Kökündən qoparılmış
Məsum çiçək kimiyəm.
Çəkirəm yer həsrətin
Qovuşam və bərkiyəm.

Sərin küləklər əsir
Solğunlaşır ləçəklər.
Bir ilıq nəfəs olsa
Özünə gələcəklər.

Günəş doğsa da belə
Qəlbimi nur eləməz.
Hicran keçən bir ömrə
Eh, nələr kar eləməz...

O lal gecələrimdə
Sakit axır göz yaşım.
Bir kölgətək itirəm
Dərddən açılmır başım.

Əgər bir gün qayıdıb
Qovuşaram vətənə.
Yenə kök salar bəlkə
Ruh qayıdar bədənə.

Çölündən, çəmənindən
Ayrı salsa da rüzgar.
Həyat eşqi güc gəlib
Yaşamaq həvəsim var...

Şeirin Bədii Təhlili:

Məlahət Behbudqızının bu şeiri daxili bir mühacirət, qəriblik və ümidin vəhdəti üzərində qurulmuşdur. Şairə insanın vətəndən, kökündən və sevdiklərindən ayrı düşməsini "kökündən qoparılmış çiçək" metaforası ilə poetikləşdirir.
Şeirin əsas mövzusu ayrılıq, qürbət acısı və yenidən doğulma ümididir. Müəllif insanın mənəvi sarsıntılarını təbiət hadisələri ilə paralelləşdirir. Əsas ideya isə budur ki, insan nə qədər əzab çəksə də, daxilindəki "həyat eşqi" onu ayaqda tutur və gələcəyə bağlayır.
Müəllif özünü "kökündən qoparılmış məsum çiçəyə", göz yaşlarını "sakit axan suya", özünü isə "itən bir kölgəyə" bənzədir. Bu, çarəsizlik hissini oxucuya daha dərindən ötürür.
"Ruhun bədənə qayıtması" – vətənə qovuşmağın simvolu kimi işlənib. "Günəşin qəlbi nur eləməməsi" isə daxili qaranlığın xarici işıqla düzəlməyəcək qədər dərin olduğunu göstərir.
Şeirdə "solğun ləçəklər" və "ilıq nəfəs", "hicran" və "vətənə qovuşmaq" kimi ziddiyyətlər emosional gərginliyi artırır.
Şeirdə kədərli, lirik və həzin bir ton hakimdir. "Lal gecələr" və "yer həsrəti" ifadələri tənhalıq hissini zirvəyə daşıyır. Lakin son bənddəki "yaşamaq həvəsim var" misrası şeiri pessimist ruhdan çıxarıb nikbin bir sonluqla bitirir.
Məlahət Behbudqızı bu misralarla insanın mənəvi sarsıntılarını fiziki ağrı kimi təqdim etməyə nail olub. Şeir həm bir vətən həsrəti, həm də itirilmiş daxili dincliyin bərpasına olan inamın bədii ifadəsidir.
Sizə cansağlığı və bütün işlərinizdə uğurlar arzulayıram, əziz Məlahət xanım!
✍ Sevil Azadqızı
18.04.2026