Hacıməmməd MƏMMƏDOV


Bəzi məclislər var – gedirsən, oturursan, bir neçə saat keçir və dağılışırsan. Bəzi məclislər isə yaddaşda qalır. Orada yalnız yeyib-içmir, gülüb-əylənmir, həm də bir ömrün mənzərəsini seyr edir, insan taleyinə, dostluğa, həmkar münasibətlərinə, keçilmiş yollara şahidlik edirsən.
Bu dəfə yolumuz belə unudulmaz bir məclisə – “Badi Səba” şadlıq sarayına düşmüşdü.Məclisin səbəbkarı Azərbaycan jurnalistikasında öz dəst-xətti, prinsipial mövqeyi, sözə və mətbuata bağlılığı ilə seçilən Cəmil Zəbhulla oğlu Dadaşov idi. “Ədalət və həqiqət” beynəlxalq ictimai-siyasi hüquq qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru, “Tur.az” TV saytının rəhbəri və baş redaktoru Cəmil müəllimin 65 illik yubileyi münasibətilə təşkil olunmuş bu tədbir adi ad günü mərasimi deyildi. Bu, bir jurnalistin ömrünə, əməyinə, sözə sədaqətinə verilən mənəvi qiymətin, dostların və həmkarların bir araya gəldiyi səmimi bir görüşün təntənəsi idi.



Salonun işıqları yanıb-sönür, masaların üzərindəki zövqlə düzülmüş süfrələr işıq altında bərq vurur, hər tərəfdən xoş söhbətlər, gülüş səsləri eşidilirdi. Bir-birinin ardınca salona daxil olan qonaqlar yubilyarı təbrik edir, əl sıxır, qucaqlaşır, xoş arzularını çatdırırdılar. Elə bil hamı bu 65 ilin bir parçasını öz yaddaşında gətirib Cəmil müəllimin qarşısına qoymuşdu.
Bir tərəfdə jurnalistlər, qələm adamları, ziyalılar, dostlar, tanışlar; digər tərəfdə ailə üzvləri, doğmalar, uzun illərin yol yoldaşları...
Hər kəsin üzündə bir sevinc vardı.
Çünki yubiley məclislərinin ən böyük sərvəti süfrənin zənginliyi deyil, insanların səmimiyyətidir. Həmin axşam “Badi Səba”da məhz bu səmimiyyət hökm sürürdü.



Cəmil müəllim üçün 65 il yalnız təqvimdə qeyd olunan rəqəm deyil. Bu rəqəmin arxasında bir ömür, bir əmək yolu, minlərlə yazı, görüşlər, mübarizələr, axtarışlar və sözə xidmət dayanır.
Jurnalistika asan sənət deyil.
Qələm adamının yolu bəzən hamar, bəzən daşlı-kəsəkli olur. Yazılan hər sözün arxasında məsuliyyət, hər cümlənin arxasında müəllifin vicdanı dayanır. Xüsusilə də “ədalət” və “həqiqət” kimi ağır sözləri özünə yol seçən jurnalistin məsuliyyəti daha böyükdür.
Cəmil Zəbhulla oğlu Dadaşovun rəhbərlik etdiyi “Ədalət və həqiqət” qəzetinin adında da təsadüfi olaraq iki söz yanaşı durmur. Ədalət – haqqın tərəzisi, həqiqət isə sözün işığıdır. Jurnalist üçün bu iki məfhum həm yol göstərici, həm də mənəvi məsuliyyətdir.
Məhz buna görə həmin axşam səslənən təbriklərdə yalnız yubiley yaşının mübarəkliyi deyil, Cəmil müəllimin jurnalistikaya verdiyi töhfələrə hörmət də hiss olunurdu.
Məclis qızışdıqca...



Musiqi başladı.
Salondakı ab-hava bir anda dəyişdi. Süfrə arxasında əyləşənlərin çöhrəsindəki təbəssüm daha da genişləndi. Kimisi mahnının sözlərini asta səslə təkrarlayır, kimisi ritmə uyğun əl çalır, kimisi isə “bu mahnı bizim mahnımızdır” deyib xatirələrə dalır, qol götürüb oynayırdı.
Bir-birinin ardınca dostlar, həmkarlar, yaxınlar meydana çıxır, musiqinin ritminə uyğun rəqs edir, məclisə xüsusi rəng qatırdılar. Kimisi çevikliyi, kimisi şuxluğu, kimisi də özünəməxsus rəqs hərəkətləri ilə alqış qazanırdı.
Gülüş...
Alqış...
Musiqi...
Səmimi zarafatlar...
Təbriklər...

Bir sözlə, məclis öz axarı ilə böyük bir həyat səhnəsinə çevrilmişdi.

Elə anlar vardı ki, insanın ağlına “65 yaş nədir ki?” sualı gəlirdi. Əgər insanın yanında onu sevən, hörmət edən, yolunu bölüşən dostları varsa, yaş sadəcə təqvimdəki rəqəmdir. Əsl yaş isə insanın qazandığı hörmətin, yaratdığı xoş xatirələrin və insanların qəlbində tutduğu yerin ölçüsüdür.
Cəmil müəllim də həmin axşam bunun canlı nümunəsini yaşayırdı.
Bir süfrə arxasında neçə illik xatirə...
Məclisin gözəlliyi həm də onda idi ki, süfrələr arxasında yalnız yeməklər deyil, xatirələr də paylaşılırdı.
“Filan vaxt belə olmuşdu...”
“Yadınızdadırmı, o gün...”
“Birlikdə haradasa olmuşduq...”
“Bu hadisəni heç vaxt unutmaq olmaz...”
Beləcə, illərin yaddaşından müxtəlif səhnələr bir-bir üzə çıxırdı.
Bəzən bir cümlə bütün bir dövrü xatırladır. Bəzən bir ad keçmişdən bir qapı açır. Bəzən isə bir mahnı insanı illər əvvələ aparır.
Həmin axşam da belə idi.
Sanki 65 ilin yaddaşı bir gecənin içində vərəqlənirdi.
Bir zamanlar birlikdə çalışan insanlar yenidən bir araya gəlmiş, ayrı-ayrı yollarla gedən dostlar yenidən eyni masa arxasında əyləşmişdilər. Kimisi dəyişmişdi, kimisi yaşlanmışdı, kimisinin saçına dən düşmüşdü, amma dostluğun səsi dəyişməmişdi.
Jurnalist üçün ən böyük mükafat
Məncə, jurnalistin ən böyük mükafatı aldığı diplom, medal və fəxri adlardan daha çox, illər sonra insanların onu xoş sözlərlə xatırlamasıdır.
Bir insanın 65 illik yubileyinə bu qədər dostun, həmkarın, ziyalının, doğmanın toplaşması özü böyük bir mənəvi sərvətdir.
Çünki insan həyatda çox şey qazana bilər. Pul da, vəzifə də, şöhrət də...
Amma hörmət qazanmaq tamam başqa məsələdir.
Hörmət tələb olunmur, qazanılır.
Etibar istənilmir, illər boyu formalaşır.
Dostluq isə bir gündə yaranmır – zamanın sınağından keçir.
Cəmil müəllimin yubiley məclisində bütün bunların şahidi olmaq mümkün idi.



Cəmil Zəbhulla oğlu Dadaşovun rəhbərlik etdiyi “Ədalət və həqiqət” qəzetinin və “Tur.az” TV saytının fəaliyyəti müasir informasiya məkanında sözün, xəbərin və ictimai fikrin əhəmiyyətini bir daha göstərir.
Bu gün informasiya bolluğu içərisində həqiqi xəbərlə, həqiqət görüntüsü yaradan xəbər arasında fərq qoymaq bəzən çətinləşir. Belə bir zamanda jurnalistin peşəkarlığı ilə yanaşı, onun vicdanı, məsuliyyəti və mövqeyi də böyük əhəmiyyət daşıyır.
Qəzetin adı kimi, jurnalistin də yolu ədalət və həqiqətdən keçməlidir.
Cəmil müəllimin 65 illik yubileyində səslənən xoş sözlərin bir hissəsi də məhz bu məqam üzərində dayanırdı.
Gecənin ən gözəl anları
Saatlar ötdükcə məclis daha da şənlənirdi.
Süfrələrdə çaylar təzələnir, badələr qaldırılır, xoş arzular dilənirdi. Hər təbrikdən sonra alqış səsləri salonu bürüyürdü.
“Cəmil müəllim, 65 yaşınız mübarək olsun!”
“Can sağlığı!”
“Uzun ömür!”
“Qələminiz iti, sözünüz kəsərli olsun!”
“Ədalət və həqiqət yolunda daha böyük uğurlar!”
Bu arzular bir-birinə qarışır, yubiley gecəsinin musiqisinə çevrilirdi.
Sonra yenə musiqi...
Yenə rəqs...
Yenə gülüş...



Amma ən başlıcası, bir-birimizə xoş ovqat bəxş etdik, dostluq körpülərimizi bir qədər də möhkəmləndirdik.
Məclisdəki hər gülüşün arxasında bir səmimiyyət, hər təbrikin arxasında bir xoş niyyət, hər baxışın içində bir doğmalıq vardı.
Yubiley bitdi, xoş xatirə qaldı
Gecənin sonunda “Badu Səba”nın salonunda əvvəlki izdiham tədricən seyrəlməyə başladı. Qonaqlar bir-bir yubilyarla sağollaşır, yenidən xoş arzularını bildirir, “Allah ömür versin, yenə belə günlərdə görüşək” deyirdilər.
Məclis sona çatırdı.
Amma belə məclislər əslində bitmir.
Onların səsi yaddaşda qalır.
Birlikdə çəkilən şəkillərdə qalır.
Söhbətlərdə, gülüşlərdə, xatirələrdə qalır.
İllər sonra həmin gecəni xatırlayanda insanın gözləri önünə yenə “Badi Səba”nın işıqlı salonu, zəngin süfrələr, dostların səmimi çöhrələri, musiqinin sədaları və rəqs edən insanların şən simaları gələcək.
Və bütün bu mənzərənin mərkəzində isə 65 illik ömrünün daha bir səhifəsini vərəqləyən Cəmil Zəbhulla oğlu Dadaşov dayanacaq.
Bu yaşda insan geriyə baxanda keçdiyi yola nəzər salır. Qarşıda isə hələ görüləsi işlər, yazılacaq yazılar, deyiləcək sözlər var.



Qələminiz yorulmasın, sözünüzün çəkisi azalmayın, həqiqətə bağlılığınız daim olsun. Ədalət naminə yazdığınız hər söz insanlara yol göstərsin. Qarşıdakı illəriniz sağlamlıq, firavanlıq, ailə səadəti, yaradıcılıq uğurları və belə səmimi dost məclisləri ilə zəngin olsun!
65 yaşınız mübarək, Cəmil müəllim!
Qoy bundan sonrakı illəriniz əvvəlki illərin ən gözəl xatirələrinə yeni, işıqlı səhifələr əlavə etsin.
“Badi Səba”da həmin axşam biz bir yubileyə yox, bir ömrün mənəvi hesabatına şahid olduq.
Və o hesabatın ən gözəl cümləsi belə səslənirdi:
İnsan ömrü illərlə deyil, qazandığı hörmət və yaratdığı xatirələrlə ölçülür.
Cəmil müəllimin 65 yaşı da belə xatirələrdən biri kimi yadda qaldı...