Sənubər Səhər


Son dövrlərdəki məlumatların həcmini necə qavraya bilirik?
İnsan yaranışı ömür boyu davam edirmiş. Bədənimiz qocalır. Beyin, ürək yeni doğumlara dirənir. Ömür boyu nə isə öyrənsək də, öyrənməsək də həyat bizi öyrədir, yaşadır, dəyişir, yaralayır, sağaldır...
Bəs biz nə edirik? Bacarıqlarımızı həyata “sırımağa” çalışırıq.
Həyat, həyatdakılar onu qəbul etsə də, etməsə də haqlı olduğumuzu əldən vermirik – bəzən səhvlərimizi özümüz də görsək...
Bəlkə də bu hamıya aid deyil.
Məncə, fərqlilər çox azdır.
Niyə? Bu sualın da cavabı çətindir.
Özünəinam, öz istəyinə hücum yaranışdan bizi müşayiət edir.
Nə etsək də, nə öyrənsək də (bunların bir çoxu bəziləri üçün məcburi olsa da) ana bətnində yaranan həyati baxışlar ömür boyu bizi tərk etmir.
Beynimiz, qəlbimiz divarlara çırpıla-çırpıla getsə də düz yol görən kimi oynamağa da vaxt tapır.
Çırpıntılarsa düşünməyə, işləməyə, öyrənməyə məcbur edir.
Yaranış simamızın müşayiəti ilə...
Fərqli simalar fərqli mühitlərə sığınır. Hər kəs onu başa düşən insanların əhatəsində olmaq istəyir.
Mübarizə də tək mümkün deyil – həyatın heç bir sahəsində.
Beynimizin və qəlbimizin kölə olduğu həyatda hakimlik zirvəsinə bəs necə gedirik?
Həyati, elmi, mənəvi, maddi, fiziki bacarıqların zirvə hesab etdiyimiz məkanı müvəqqəti və sual dolu varlıq anlamını dəyişirmi?
Əlbətdə ki, yox.
Bütün sualların cavabı sual doğurur.
Yeganə həqiqət ölümdür. O da artıq sual doğurur – niyə ölürük?
Əbədi dünyanın varlığına necə inanaq? Allahı kim yaradıb?
Həyat davam etdikcə sualların sayı artır...
Beynimiz hərdən donur, sonra yenə həyata dirsəklənir?
Bəli, həyat – yaşadığımız həyat nə tələb edirsə ona inanaq.
Arzularımızın, bacarıqlarımızın reallaşdığı hər günə şükür edək.
Malik olduğumuz hər bir gözəl xüsusiyyətdən və öyrəndiyimiz gözəl kəlamlardan uzaq olmayaq. Qəlbimizə rahatlıq gətirən şükür və səbr sual altda qalmasın...