Vaxtı ilə ölkəmizdə mübariz vəkil olmuş Elçin Namazovun faciəli ölüm xəbərin eşidəndə ağlımdan keçən ilk cümlə başlığa çıxardığım söz oldu...
Çox üzüldüm, çox pis oldum...
İnsan həyatında bütün acı xəbər eşidilən kimi, o, insanı sarsıdır...
Tanış idi, böyük əksər mətbuat işçisinin ağsaqqalı sayılan Ədalət Nəbibəylinin sayəsində tanış olmuşdum. Sonralar Ədalət müəllimsiz ünsiyyətimiz dostluğa çevrildi. Hətta elə münasibət qurmuşduq ki, işlərimizin başımızdan aşmasına baxmayaraq zəngsiz, əlaqəsiz keçinə bilmirdik. Vərdiş etmişdik, yoxsa...
Bir dəfə zəng etdi ki, uşaqların toyudu, istəyirəm sən də orada olasan. Heç nə deməyib, ünvanı soruşdum. "Günəş" petrol tərəfi dedi. O ərazidə yerləşən köhnə şadlıq evini nişan verdi. Sevinərək getdim. Getməyədə bilməzdim...
Çox etibarlı, sədaqətli dost idi. Azad fikirli, müstəqilliyi qanıyla, canıyla duyan biri idi. Vəkil kimi çıxdığı demək olar hamsını diqqətlə izləyirdim...
Həttda bir dəfə söhbət əsnasında demişdim ki, - "səndə işlər olur da, onlardan ver bizə, verim uşaqlara işləyib beş-üç manat qazansın". Çünki, eşitmişdim ki, vəkillər, hətta bəzi hakimlər mətbuat nümayəndələri ilə gizlin işləyir. Ehtiyat etdi -deyə bilmərəm, amma başa düşdüyüm ki, buna razılaşmaması əqidə söhbəti idi. Ölkənin, cəmiyyətin hansı gündə olduğun ağlım kəsdiyi qədər izah etdim, məni yola verib, "baxarıq" - dedi, amma, əməl etmədi...

Ruhən çox azad idi, satqınlığı, işverənliyi, əqidəyə naxələfliyi xoşlamırdı...
Yaşca ondan böyük olduğumdan dediyimi, izah etdiyimi başa düşürdü. Amma, öz bildiyin edirdi...
Bir dəfə, buna qədər də bir müxalif təşkilat üzvünün vəkili olmuşdu, deyə, vəkili olduğu iş diqqətimdən yayınmırdı. İndikindən İraq, o vaxtın mətbuatı da özün sərbəst, azad hiss edirdi. İndiki kimi, "telefonoqrama" ilə göndərilən məlumatları dərc etməkdə mətbu qrumun rəhbəri tam azad idi. Ona görə də, mətbuatdan Elçin Namazovun müdafiəçisi olduğu işi maraqla izləyirdim. Hərdən içimdə bir qürur hissi də keçirirdim, Elçin kimi oğulu tanıdığıma görə...
Bir dəfə, sonuncu dəfə Nəriman Nərimanov metrostansiyasının üstündə, eyni adlı parkda görüşdük. Düzdü, o vaxta qədər həftədə ən azı iki dəfə oralarda görüşürdük. Sonuncu dəfə...
Bilirdim sıxılır, burada vəkillik görürdüm onluq deyildi. Cəsarət etmirdim ki,-"çıx get bu ölkədən" - deməyə də. Çox sarsılmışdı. O cür onu seyr etmək mənim üçün çətin idi...
Xeyli söhbət etdik. Ölkədən gedəcəyini deməmişdi...
Bir müddətdən sonra onu tanıyan dostlardan soraqlaşanda, bildirdilər ki, xaricə köçüb. Üzüldüm. Fb-dostlarımdan soraqlaşdım, dostluq göndərdim. Bir müddət dostluğumuz davam etdi. Çox üzülürdü, ölkəni tərk etməyinə görə. Amma, ölkə də nə edək ki, yaşamalı ölkə deyildi...
Bu gün, Ağır Cinayətlər Məhkəməsindən gəlib, fb-da Ədalət Nəbibəylinin, Elçin Namazov haqqında dünyasını dəyişməsini bildirən yazını oxuyanda, bu günə qədər tanıdığım və bu gün üzləşdiyim vəkilləri görüb, sənin qarşında xəcalət çəkdim qardaş...
Sən çox böyük insan idin. Bax bizləri belə məhv edirlər...
Allah sənə rəhmət etsin, ruhun şad, məkanın cənnət olsun...
Bir Elçin də bu dünyadan, öz ölkəsində boğulduğuna görə, getdiyi ölkədə dünyasını dəyişdi. Allah bizi baxışlasın. Dəyərli oğulların istər ölkədə, istərsə də hərəsin bir ölkədə itirə-itirə gedirik...
P. S. 44 günlük müharibədə şəhid bacısı oğlunun şəkili altında, - "dayın sənə qurban sözün oxuyub çox qübarlanmaşdım. Şəhid balamıza şeirdə yazmışdım...

Yaxın dostum, əslən Füzuli rayonundan olan, cəsarətli vəkil Elçin Namazovun, 44 günlük Vətən uğrunda gedən müharibədə şəhid olan bacısı oğlu Ələsgərov Sənan Əkrəm oğlunun şəkli altında yazdığı - " Dayın sənə qurban" sözləri içimdə bir ağrı yaratdı. Duyğularımı aşağdakı kimi sətirləndirdi...