdüm tilsiminə bir özgə yadın.
Toy qurulan yerdə cənazəmi qoy,
O, günü bəy durum qoy çalınsın toy.
Çağır Güləndamı bu qəm otağa,
Dönməsin sinəsi hicranlı dağa.
Ana fəryad etdi yoldu saçını,
Qəlbləri göynədən bu qəm acını.
Tərlan sakit halda gülümsəyərək,
Edərək son anı danışmağa ərk.
Ana qurban olum tökmə göz yaşı,
Necə qovmaq olar gələn sərt qışı.
Güləndam sadiqdir həyatda mənə,
Xəyanət etmişəm onun eşqinə.
Alı sa bu səsdən tutulan kimi,
Elə bil qırıldı qəlbinin simi.
Dözə bilməyərək oldu səbirsiz,
Bir təhər duraraq halsız, taqətsiz.
Çöldə həngaməni görüb tutuldu,
O,dərdli halını qorxdu, unutdu.
İtirdi bu ata qəmdən özünü,
Qəlbində qurumuş nitqi sözünü.
Salatın baxaraq Alı kişiyə,
Kədərdən üzünə düşən cizgiyi.
Tərlan sa ataya dikib gözünü,
Son kərə süzərək ata üzünü.
Bağışla ata səhfim çox böyük,
Mən oldum sizlərə övlad yox dönük.
Son kərə ata demək istəyən an,
Kəlməni qəlbində saxladı oğlan.
Ləçərmi qopardı ondan bəlanı,
Soyundu Güləndam o ağ libası,
Dedi məhəbbətin yoxmuş vəfası,
Geyindi əvvəlki qız paltarını,
Tutdu ucalıqda namus, arını.
Gəldi əzizləri apardı onu,
Elə bil yara tək qopartdı onu.
Qayıtdı o günü ata yurduna,
Ləkə gətirmədi təmiz adına.
Yığıldı başına tanış-bilişlər,
Təsəlli verərək - səbr et- demişlər.
Sayalı xalanı kədər tutmuşdur,
Hüseyn dayının rəngi solmuşdur.
Pərişan qardaşlar qan-qan deyirdi,
Bacı gözü yaşlı ah-vay deyirdi.
Onlara təsəlli vüqarı idi,
İsmətli, qeyrətli bir acı idi.
Sınaq meydanında olsun gərək mərd,
Tarixə sığılmaz bu cür acı dərd.
Sığındı Güləndam ata yurduna,
O, nifrət edirdi eşqin adına.
Tərlansa uzaqda məskən salıbdır,
Vətənsiz, ocaqsız, elsiz qalıbdır.
Bir zaman fərəhlə yığılan cehiz,
İndi də düşübdür ona qara iz.
Cehizsə əl çirki, bir əfsanədir,
Xoşbəxt həyat üçün o bəhanədir.
Ən böyük səadəd saf məhəbbətdir,
Onu da yaşadan bil sədaqətdir.
Asıldı daş kimi cehiz gözündən,
Əzab çəkir o xəyanət sözündən.
Nə üçün gül-çiçək soldu əzəldən,
Soruşmaq istərəm, ey həyat səndən.
Sığındı həyatda kədərə, qəmə,
Yalandan doğulmuş o, sevgi demə.
Bağlandı qapılar onun üzünə,
Xəcalət tor çəkdi görən gözünə.
Saçı da ağarıb sanki qar kimi,
Ürəyi pərt olub qəmli tar kimi.
Varını, yoxunu aldı əlindən,
Sevgi, məhəbbət də düşdü gözündən.
Tərlanın sorağı gəlir uzaqdan,
Danışaq başına gələn soraqdan.
Hiylə ilə bir qızı salmışdır tora,
İndi anlayır ki, düşübdür gora.
Qısılıb bir özgə ocağına o,
Həsrət qalıb doğma ocağına o.
Qaçmaqsa çox çətin düşüb küləyə,
Oxşayır sağ ikən sanki ölüyə.
Alı kişi nankor söyləmiş ona,
Südü haram etmiş Salatın xala.
Gəlməsin məkana, gəlməsin yurda,
Silinməz dağ çəkdi o, təmiz ada.
Aylar, illər belə gəlib ötüşdü,
Zamanın gözündən Tərlan da düşdü.
Qoy zaman onu da çəksin sınağa,
Belə vəfasızı atsın qırağa.
Bir zaman məhəbbət dara çəkəcək,
O, əkən kədəri özü biçəcək.
Diz çöksədə eşqin qarşısında o,
Otursa kədərin qəm daşında o.
Barışmaz Güləndam o nankor ilə,
Bir daha aldanmaz o şirin dilə.
Yalvarıb, diz çöküb düz yola gəlsə,
Yenidən bu sevgi üzünə gülsə.
İstəməz mənasız bu insanlığı,
Sönməz bir atəşdir eşqin işığı.
Məhəbbət sınağa çəkəcək onu,
Bu vəfasızın olmayır sonu.
Tarixsə qoy yazsın hekayət kimi,
Tərlanın boynunda cinayət kimi.
Güləndam yaşatdı daim eşqini,
Duyacaq bu cahan onun zövqünü.
Məhəbbət təmizdir, sular tək təmiz,
Qiyməti hədsizdir, canlardan əziz.
Sar gülə qonan da tikan bitirmiş,
Bu eşqdən tarixsə ətir götürmüş.
Bülbüldə can demiş, vəfalı gülə,
Nə üçün bu həyat belədir, belə?
İnsanın vəfası harada qaldı?
Eşqi, məhəbbəti o gözdən saldı.
Olmasın məhəbbət əğyar,
sar üçün,
Doğulsun əzəldən düz ilqar üçün.
Bu eşqə şahiddir ömür yaşadan,
Qoy ilham alsın sevənlər ondan.
Ondadır açarı bil səadətin,
Saf olsun daima ona niyyətin.
Ucaldaq göylərdə tutaq biz onu,
Çalışaq qəm ilə bitməsin sonu.
Daima yaşadaq bu pak ziynəti,
Sevənlər eşq ilə versin qiyməti.
Yaşadaq biz onu hər.zaman, hər an,
Eşqdən güc alıb, eşq ilə oyan.
Baharda doğulub sular tək təmiz,
Yaradan yaradıb onu çox əziz.
Qismətsə Allahdan gəlir insana,
Halaldır nəbzini eşqdən tutana.
O, tutmuş üzünü bir xoşbəxt yola,
Təmiz ülviyyətlə gedər qola-qola.
Gəl ondan zövq alıb, zövqünü görək,
Atmayaq heç zaman ayaq altına.
İlahi güc vermiş onun adına,
İnsanı yaşadan sevgi məhəbbət.
Onu yaşadansa qürur cəsarət,
Yaşat ey insanlar qədrini bilin,
Təmiz məhəbbətin eşqinə gəlin.
Palçıqdan düşübsə, qorxma ləkədən,.
Qaç|n siz hər zaman haram tikədən.
Hər zaman hallalıq ,saflıq istəyin.
Eşqə xor baxanı hər an pisləyin,
Sevərək sevin təmiz niyyətlə,
Baxmasın arxadan sizə nifrətlə.
Gözlər sə tükənməz ,yollar tək heç vaxt,
Eşqsiz ürəkləri eşqinlə oyat.
Bu həyat qoy sənə bxıb ucalsın,
Eşqidən, sevgidən daim bac alsın .
Sonməz atəş kimi həran o yansın,
Eşqi gözdən salan eşqdən utansın.
Güləndam gəzirdi taleydən küskün,
Olmuş məhəbbəti həyatdan üzgün.
Atası, anasl köçdü dünyadan,
Qaya parçasıydı qopdu qayadan.
Sönük olmuş idi onuncun ocaq,
O,tənha sanırdı özünü ancaq,
Qəm içib əzizlər köçdü dünyadan,
Qaldılar nigaran əziz baladan.
Zamanda sözünü demişdir daha,
Ümüdsüz baxırdı o, qız sabaha.
İnsanda nə qədər qəm, əzab görər,
Bu hicran qəmindən mey içər kədər.
Tənha dolanan bu qəmli gözəl,
Amansız həyatdan inciyər, bezər.
Nə qardaş oduna, bacı yanına,
Qısınmaq çox ağır gəlirdi ona.
Qalmamış həyata onda heç güman,
Hərdən xəyalına gəlirdi Tərlan.
Deyinir taleyə gələn bu kədər,
Etmişdir gəncliyi necədə hədər.
Bilməzdi bu qəmi itirər onu,
Bu həyat gözləyir həyatın sonun.
Sevgiyə gümanı qalmayan bu qız,
Dolanır özünə tənha,həm yalqız.
İllərsə gəlirdi ağdan- acıl,
Güləndam dolanır sinəsi dağlı.
Bu həyat nə qədər amansız qəddar,
İnsanı alovdan - alova atar.
Tərlan gec anladı eşqin dadını,
Sonda duyanda o,qəmin odunu.
Çəkəndə bu həyat onu sınağa,
Döndərdi qəlbini hicranlı dağa.
Sanki tilisimi qıran bu oğlan,
Eşqinə səslədi sonda bu zaman.
Son zaman olmuş o,qəmli pərişan,
Eşq odudur sinəsində alışan.
Güləndam eşqidir qəlbində yanan,
Bu gözəl həyatı duymayan Tərlan.
O, sonda anladı sevmək nə imiş,
O, eşq ulduzusa haçansa sönmüş.
Ayrıldı vicdanı yalan eşqindən,
Günahı axtarma heç vaxt özgədən.
Sıxırdı qəlbini, sıxırdı kədər,
Bilirdi taleyi olmuşdu hədər.
Edib qüruruna Tərlan cəsarət,
Yalan eşqinisə etdi o nifrət.
Qaçdı sıxıntıdan, həm də yalandan,
Ayrıldı bir səhər Tərlan canandan.
İnsanı bu həyat edərmiş kölə.
Həyat çox gözəldi insan vəfasız,
Qəmisə duyursan qalanda sonsuz.
Axtarır o, səndə iradə, dözüm,
Hicran qayğısından çəkəndə zülüm.
Tərlan qayıtsa da ata yurduna,
Nifrətlə baxırdı bu cahan ona.
O, ocaq sanırdı Tərlanı qərib,
Gör necə könüllər, ürəklər dəlib.
Baxdı toy çalınan o yaşıl düzə,
Acı göz yaşları süzüldü gözə.
Birtəhər qəhəri gizlətdi oğlan,
Onsuzda ürəyi olmuşdu talan.
Evdən çölə çıxan Salatın xala,
Gözünə sataşdı naxələf bala.
Ana duruxsundu qəhər içində,
Ürəyi çırpındı sanki köksündə.
Tərlan günahkar tək durdu önündə,
İradə taparaq bir az özündə.
Salatın xalasa baxıb oğluna,
Xəyalı getmişdi oğul toyuna.
O vaxtı çox gözəl bu gözəl olan bu oğlan,
Necə də qocaltmış onu bu zaman.
Ana qarşısında çökərək dizi,
Leysan yağışına dönən o gözü.
Sanki yuxusundu ayıldı ana,
Baxaraq oğluna o, yana-yana.
Atan son nəfəsdə, artıq yol üstdə,
Nankorluq onu da eylədi xəstə.
Sən axı nə üçün eylədin belə?
Eylədin nankorluq , sən oldun kölə.
Duymadın sən eşqin şirin dadını,
Bəlkə unutmusan sən öz adını.
O günlərin bir daha yetməz başa,
Çırpdın öz eşqini daşlardsn-daşa.
Gəl, bəlkə də bağışlar atan səni,
Qınama ay bala, qınama məni.
Ana ürəyisə yuxadır- yuxa,
İstəməz övladın hicran qəm sıxa .
Tərlan anasını basıb bağrına,
Günahkaram, məni bağışla, ana.
Tərlanı görən tək tutuldu Alı,
Oğlunu görəcək dəyişdi halı.
Sanki qatil ilə üz -üzə gəldi.
Tərlansa qalmışdı boynunu burub,
Alısa qəzəblə baxdı oğluna.
Necə ağır gəldi bu anı ona,
Qışqırdı qəzəbdən, pozuldu əhval.
Düşdü ürəyinə təzədən bir xal.
Nə üzlə qayıtdın yurduma nadan?
Utan,xəcalət çək sən olanlardan.
Atasız, anasız yox daha güman,
Kam ala bilmədi onlar həyatdan.
Sənəsə bu həyat əyləncə, yalan,
Məni də o,dərdir bu günə salan.
Salatın xalasa yalvardı ona,
Çarəsiz qalmışdı bu yazıq ana.
Alısa qışqırıb, eylədi fəryad,
Elə oğul yox, oldu mənə yad.
Get, üzr istə sən sevdiyin yardan,
Əgər bağışlarsa keçəm günahdan.
Deyərək bu sözü çevirdi üzü,
Qəhərdən dolaraq yaş ilə gözü.
O,istədi oğul əlindən tuta,
Bu sözü desə də,pərt oldu ata.
Tərlan həyacandan tutuldu düzü,
Cəsarət etməyə yox idi üzü.
Pərişan- pərişan susdu bir müddət,
Necə də sınağa çəkdi məhəbbət.
Qalmışdı od ilə su arasında,
Aşiqin xətası göz qarasında.
Boğuldu qəhərdən, bilmir nə etsin,
O, çaş-baş qalmışdı getsin-getməsin.
Güc gəldi kədərə ,güc gəldi qəmə,
Həyat sınayırmış insanı demə.
Ata qəlbidə olmuşdu şan-şan,
Ocaqdan köz alıb dərdən alışan.
Fikirlə kədərlə verib qol- qola,
Tərlanda yol aldı hicranlı yola.
Xəcalət çəkərək eldən-obadan,
Zülümsə əl çəkmir nə üçün ondan.
Sevincdə kədərdə durub baş- başa,
Bu tale oynuna edir tamaşa.
Tərlan nəhayət ki, çatdı məkana,
Böyük bir cəsarət gəlmişdir ona.
Açaraq qapını keçdi içəri.
Bir an üstələdi qəmi, kədəri.
Güləndam deyərək, səslədi Tərlan,
İnanmaq olarmı gerçəkmi, yalan?
Bu səsi eşidib Güləndam gəldi,
Kimin olduğunu amma bilmədi.
Kimliyin soruşdu deyərək qardaş,
Tərlansa bu sözdən olaraq çaş-baş.
Unutmuş sevgilim unutmuş məni ,
Unuda bilərmi sevən sevəni?
Baxaraq Güləndam onun üzünə,
Çoxdannan qəm toru düşmüş gözünə.
Birtəhər seçərək gözlər Tərlanı ,
Gəlməz Güləndamın ona gümanı.
Tərlansa səslədi: - mənəm əzizim,
Tərlanam bağışla qayıtdım özüm.
Bu tale oyunu gəlmiş başıma,
Şeytanmı, iblismi çıxmış qarşıma.
Qəbul et sevgilim, bağışla məni,
Unuda bilərmi sevən sevəni?
Gülandam tutuldu qəmdən kədərdən,
Bu oğlan danışır görəsən nədən?
Kimdən danışırsız, bilməm düzü,
Bu sözü deyənin olsun ki, üzü.
O, Tərlan öldü qəlbimdə məzarı,
Ona laylay çalır sevgili yarı.
Sən nə cəsarətlə gəldin yanıma ,
Təzədən od qoydun dərdli canıma.
Baxmaq istəməzdim sənin üzünə,
Sən necə cəsarət etdin özünə.
O, xəyanətindən getdi əzizlər,
Qəlblərə həkk olan o acı izlər.
Tərlansa yalvarıb, istədi imdad,
Doğma sevgilisi sandı onu yad.
Yalvardı, sızladı, ağladı Tərlan,
Oldu məhəbbəti kədərdən talan.
Onsuzda bəxtinə yazılmış qara,
Fələkdə bu dərdə etməyir çara.
Sən onda gərək ki,dç duyaydın bunu,
Yalançı həyatın olmayır sonu.
Eşqinə etmişdir Tərlan cinayət,
Məni yaman əydi səndə cəsarət.
Utandı Tərlansa deyilən sözdən,
Alışdı elə bil kül altda közdən.
Çarəsiz, ərarsız qayıtdı evə,
Gözündə bu həyat dönmüşdür divə.
Güləndam ağladı ,tutuldu bir an.
Necə əsirgədim eşqimi ondan.
Bu necə cəsarət,bu necə zülüm,
Mənə əzab yox, bir əbədi ölüm.
Tərlanın atası dediyi sözlər,
Qəlbinə xal salmış o acı izlər.
Baxaraq baxçaya o, bir ötəri,
Toy qurulan düzə saldı nəzəri.
Bu acı ağrıya dözməyən ürək,
Bu zalım həyatı tərk etsin gərək.
Ürəyi çırpındı döyündü bir an,
Duydu ki, özünə verməyir aman.
Bir təhər yeridi o, yaşıl düzə,
Qaranlıq çəkildi o,ağlar gözə.
Ana deməyə utandı Tərlan,
Başında dolandı qəhərdən duman.
Necədə itirdi o, öz eşqini,
Atada, anada pərişan evdə,
Sanki qulaqları bir ağlar səsdə.
Salatın xalada diksindi bir an,
İmdad istəyirdi elə bil ondan.
Ananın ürəyi sıxıldı birdən,
Sanki agah olmuş qəmdən-qəhərdən.
Evdən çıxaraq o, baxdı həyətə,
İnanmaq olarmı bu həqiqətə.
Tərlansa həyətdə üzü üstə qalmış,
Bir buz parçası tək o,sanki donmuş.
Ana qışqıraraq eylədi fəryad.
Allaha yalvarıb istədi imdad,
Düşdü acı qorxu ana canına.
Tələsik qaçaraq oğul yanına,
Tutaraq qolundan çağırır onu,
İndi duymaq asan çatıbdır sonu.
Tərlənım nə oldu can bala sənə?
Zülm eyləmə sən amandır mənə.
Sakitcə açaraq Tərlan gözünü,
Tutdu anasının solğun üzünü.
Bir təhər gələrək Tərlan özünə,
Onu sıxsada kədəri köksünə.
Dinlə ürəyimdə qalmasın niskil,
Güləndam pərişan həmdə ki üzgün.
Olmuş eşqindən ana o,küskün ,
Vəfasızam onu eylədim üzgün.
O, eşqə yox, tək mənə eylədi nifrət,
Məni əydi ana onda cəsarət.
Onuda kor etdim sizidə xəstə,
O,tənha bülbül tək qalıb qəfəsdə,
Ata qarğışıdır düşübdür mənə,
Sənə xahiş edim mən dönə -dönə .
Bağışla günahı etməyin nifrət,
Çəkirəm bu eşqdən bil ki, xəcalət.
İndi duyuram mən eşqin dadını,
Düşdüm tilsiminə bir özgə yadın.
Toy qurulan yerdə cənazəmi qoy,
O, günü bəy durum qoy çalınsın toy.
Çağır Güləndamı bu qəm otağa,
Dönməsin sinəsi hicranlı dağa.
Ana fəryad etdi yoldu saçını,
Qəlbləri göynədən bu qəm acını.
Tərlan sakit halda gülümsəyərək,
Edərək son anı danışmağa ərk.
Ana qurban olum tökmə göz yaşı,
Necə qovmaq olar gələn sərt qışı.
Güləndam sadiqdir həyatda mənə,
Xəyanət etmişəm onun eşqinə.
Alı sa bu səsdən tutulan kimi,
Elə bil qırıldı qəlbinin simi.
Dözə bilməyərək oldu səbirsiz,
Bir təhər duraraq halsız, taqətsiz.
Çöldə həngaməni görüb tutuldu,
O,dərdli halını qorxdu, unutdu.
İtirdi bu ata qəmdən özünü,
Qəlbində qurumuş nitqi sözünü.
Salatın baxaraq Alı kişiyə,
Kədərdən üzünə düşən cizgiyi.
Tərlan sa ataya dikib gözünü,
Son kərə süzərək ata üzünü.
Bağışla ata səhfim çox böyük,
Mən oldum sizlərə övlad yox dönük.
Son kərə ata demək istəyən an,
Kəlməni qəlbində saxladı oğlan.
III hissə.
Yumdu gözlərini sürüşdü əli,
Aramla əsən o,taleyin yeli.
Can bala nə etdin, bu nə fəlakət?
Ata heç oğluna edərmi nifrət,
Alı diz çökərək sıxdı köksünə,
Üzünü sürtərək oğul üzünə.
Tərlanım, deyərək qışqırdı ata,
O, da əlvida dedi qansız həyata.
Salatın xalanın ana laylası,
Şirin yuxulara daldı balası.
Ağılar üstündə edir and -aman,
Bu zalım həyatsa həm qəddar, yaman.
Ana laylasısa lərzəyə gəlir,
Qamətlər qırılır, qəddlər əyilir.
Bu acı ağrıya dözməyən ata,
O, da nifrətlə baxdı həyata.
Oğlunu sıxaraq ata bağrına,
Döndü hicranından kədər dağına.
Ayna tək çatladı ata ürəyi,
Düyünlədi qəlbində arzu diləyi.
Ata necə dözsün bu acı hala,
Sinəyə dağ çəkmiş o,nubar bala.
Eşidən biləni yığıldı səsə,
Yayıldı obaya bu qəm bu qüssə,
Toyxanə,otaqda iki cənazə,
Verdi könülləri qəmdən güdazə.
Məhəbbət yardı qayatək qəlbi,
Necə də ağırdır kədəri, dərdi.
Ellər yığılırdı bu son vidaya,
Bu da bir fəlakət, gəlib obaya.
Nə etməli, zaman görür işini,
Dövransa dəyişir öz gərdişini.
Gəzirdi bu xəbər acı dillərdə,
Bərkidir kədəri qəm könüllərdə.
Çatdı Güləndama bu acı xəbər,
Tərlan taleyini edəndə hədər.
İnanmaq nə çətin, gerçəkmi, yalan,
Necə gizlədəsən ,yox daha Tərlan.
Tutuldu Güləndam qalaraq caş-baş,
Dəyişdi əhvalı ,pozuldu yaddaş.
Bilmədi nə etsin bu acı dərdə,
Düşmüşdü gözlərə o qəm, o pərdə.
Salatın xalasa göndərdi xəbər,
Bilirəm boğacaq onu bu xəbər.
Qoy gəlsin Tərlanın o son toyuna,
Fələyin çaldığı hicran oynuna .
Əhtini pozmasın sevgili yarın,
Qırmasın qanadın əhtin ilqarın.
Ağladı Güləndam hey için - için,
Qapısı bağlanan o xoş sevincin.
Fikirlər xəyallar qarışdı qəmdən,
Bilmədi nə etsin bu acı dərddən.
O, Tərlana desə də unutdum səni,
Unuda bilərmi sevən sevəni.
Danladı qəlbində bu qız özünü,
Kaş ki, görməyəydim sənin üzünü.
Güləndamı bacısı tutaraq dilə,
Bilirəm ay bacı dönmüsən külə.
Səndən imdad istər Salatın xala,
Güləndam, dözmərəm buna ay bacı.
Qəlbimi oxladı bu hicran, acı,
Bu tale yolçusu oldu qərarsız.
Ceyranı oxlamış nişansız, oxsuz,
Günahlar Tərlanda olsa da yenə.
O, biganəliyi çəkir özünə,
Ağ libas yerinə geyindi qara.
Qəlbini göynədir o hicran, yara,
Sanki gəlin köçür Güləndam bu gün.
Açılar bəlkə də qəlbindən düyün,
Güləndam qəlbinə axan göz yaşlar.
Fəryada dözərmi göylərdə quşlar,
Bu anı görəndə onu hər kimsə.
Necə də əymişdi onu qəm, qüssə,
İnsan da dinməyə söz tapa gərək.
Ona başsalığı yad da mübarək,
Güləndamı görcək Salatın xala.
Sanki qarşısında nəhəng bir qala,
Necə dəyişilmiş bu yazıq sona.
Tərlanı görən tək göründü ana,
Baş-başa verərək ağladı onlar.
Fələksə qəsd edib qoymuşdu ağlar,
Toyxanə məclisdə bəy duran Tərlan.
Ürəklər yarıb o, etmişdi talan,
Güləndam gedərək onun yanına.
İndi qısınırdı eşqin oduna,
O, vüsal gününü yadına saldı.
Qəlbini intizar ilan tək çaldı,
Şad günü, dar günü el ilə qoşa.
Sanki toya gəlib edir tamaşa,
Əvvəlki utanıb tutuldu bu qız,
Həyatsa inamsız, fələk amansız.
Verməsə də ona gözlər o imkan,
Ona yaxın idi sevgili Tərlan.
Eynəklə gəzirdi son zamanları,
Qış üstələmişdi o xoş baharı,
Sanki yuxudan ayılan kimi.
Ona üstün gəldi qəmi, kədəri,
Tərlanı cəsarətlə basıb bağrına.
Çəkinmək, utanmaq gəlmədi ona,
Qovuşdu yarına o son günündə,
Bu həyat cəllada döndü gözündə.
Bülbül tək dil açdı Güləndam bir an,
Bu acı laylaya dözərmi insan.
Deyilir ağılar, yarılır ürək,
Dözə bilərsənsə döz ginən fələk.
Mərsiyyə oxudu gəldi ilhama,
Tərlansa bu dəmdə çatırdı kama.
Laylalar deməkdən doymayan o qəlb,
Çıxdı o, kədərdən hicranı dəlib.
Qəm şərabın içib gəldim,
Hicran dağı keçib gəldim,
Kədər yolu seçib gəldim,
Bəxtim oldu neyçün qara,
Aman Allah eylə çara.
Ağı deyir dərdli sona,
Həsrət qalıb yana-yana,
Fələk qıydı cavan cana,
Sevgimizi saldı tora,
Aman Allah eylə çara.
Görmüşəm mən həsrət dağı,
Könül deyir hər an ağı,
İtirmişəm o xoş çağı,
Ürəyimə düşdü yara,
Aman Allah eylə çara.
Qapısı bağlı yalan eşqin,
Məni məndən alan eşqin,
Oldu qəmdən talan eşqim
Qəlbim oxşar simli tara,
Aman Allah eylə çara.
Soldu gözümün qarası,
Olmadı eşqin çarası,
Göynədir həsrət yarası,
Tale bizi çəkdi dara,
Aman Allah eylə çara.
Məni məndən alan sevgim,
Yarım bəxtsiz oldum neynim,
Susar dinməz qəmdən könlüm,
Nədən düşdün bəxtsiz gora,
Aman Allah eylə çara.
Yollarına boylanıram,
Axtarıbam, arayıram,
İçin-için ağlayıram,
Yarım məni axtar ara,
Aman Allah eylə çara.
Mərsiyyə deyilib yetəndə başa,
Özünü Tərlanla sandı o, qoşa.
Tükənmir ağılar,yarılır ürək,
Hicranda bərkiyən o, arzu, dilək.
İki cənazə yanında duranda qoşa,
Yaşamaq asansa, Güləndam yaşa .
Deyirdi bu sözü o için-için.
Bağlandı qapısı o, xoş sevincin,
Aldı cənazəni o, öz çiyninə,
Apardı Tərlanı o, son evinə.
And içdi Güləndam eşqin adına,
Gələcəm Tərlanım sənin yanına.
Vüsala qovuşub çatarıq kama,
Tərlan da deyirdi tez gəl yanıma.
Tapşırdı Tərlanı qara torpağa,
Dönmüş onun qəlbi hicranlı dağa.
Bir təhər qayıtdı o,öz evinə,
Danışır Tərlanla o, öz- özünə.
Gəlib otağına girdi Güləndam,
Deyindi dünyaya biganə yadam.
Baxaraq son kərə o,öz cehizinə,
Qəlbinə od qoyan hicran közünə.
Tərlan üçün bəzəmiş bir zaman bunlar,
Qoymadı şad olaq bizi bu dövran.
Saldı fikirləri o,öz qəlbinə,
Sakitcə qəst etdi bu qız özünə.
Yazdı son naməni,aldı əlinə,
Bir soyuq sakitlik çökdü qəlbinə.
İçərək gizlicə o, qəm zəhəri,
Tərlansız açılmaz ömrün səhəri,
Yumdu gözlərini bu gözəl mələk.
Xoş günü qıymadı o, tanrı, fələk,
Namusu,qeyrəti uca tutan qız.
Baxdı bu həyata axır inamsız.
Çatdı son arzuya bu gözəl sona,
Xoş günün nəsibi olmadı ona.
O, olan otağa gəldi bacısı,
Gördü bacısının son qəm acısın.
Güləndam yerdə uzanmış halda,
Heç nəfəs yox idi soyuq canında.
Ancaq əlində bir kağız parçası,
O kağız parçası nələr açası.
Əyilib bacısı tutdu əlindən,
Acı qəm qoxusu keçdi qəlbindən.
Qışqırıb, hay çəkib eylədi fəryad,
Gecdir istəsədə fələkdən imdad.
Təşvişə salmışdı çoxunu bu səs,
Ayaq saxlayırdı eşidən hər kəs.
Yığıldı eşidən, bilən bu səsə,
Qəlbləri yarırdı bu acı qüssə.
Qardaşlar bu xəbərə qaldı çaş- baş,
Döz dözə bilsəniz bu qəmə qardaş.
Qardaşlar bacının qəminə gəldi,
Xəbərsiz qəlbləri xəncəllə dəldi.
Gecikmiş bu dərdə, yox daha çara,
Ürəkdən ürəyə keçmiş bu yara
Bacısı kağızı verib qardaşa ,
Arzusu nə yazıq yetmədi başa.
Qardaşı tutulub daş tək bərkidi.
Bu böyük cəsarət bəlkə ərk idi.
Açdı kağızı oxudu qardaş,
Axdı gözündən qara qanlı yaş.
Mənim əzizlərim anla dərdimi,
Tərlanın yanında qazın qəbrimi,
Onu yaşatmayan o,qoca zaman,
Məni yaşatsa bil, olaram peşman.
Sadiq çıxdı sonda oda eşqinə,
O, qalib gələrək məhəbbətinə.
Xahiş edirəm mənə saxlama yası,
Geyinin əynimə o toy libası.
Mən gəlin köçürəm, eyləyin şadlıq,
Bizə güc gəlsədə acı ayrılıq.
Gəlin otağımsa o, son məzarım,
Bəy təki gözləyir sevgili yarım.
Qəhərdən sıxılmış sanki qardaşlar.
Qurudu gözündə bir anlıq yaşlar,
İnsanı bərkidir bu fani dünya.
Amma ki ,çətindir hüsnündən doya,
Bu bəxtsiz qızıda verdi torpağa,
Qəlbində arzusu dönsədə dağa.
Üç əziz itirən Salatın xala,
Oda istəməzdi dünya da qala.
Tərlanla Güləndam oldular qoşa,
Arzular o, günü verdi baş -başa.
Məzarda qovuşan o qismət, o bəxt,
Toyların eyləyib oldular xoşbəxt.
Güləndam eşqini ucada tutdu,
Qovuşub Tərlana qəmi unutdu.
Tərlan sonda duydu sevib- sevməyi,
Bacardı eşq üçün hər an ölməyi.
Əzizlər qəlbinə çökən qəm, kədər,
Bu acı nə solar, nə də ki, bitər.
Salatın xalaya oldu bu bir dağ,
O, ölü kimidir olsada ki, sağ.
Edir məzarları hər gün ziyarət,
Bu qansız həyata edərək nifrət.
Heç dözmək olarmı acı kədərə,
İnsan kölə olur xəbərsiz dərdə.
Tərlanın günahı oldu fəlakət,
O, duyub qəmini çəkdi xəcalət.
Məhəbbət insana verəndə zülüm ,
Ona şərab olur acı bir ölüm.
Həyatsa Tərlanı çəkdi sınağa,
Gəldi ölümü ilə o, sinə dağa.
Tarixsə bu toyu yazdı köksünə,
Bir sevgi dastanın yazdı özünə.
Bəzətdi son məzar bəy xonçasını,
Dadırdı eşq isə öz acısını.
Bu fani dünyasa bir tamaşadır,
Sevinci, kədəri daim qoşadır.
Bu eşqə çalınan acı bir laylay,
Saxladı həyatda əbədi qəm-pay.
O,qoşa məzarda yazılan son söz,
Atəşi sönməyən əbədi bir köz.
Bu sözün yiyəsi Salatın xala,
Yolçusa oxuyub ondan köz ala.
Dil deyib bu eşqə dağlar ağlasın,
Sonalar başına qara bağlasın,
Ceyranlar ağıya ayaq saxlasın,
Bu nakam məhəbbət, nakam eşq üçün.
Ruhlar rahatlanar yas tutsa zaman,
Ağlaya-ağlaya dil desə kaman,
Nakam könüllərsə axtarar güman,
Bu nakam məhəbbət, nakam eşq üçün.
Göylər də qaralıb bulutlar dolsun,
Açmasın çəməndə çiçəklər solsun,
Eşqin sədasına yol ötən sussun,
Bu nakam mənəbbət, nakam eşq üçün.
Bir eşqin əbədi yansa çırağı,
Ona tarix boyu deyilər ağı.
Sevməksə gözəldir qədir bilənə
Həyat müjdə edər onu sevənə.
Eşqsə Tərlanın əydi qəddini,
İçirtdi həyatın acı zəhrini.
Bu yalan sevgidən gələn qəm, kədər,
O, saf məhəbbəti eylədi hədər.
Güləndam pozmadı əhti, ilqarı,
Düyünlədi Tərlanı arzuları .
Bu iki aşiqin gizlin sevdası ,
Aləmə yayıldı acı sədası.
İnsan sevgisini unutsa əgər,
Sevdasız həyatsa onu tez əyər.
Hər kəs sevilməyə doğulmuş ancaq,
Oddan köz alıb alışır ocaq.
Çalınan bu toyun acı sədası,
Könüllər göynədir bu son sevdası.
Bu bir örnəkdir sevib -sevənə,
Bacar məğrur ol ki, gələsən sinə,
Vəfasız həyatın acı sevdası ,
Od alıb tarixdən eşqlə yanası.
Aramla əsən o,taleyin yeli.
Can bala nə etdin, bu nə fəlakət?
Ata heç oğluna edərmi nifrət,
Alı diz çökərək sıxdı köksünə,
Üzünü sürtərək oğul üzünə.
Tərlanım, deyərək qışqırdı ata,
O, da əlvida dedi qansız həyata.
Salatın xalanın ana laylası,
Şirin yuxulara daldı balası.
Ağılar üstündə edir and -aman,
Bu zalım həyatsa həm qəddar, yaman.
Ana laylasısa lərzəyə gəlir,
Qamətlər qırılır, qəddlər əyilir.
Bu acı ağrıya dözməyən ata,
O, da nifrətlə baxdı həyata.
Oğlunu sıxaraq ata bağrına,
Döndü hicranından kədər dağına.
Ayna tək çatladı ata ürəyi,
Düyünlədi qəlbində arzu diləyi.
Ata necə dözsün bu acı hala,
Sinəyə dağ çəkmiş o,nubar bala.
Eşidən biləni yığıldı səsə,
Yayıldı obaya bu qəm bu qüssə,
Toyxanə,otaqda iki cənazə,
Verdi könülləri qəmdən güdazə.
Məhəbbət yardı qayatək qəlbi,
Necə də ağırdır kədəri, dərdi.
Ellər yığılırdı bu son vidaya,
Bu da bir fəlakət, gəlib obaya.
Nə etməli, zaman görür işini,
Dövransa dəyişir öz gərdişini.
Gəzirdi bu xəbər acı dillərdə,
Bərkidir kədəri qəm könüllərdə.
Çatdı Güləndama bu acı xəbər,
Tərlan taleyini edəndə hədər.
İnanmaq nə çətin, gerçəkmi, yalan,
Necə gizlədəsən ,yox daha Tərlan.
Tutuldu Güləndam qalaraq caş-baş,
Dəyişdi əhvalı ,pozuldu yaddaş.
Bilmədi nə etsin bu acı dərdə,
Düşmüşdü gözlərə o qəm, o pərdə.
Salatın xalasa göndərdi xəbər,
Bilirəm boğacaq onu bu xəbər.
Qoy gəlsin Tərlanın o son toyuna,
Fələyin çaldığı hicran oynuna .
Əhtini pozmasın sevgili yarın,
Qırmasın qanadın əhtin ilqarın.
Ağladı Güləndam hey için - için,
Qapısı bağlanan o xoş sevincin.
Fikirlər xəyallar qarışdı qəmdən,
Bilmədi nə etsin bu acı dərddən.
O, Tərlana desə də unutdum səni,
Unuda bilərmi sevən sevəni.
Danladı qəlbində bu qız özünü,
Kaş ki, görməyəydim sənin üzünü.
Güləndamı bacısı tutaraq dilə,
Bilirəm ay bacı dönmüsən külə.
Səndən imdad istər Salatın xala,
Güləndam, dözmərəm buna ay bacı.
Qəlbimi oxladı bu hicran, acı,
Bu tale yolçusu oldu qərarsız.
Ceyranı oxlamış nişansız, oxsuz,
Günahlar Tərlanda olsa da yenə.
O, biganəliyi çəkir özünə,
Ağ libas yerinə geyindi qara.
Qəlbini göynədir o hicran, yara,
Sanki gəlin köçür Güləndam bu gün.
Açılar bəlkə də qəlbindən düyün,
Güləndam qəlbinə axan göz yaşlar.
Fəryada dözərmi göylərdə quşlar,
Bu anı görəndə onu hər kimsə.
Necə də əymişdi onu qəm, qüssə,
İnsan da dinməyə söz tapa gərək.
Ona başsalığı yad da mübarək,
Güləndamı görcək Salatın xala.
Sanki qarşısında nəhəng bir qala,
Necə dəyişilmiş bu yazıq sona.
Tərlanı görən tək göründü ana,
Baş-başa verərək ağladı onlar.
Fələksə qəsd edib qoymuşdu ağlar,
Toyxanə məclisdə bəy duran Tərlan.
Ürəklər yarıb o, etmişdi talan,
Güləndam gedərək onun yanına.
İndi qısınırdı eşqin oduna,
O, vüsal gününü yadına saldı.
Qəlbini intizar ilan tək çaldı,
Şad günü, dar günü el ilə qoşa.
Sanki toya gəlib edir tamaşa,
Əvvəlki utanıb tutuldu bu qız,
Həyatsa inamsız, fələk amansız.
Verməsə də ona gözlər o imkan,
Ona yaxın idi sevgili Tərlan.
Eynəklə gəzirdi son zamanları,
Qış üstələmişdi o xoş baharı,
Sanki yuxudan ayılan kimi.
Ona üstün gəldi qəmi, kədəri,
Tərlanı cəsarətlə basıb bağrına.
Çəkinmək, utanmaq gəlmədi ona,
Qovuşdu yarına o son günündə,
Bu həyat cəllada döndü gözündə.
Bülbül tək dil açdı Güləndam bir an,
Bu acı laylaya dözərmi insan.
Deyilir ağılar, yarılır ürək,
Dözə bilərsənsə döz ginən fələk.
Mərsiyyə oxudu gəldi ilhama,
Tərlansa bu dəmdə çatırdı kama.
Laylalar deməkdən doymayan o qəlb,
Çıxdı o, kədərdən hicranı dəlib.
Qəm şərabın içib gəldim,
Hicran dağı keçib gəldim,
Kədər yolu seçib gəldim,
Bəxtim oldu neyçün qara,
Aman Allah eylə çara.
Ağı deyir dərdli sona,
Həsrət qalıb yana-yana,
Fələk qıydı cavan cana,
Sevgimizi saldı tora,
Aman Allah eylə çara.
Görmüşəm mən həsrət dağı,
Könül deyir hər an ağı,
İtirmişəm o xoş çağı,
Ürəyimə düşdü yara,
Aman Allah eylə çara.
Qapısı bağlı yalan eşqin,
Məni məndən alan eşqin,
Oldu qəmdən talan eşqim
Qəlbim oxşar simli tara,
Aman Allah eylə çara.
Soldu gözümün qarası,
Olmadı eşqin çarası,
Göynədir həsrət yarası,
Tale bizi çəkdi dara,
Aman Allah eylə çara.
Məni məndən alan sevgim,
Yarım bəxtsiz oldum neynim,
Susar dinməz qəmdən könlüm,
Nədən düşdün bəxtsiz gora,
Aman Allah eylə çara.
Yollarına boylanıram,
Axtarıbam, arayıram,
İçin-için ağlayıram,
Yarım məni axtar ara,
Aman Allah eylə çara.
Mərsiyyə deyilib yetəndə başa,
Özünü Tərlanla sandı o, qoşa.
Tükənmir ağılar,yarılır ürək,
Hicranda bərkiyən o, arzu, dilək.
İki cənazə yanında duranda qoşa,
Yaşamaq asansa, Güləndam yaşa .
Deyirdi bu sözü o için-için.
Bağlandı qapısı o, xoş sevincin,
Aldı cənazəni o, öz çiyninə,
Apardı Tərlanı o, son evinə.
And içdi Güləndam eşqin adına,
Gələcəm Tərlanım sənin yanına.
Vüsala qovuşub çatarıq kama,
Tərlan da deyirdi tez gəl yanıma.
Tapşırdı Tərlanı qara torpağa,
Dönmüş onun qəlbi hicranlı dağa.
Bir təhər qayıtdı o,öz evinə,
Danışır Tərlanla o, öz- özünə.
Gəlib otağına girdi Güləndam,
Deyindi dünyaya biganə yadam.
Baxaraq son kərə o,öz cehizinə,
Qəlbinə od qoyan hicran közünə.
Tərlan üçün bəzəmiş bir zaman bunlar,
Qoymadı şad olaq bizi bu dövran.
Saldı fikirləri o,öz qəlbinə,
Sakitcə qəst etdi bu qız özünə.
Yazdı son naməni,aldı əlinə,
Bir soyuq sakitlik çökdü qəlbinə.
İçərək gizlicə o, qəm zəhəri,
Tərlansız açılmaz ömrün səhəri,
Yumdu gözlərini bu gözəl mələk.
Xoş günü qıymadı o, tanrı, fələk,
Namusu,qeyrəti uca tutan qız.
Baxdı bu həyata axır inamsız.
Çatdı son arzuya bu gözəl sona,
Xoş günün nəsibi olmadı ona.
O, olan otağa gəldi bacısı,
Gördü bacısının son qəm acısın.
Güləndam yerdə uzanmış halda,
Heç nəfəs yox idi soyuq canında.
Ancaq əlində bir kağız parçası,
O kağız parçası nələr açası.
Əyilib bacısı tutdu əlindən,
Acı qəm qoxusu keçdi qəlbindən.
Qışqırıb, hay çəkib eylədi fəryad,
Gecdir istəsədə fələkdən imdad.
Təşvişə salmışdı çoxunu bu səs,
Ayaq saxlayırdı eşidən hər kəs.
Yığıldı eşidən, bilən bu səsə,
Qəlbləri yarırdı bu acı qüssə.
Qardaşlar bu xəbərə qaldı çaş- baş,
Döz dözə bilsəniz bu qəmə qardaş.
Qardaşlar bacının qəminə gəldi,
Xəbərsiz qəlbləri xəncəllə dəldi.
Gecikmiş bu dərdə, yox daha çara,
Ürəkdən ürəyə keçmiş bu yara
Bacısı kağızı verib qardaşa ,
Arzusu nə yazıq yetmədi başa.
Qardaşı tutulub daş tək bərkidi.
Bu böyük cəsarət bəlkə ərk idi.
Açdı kağızı oxudu qardaş,
Axdı gözündən qara qanlı yaş.
Mənim əzizlərim anla dərdimi,
Tərlanın yanında qazın qəbrimi,
Onu yaşatmayan o,qoca zaman,
Məni yaşatsa bil, olaram peşman.
Sadiq çıxdı sonda oda eşqinə,
O, qalib gələrək məhəbbətinə.
Xahiş edirəm mənə saxlama yası,
Geyinin əynimə o toy libası.
Mən gəlin köçürəm, eyləyin şadlıq,
Bizə güc gəlsədə acı ayrılıq.
Gəlin otağımsa o, son məzarım,
Bəy təki gözləyir sevgili yarım.
Qəhərdən sıxılmış sanki qardaşlar.
Qurudu gözündə bir anlıq yaşlar,
İnsanı bərkidir bu fani dünya.
Amma ki ,çətindir hüsnündən doya,
Bu bəxtsiz qızıda verdi torpağa,
Qəlbində arzusu dönsədə dağa.
Üç əziz itirən Salatın xala,
Oda istəməzdi dünya da qala.
Tərlanla Güləndam oldular qoşa,
Arzular o, günü verdi baş -başa.
Məzarda qovuşan o qismət, o bəxt,
Toyların eyləyib oldular xoşbəxt.
Güləndam eşqini ucada tutdu,
Qovuşub Tərlana qəmi unutdu.
Tərlan sonda duydu sevib- sevməyi,
Bacardı eşq üçün hər an ölməyi.
Əzizlər qəlbinə çökən qəm, kədər,
Bu acı nə solar, nə də ki, bitər.
Salatın xalaya oldu bu bir dağ,
O, ölü kimidir olsada ki, sağ.
Edir məzarları hər gün ziyarət,
Bu qansız həyata edərək nifrət.
Heç dözmək olarmı acı kədərə,
İnsan kölə olur xəbərsiz dərdə.
Tərlanın günahı oldu fəlakət,
O, duyub qəmini çəkdi xəcalət.
Məhəbbət insana verəndə zülüm ,
Ona şərab olur acı bir ölüm.
Həyatsa Tərlanı çəkdi sınağa,
Gəldi ölümü ilə o, sinə dağa.
Tarixsə bu toyu yazdı köksünə,
Bir sevgi dastanın yazdı özünə.
Bəzətdi son məzar bəy xonçasını,
Dadırdı eşq isə öz acısını.
Bu fani dünyasa bir tamaşadır,
Sevinci, kədəri daim qoşadır.
Bu eşqə çalınan acı bir laylay,
Saxladı həyatda əbədi qəm-pay.
O,qoşa məzarda yazılan son söz,
Atəşi sönməyən əbədi bir köz.
Bu sözün yiyəsi Salatın xala,
Yolçusa oxuyub ondan köz ala.
Dil deyib bu eşqə dağlar ağlasın,
Sonalar başına qara bağlasın,
Ceyranlar ağıya ayaq saxlasın,
Bu nakam məhəbbət, nakam eşq üçün.
Ruhlar rahatlanar yas tutsa zaman,
Ağlaya-ağlaya dil desə kaman,
Nakam könüllərsə axtarar güman,
Bu nakam məhəbbət, nakam eşq üçün.
Göylər də qaralıb bulutlar dolsun,
Açmasın çəməndə çiçəklər solsun,
Eşqin sədasına yol ötən sussun,
Bu nakam mənəbbət, nakam eşq üçün.
Bir eşqin əbədi yansa çırağı,
Ona tarix boyu deyilər ağı.
Sevməksə gözəldir qədir bilənə
Həyat müjdə edər onu sevənə.
Eşqsə Tərlanın əydi qəddini,
İçirtdi həyatın acı zəhrini.
Bu yalan sevgidən gələn qəm, kədər,
O, saf məhəbbəti eylədi hədər.
Güləndam pozmadı əhti, ilqarı,
Düyünlədi Tərlanı arzuları .
Bu iki aşiqin gizlin sevdası ,
Aləmə yayıldı acı sədası.
İnsan sevgisini unutsa əgər,
Sevdasız həyatsa onu tez əyər.
Hər kəs sevilməyə doğulmuş ancaq,
Oddan köz alıb alışır ocaq.
Çalınan bu toyun acı sədası,
Könüllər göynədir bu son sevdası.
Bu bir örnəkdir sevib -sevənə,
Bacar məğrur ol ki, gələsən sinə,
Vəfasız həyatın acı sevdası ,
Od alıb tarixdən eşqlə yanası.
Hə əziz dostlar buda Tərlanın yaratdığı faciə. Axrı od qoydu nəsillərin qəlbinə. Nə də çara tapdı o, öz eşqin dərdinə. Kül etdi yandırdı, özüdə yandı. Budur yalana uyanın aqibəti. Saf eşqi bağışladımı onu Allah bilər.
... SON ...
Son xəbərlər
Ən çox oxunanlar
- Bu gün
- Bu həftə
- Bu ay
