2023-cü ilin yağışlı, bir az da soyuq oktyabr günü idi. 2-ci Fəxri xiyabanda Vətən uğrunda canını fəda etmiş oğulların məzarlarını ziyarət edirdim. Ziyarətim zamanı bir hal mənim diqqətimi çox çəkdi. Xiyabanın yuxarı tərəfində bir gənc xanım gördüm. Havanın soyuqluğuna baxmayaraq, o, məzar təmizləyirdi. Mən aşağı hissədən ziyarət edə-edə gəlib, xanım olan yerə çatanda ayaq saxladım. Xanıma salam verdim. Düşündüm ki, bu gənc xanım yəqin şəhid həyat yoldaşıdır. Düzü həm şəhid həyat yoldaşı olduğunu, həm də belə gənc yaşında tək qalmasının nə qədər ağır olduğunu düşünüb, çox pis oldum. Onun lap bir addımlığına gəlib, soruşdum:
- Allah rəhmət etsin.Yəqin ki, şəhidin həyat yoldaşısınız?
O, isə yan tərəfə qoyduğu, içində yarımçıq su olan vedrədə dəsmalı yuyub, sıxa-sıxa mənə cavab verdi:
- Xeyir, həyat yoldaşı deyiləm.
Bu zaman şəhidin bacısı olduğunu zənn edib, gənc yaşında qardaş itirən bacı kimi, bacı üçün bunun necə ağır dərd olduğunu bilərək, dedim:
- Can, bacım. Qardaş itirmək çox ağır dərddir!
Bu zaman gənc xanım gülləri də sahmana salıb, başını qaldırdı:
- Yox, bacısı da deyiləm... Mən özümü bütün şəhidlərin bacısı hesab edirəm. Burda yatan oğulların heç biri mənim yaxınım, nə də qohumum deyil. Sadəcə olaraq, mən özümü şəhidlərə borclu hesab edirəm. Buna görə də tez-tez bura gəlir, məzarlarını təmizləyirəm. Nə qədər canımda can var bunu edəcəm.

Bir anlıq susqunluq məni bürüdü. Nə deyəcəyini bilmədim. Bütün işini gücünü kənara qoyub, xiyabana gəlmək, təmizləyicilərin əlindən dəsmalı alıb, təmizlik etmək, sözün həqiqi mənasında insandan böyük ürək, daxili zənginlik tələb edir. Bir daha başa düşdüm ki, millət olaraq, bizi heç kim əzə, məhv edə bilməz. Bu xalq, bu millət tarixən başı çox bəlalar çəksə də yenilməyib! Hər zaman başını dik tutmağı, dərdini ovudmağı ana, bacılarımız bacarıb!
Anım mərasimində hekayəmdən bir parça.
Allah şəhidlərə rəhmət etsin.