Kitabda sevgi, həsrət, ayrılıq və ümid duyğuları poetik dillə oxuculara təqdim edilir. Hər misrada həyatın müxtəlif çalarları, insan ruhunun incə hissləri öz əksini tapır. Şair sadə və poetik bir dillə oxucuya həm kədəri, həm də gözəlliyi hiss etdirir...

Özümdən özümə çəkilən yolam,
Çiçəyi burnunda saralan, solan,
Həmişə gözləri yol çəkən yolam,
Yolçu yolda gərək, qalx, gedək, ömrüm.

Özüm öz gözümdə azıb gəlirəm,
Dərdimi min yerə yozub gəlirəm,
Sözümü durnatək düzüb gəlirəm,
Bahar buludusan, yağ, gedək, ömrüm.

Özündən özünə çəkilən yolun yolçusu ömrünə qalx gedək, ayrılıqlara əlvida deyir... Bu dəruni hal düşünürəm ki, onun üzünü göy üzünə söykəmək məqamından təzahür edir.

Yaddaşımda “Üzümü söykəyib göyün üzünə” misrası yarpaqlayır. İllər öncə Sabir Abdinin yaradıçılığına həsr olunmuş bu adda bir məqalə də yazmışdım... Deyirlər əsl şairlər göy üzündən keçib gəlir. Görünür, bu fikir yer üzünü göy üzünə yaxınlaşdırmaq amalında, diləyində olan Söz elçilərinin uca göylərə -əzələ, Tanrı dərgahına üz tutmasından qaynaqlanır...
Əngin məna dərinliyi, zəngin forma genişliyinə malik olan Sabir Abdinin poeziyasına məhz bu məntiqlə “göy üzündən” nəzər salmaq gərəkdir. Çünki S.Abdinov üçün göy (göy üzü), eləcə də işıq və yağış xüsusi məna kəsb edir və onun poeziyasında bu adlar poetik hissə çevrilir, obrazlaşır. Əyanilik üçün onlarla şeirlərdən nümunələr gətirmək olar: “Üzümü söykəyib göyün üzünə”, “Göylərin üzünə söykə üzünü”, ”Göylər də qovuşar yerə bir anda”, “Göylərin üzündə sən axtar məni ”, “Damla gözlərimə göylər yığışdı”, “Baxıb gözlərimə göylər ağladı”, “Dalğalar qaldırsın məni göylərə”, “...Göydən yerə enən sevgi...”, “Göylərə zillənən gözüm yorulmaz”, “Göylərə açılan əllərin baxır” və s. kimi misralar şairin mifoloji, etnik yaddaş qatlarının poetik ovqatda təzahür edən şəklidir.

Sabir Abdinin şeiriyyəti “Göy üzü” kontekstində mənəvi ehtiyaclarımıza, duyğularımıza bir zənginlik və rahatlıq gətirir. Bir bəndlik” Göylər ucalır” şeirində yazdığı kimi:
Mən elə bilirdim günün birində
Adi insan kimi göylər qocalır.
Bilmirdim dünyada sevənlər varsa,
Bu ülvi sevgidən göylər ucalır.
Ülvi sevgidən göylərin ucalması qənaətində olan şair “Bir gün” şeirində öz “gülünə” “Göylərdən yanına gələrəm sənin”-deyir. Məntiqi olaraq sual doğur:niyə göylərdən? Bax, S.Abdinovun Göylə (göy üzü) bağlı poetik gəzişmələrinin fəlsəfi anlamı, mahiyyəyi də elə bu sualın cavabı fonunda üzə çıxır. Axı göy üzü mifik-ədəbi yaddaş aynamızda Tanrı “məkanının” özüdür...Paklıq, saflaşma, fəzilət, həqiqət, qüdsiyyət...
Üzünü göy üzünə söykəyib yer üzünə Ulu Sözün işığında ayrılıqlara əlvida deyən Sabir Abdin, şeiriyyət şölən gur, özündən özünə gedən yolun rəvan olsun. Poetik dünyanın üfüqləri Sözün dan yerinin nuruna boyansın!

✍️Tapdıq ƏLİBƏYLİ