Yenə həmişəki kimi, şən idi: deyib-gülür, arabir də zarafatından qalmır, hər kəsi güldürməyə çalışırdı. Ancaq kimin üzünə baxırdısa, məyus, gözüyaşlı görürdü. Heç kim dinib-danışmır, sakitcə onun üzünə baxırdı. Hər kəsin üzündən hüzr yağır, bir qara sükut hökm sürürdü...Yusif isə hər kəsi güldürmək istəyir, birdən həmişəki kimi, ciddiləşib deyir:
-Sizə nə olub, heç kim mənnən danışmaq istəmir?! İbrahim dayı, mən bir şey anlamıram: sən niyə ağlayırsan, bunlar niyə belə baxır mənə, nə olub axı?! İlya əmim niyə bu gündədi? Hikmətə bax ey, o niyə ürəyini tutub yıxılıb? Yoxsa anama... yoox. Yox, anam odur orda, amma, o da məndən küsüb yəqin, dillənmir. Həə, yadıma düşdü. Axı, mən yoldan zəng edib tapşırdım ki, ac gəlirəm, yemək hazırlayın. Mən də... Nə edim, “ayağım daşa ilişdi”, yolum dəyişdi... Heç bilmədim ki, bu nə işdi... Hə, danış, İbrahim dayı, bax, gəlmişəm, nolar, mənnən barış.
Hə, elə yuxunun o zəhrimar yerində səs gəldi. Anan Məlahət idi:
-Yox, qorxma, bala, mənəm, anan, Yusif, mən burdayam, gəl evimizə, orda niyə qalmısan? Evimizin yolunu nə tez unutdun?
Asəfin səsi gələndə dayandın, geri boylandın və dedin:
-Yox, gəlmə, gəlmə, gəlmə! Mən getdim, uşaqlardan, ata-anadan muğayat ol, qaqa...
Yusif dalınca gəlincə sən gecənin qaranlığında itib-getdin. Asəf çağıra-çağıra qaldı:
-Yuska, dayan, sənə sözüm var, ayaq saxla! Ayə, yaralanmısan, dayan, yaranı sarıyım, hara gedirsən?! Ayə, mənəm ey, qardaşın Asəfdi. Məni, Hikməti hara qoyursan?!
-Yox, yox, gəlmə, qaqa, tələsirəm, gözləyirlər məni. Nə varsa Ibrahim dayıya demişəm. O, sizə hər şeyi anladacaq…
-Yusiiiiiiiiifff!
Bu səsimə yuxudan dik atıldım. Aman Allah, çin olardı bu yuxu - Yusif gəlmişdi...

Amma elə tələsik getdi... Çönüb bizə baxmadı, yəqin incidi bizdən - heç birimiz onun zarafatına, sevincinə şərik ola bilmədik, hər birimizi ağlar gördü axı…
Asəfə deyəcəyi bir-riki kəlməni güclə eşidə bildim: