Murad yaman dilxor idi, dostunun ona bağışladığı təsbehin sapı qırılmışdı...
Bu hadisənin baş verməsi təsbehin modda olduğu illərə təsadüf edirdi. Çoxları kimi Murad da öz kəhrəba təsbehini çevirməkdən, şaqqıldatmaqdan həzz alırdı. Ta ki, təsbehin sapı qırılana qədər. Sən demə, təsbehin sapı kaprondan olmalı imiş- möhkəm, yeyilməyə qarşı davamlı... İşdə yoldaşları ona məsləhət verdilər ki, şöbənin ağsaqqal əməkdaşı Ələmdar kişiyə müraciət etsin. Onu da dedilər ki, Ələmdar kişi çox möhkəm adamdır, çətin ki, onu yola gətirə biləsən. Murad da "nə olar, olar" deyib yaxınlaşdı Ələmdar kişiyə. Ədəb-ərkanla salam verib soruşdu:
- Ələmdar əmi, sizdə bir təsbehlik sap olar?
Ələmdar kişi qısa və sərt cavab verdi:
- Var, vermirəm. Soruş, niyə.
Murad daha minnət eləməyin mənasız olduğunu düşünüb elə həmin tonda da cavab qaytardı:
- Soruşmuram.
Səhəri gün işə gələndə dəhlizdə şöbə müdiri ilə qarşılaşdı. Şöbə müdiri onu elə dəhlizdə saxlayıb nəsihət verməyə başladı:
- Murad, cavan oğlansan, ağsaqqalın xətrinə niyə dəymisən? Heç gözləməzdim səndən. Get, kişinin könlünü al, barış onunla. Kişi dünəndən özünə gələ bilmir.
Murad nə baş verdiyini dərhal anladı. Düzü, özü də gözləmədiyi halla qarşılaşmışdı. Odur ki, "yaxşı" deyib şöbəyə getdi.
Otaqda başqa iş yoldaşları da vardı, aralarında hansısa məsələni müzakirə edirdilər. Muradı görcək hamı susdu və bütün nəzərlər ona dikildi. Murad yenə ədəb-ərkanla hamıya salam verib Ələmdar kişiyə yanaşdı.
- Əmi, sabahınız xeyir olsun, necəsiniz?
- Sənin dünənki hərəkətindən sonra necə olmalıyam ki, incimişəm səndən.
- Əmi, bağışlayın siz Allah, heç özüm də bilmirəm niyə belə alındı.
- Ay oğul, sənə dedim ki, soruş da. Burda nə var ki?..
- Əmi, soruşsaydım sap verəcəydiz?
- Yox! Soruş, niyə.
Murad diqqətlə Ələmdar kişinin gözlərinə baxdı. Cavabı yenə qısa oldu:
- Soruşmuram!