Arzumu Günəşin Telinə Sardım…

“Günəş, isit qəlbləri,
nurlandır bəşəriyyəti…”

Arzumu günəşin telinə sardım…

Sanki bir uşaq əllərimdə qalan son ümidimi günəşin şəfəqlərinə bağladım. Dedim ki, əgər insan əli onu qoruya bilmirsə, qoy göylərin işığı qorusun. Əgər yer üzündə bəzi qəlblər sevgini unutmuşsa, qoy günəş yenidən onların qapısını döysün.

Günəş, isit qəlbləri…

Çünki insanın ən böyük soyuqluğu qışda deyil. Ən ağır üşümək bədənin deyil, qəlbin üşüməsidir.

Qəlbi üşüyən insanın evi böyük olsa da, içində istilik olmaz. Süfrəsi zəngin olsa da, bərəkət hiss etməz. Ətrafında yüzlərlə insan olsa da, özünü tənha bilər. Çünki insanı yaşadan yalnız çörək, su və hava deyil; onu yaşadan həm də bir xoş söz, bir mərhəmətli baxış, bir səmimi toxunuş, “yanındayam” deyən bir ürəkdir.

Bəlkə də buna görə qədimdən bəri insanlar günəşə baxaraq ümid ediblər.

Günəş doğanda insan yalnız səhərin gəldiyini görmürdü. O, həyatın yenidən başladığını görürdü.

Gecə nə qədər uzun olursa-olsun, günəş yenə doğurdu.

Bu, bəşəriyyətə verilmiş ən böyük dərslərdən biridir:

Heç bir qaranlıq əbədi deyil.

İnsan da günəş kimi olmalıdır. Yandıqca işıq verməli, sınaqlardan keçdikcə daha da nurlanmalı, öz ağrısını başqasının qəlbinə qaranlıq kimi daşımamalıdır.

Axı günəş heç vaxt soruşmur:

“Bu evdə kim yaşayır?”

“Bu insan məni sevir, yoxsa sevmir?”

“Bu torpaq mənə nə verib?”

O, hamının üzərinə doğur.

Sarayın da üstünə doğur, kasıb daxmasının da.

Dağın zirvəsinə də nur saçır, yol kənarında unudulmuş bir çiçəyin üzərinə də.

Bəlkə də bəşəriyyətin öyrənməli olduğu ən böyük həqiqət budur:

Nur seçməz.
Sevgi seçməməlidir.
Mərhəmət seçməməlidir.
İnsanlıq seçməməlidir.

İnsan günəşdən bir az öyrənsəydi, dünya daha isti olardı.

Əgər hər insan öz sahib olduğu kiçik işığı başqasından əsirgəməsəydi, dünyanın qaranlığı bu qədər böyük görünməzdi.

Bir təbəssüm də işıqdır.

Bir yetimin başını sığallamaq da.

Yaşlı bir insanın əlindən tutmaq da.

Ümidsiz bir insana “sən bacaracaqsan” demək də.

Bağışlamaq da.

Halal etmək də.

Heç kimin bilmədiyi bir yaxşılığı səssizcə etmək də…

Bunların hamısı insanın öz içində yandırdığı kiçik günəşlərdir.

Və bəlkə də böyük günəş elə bu kiçik işıqların cəmidir.

Bəzən düşünürəm…

Nədən biz uşaqlığımızda günəşi daha çox hiss edirdik?

Bəlkə günəş dəyişməyib.

Bəlkə biz dəyişmişik.

Uşaq olanda pəncərədən süzülən bir şəfəq bizi sevindirirdi. Bir quşun səsi səhərimizi gözəlləşdirirdi. Yağışdan sonra torpağın qoxusu bizə dünyanın ən bahalı ətri kimi gəlirdi.

Sonra böyüdük…

Arzularımız böyüdü, amma bəzən qəlbimiz kiçildi.

Daha çox şey istədik, daha az şükür etdik.

Daha böyük evlər tikdik, amma pəncərələrimizi kiçiltməyə başladıq.

Daha çox qazandıq, amma daha az paylaşdıq.

Daha çox danışdıq, amma daha az dinlədik.

Daha çox insan tanıdıq, amma daha az insanı həqiqətən anladıq.

Və bir gün fərqinə vardıq ki, pəncərənin qarşısında günəş var, amma evimizin içində işıq yoxdur.

Çünki işıq yalnız pəncərədən gəlmir.

İşıq insanın içindən də doğmalıdır.

Arzumu günəşin telinə sardım…

Qoy hər səhər o arzu ilə birlikdə içimdəki ümid də oyansın.

Qoy günəş yalnız üzümü deyil, yaddaşımı da işıqlandırsın.

Uşaqlığımın o saf səhərlərini qaytarsın.

Anamın, atamın, doğmalarımın səsini xatırlatsın.

Ocağın istisini, çörəyin qoxusunu, həyətin səssizliyini, pəncərədən içəri düşən ilk şəfəqi…

Çünki insan yaşlandıqca anlayır ki, itirdiyi şeylərin çoxu əslində əşya deyilmiş.

İtirdiyimiz bəzi insanlar, bəzi səslər, bəzi səhərlər, bəzi baxışlar və bəzi hisslər geri qayıtmır.

Amma onların işığı insanın içində qalır.

Elə buna görə də keçmişi unutmaq lazım deyil.

Keçmişlə yaşamaq da lazım deyil.

Keçmişin işığını gələcəyə aparmaq lazımdır.

Günəş, isit qəlbləri…

İnsanların bir-birinə yadlaşdığı bu dünyada ən böyük ehtiyacımız yenidən insan olmağı xatırlamaqdır.

Qoy uşaqlarımız günəşi yalnız kitabdan tanımasınlar.

Qoy onlar səhərlər pəncərəni açıb təmiz havanı içlərinə çəksinlər.

Qoy torpağa toxunsunlar.

Bir ağac əksinlər.

Bir quşa su versinlər.

Bir çiçəyin açmasını gözləsinlər.

Çünki təbiətdən uzaqlaşan insan zamanla öz ruhundan da uzaqlaşır.

Günəş bizə hər səhər səssiz bir məktub göndərir:

“Hələ gec deyil.”

Hələ sevmək olar.

Hələ bağışlamaq olar.

Hələ yaxşılıq etmək olar.

Hələ yarımçıq qalan arzulara doğru addımlamaq olar.

Hələ bir insanın həyatına işıq olmaq olar.

Hələ öz içimizdə söndürdüyümüz günəşi yenidən yandıra bilərik.

Arzumu günəşin telinə sardım…

Amma indi anlayıram ki, arzunun gerçəkləşməsi yalnız göylərdən gələn möcüzəni gözləmək deyil.

İnsan özü də möcüzənin bir parçasıdır.

Əlinlə bir qəlbi sevindirirsənsə — möcüzəsən.

Bir insanın ümidsizliyinə ümid verirsənsə — günəşsən.

Səni incidən birini bağışlaya bilirsənsə — işıqsan.

Heç kim görmədən yaxşılıq edirsənsə — dünyanın qaranlığında yanan bir çıraqsan.

Və bəlkə də insanın bu dünyadakı ən böyük missiyası özünə günəş axtarmaq yox, başqasının qaranlığında günəş olmaqdır.

Çünki günəş olmaq üçün göydə doğulmaq lazım deyil.

Bəzən bir insanın həyatında bircə cümlə ilə də günəş doğa bilər.

Mən arzumu günəşin telinə sardım…

İndi onu küləklərdən qorumağı yox, işığa çevirməyi arzulayıram.

Qoy mənim arzum yalnız mənim üçün olmasın.

Qoy bir uşağın gözündə sevincə,

bir ananın duasında rahatlığa,

bir atanın ürəyində qürura,

bir qocanın üzündə təbəssümə,

bir xəyalpərəstin yolunda ümidə,

bir yorğun ruhun içində dincliyə çevrilsin.

Çünki insanın ən böyük arzusu yalnız öz həyatını gözəlləşdirmək olmamalıdır.

Ən böyük arzu budur:

Yaşadığın dünyanı səndən sonra bir az daha işıqlı qoymaq.

Günəş kimi…

Doğmaq.

İsitmək.

Nurlandırmaq.

Və heç nə tələb etmədən səssizcə getmək.

Arxada isə yalnız işığını qoymaq.

Arzumu günəşin telinə sardım…

Günəş, isit qəlbləri,
nurlandır bəşəriyyəti.
Qoy heç bir uşaq sevgisiz böyüməsin,
heç bir ana ümidsiz qalmasın,
heç bir insan qəlbinin içində qaranlıqla tək qalmasın.

Qoy pəncərələrimizin qarşısında divarlar deyil, üfüqlər olsun.

Qoy evlərimizə günəş, süfrələrimizə bərəkət, sözlərimizə mərhəmət, baxışlarımıza sevgi, qəlblərimizə hüzur dolsun.

Və bir gün bəşəriyyət yenidən anlayacaq:

Dünyanı xilas edən ən böyük qüvvə sərvət deyil,
hakimiyyət deyil,
güc deyil…

Dünyanı xilas edən işıqdır.
İşığın ən böyük adı isə sevgidir.

Arzumu günəşin telinə sardım…

Qoy o arzu heç vaxt qopmasın.

Qoy hər səhər günəşlə birlikdə yenidən doğsun.

Qoy mənim ömrümdən keçən hər insanın qəlbində bir az işıq qalsın.

Çünki ömür bitir…

Amma insanın verdiyi nur, qoyduğu sevgi və oyatdığı ümid başqa qəlblərdə yaşamağa davam edir.

(Davamı var)
Müəllif hüquqları qorunur

Müəllif: Qazeteçi,şair,araşdırmaçı yazar, AJB üzvü,zefernews.az saytının rəhbəri, Dünya Afşarlar Dərnəyinin Azərbaycan Təmsilçisi.Ölümsüz Kahramanlar Federasiyasının Azərbaycan Təmsilçisi, Türkiyənin Anasan Yazarlar Birliyinin,Daqistan Respublikası Ədəbiyyatçılar Birliyinin,Azərbaycan Təmsilçisi,Turan Yazarlar Birliyinin üzvü
Pərvanə Salmanqızı Abdullayeva.