Şəmsiyyə Kərimova,
Əməkdar jurnalist

Yenə Bakı öz dəli küləyinə bürünüb.
Amma bu gecə əsən, pəncərələri silkələyən, ağacları əyən, küçələri başdan-başa dolaşan bu sərt küləyə sadəcə külək demək olmur. Burada başqa bir şey var. Sanki təbiət öz səbrinin son həddinə çatıb. Sanki göylərdə çoxdan yığılıb qalan bir narahatlıq var və indi o narahatlıq Bakının küçələrinə, damlarına, pəncərələrinə, ağaclarına çırpılır.
Külək ulayır...
Göy guruldayır...
Şimşək çaxır....
Elə bil göy bizim yerimizə nərə çəkir. Bizim deyə bilmədiklərimizi, içimizdə boğub saxladıqlarımızı, susaraq keçdiyimiz ağrıları, yarımçıq qalmış cümlələri, heç kimə danışmadığımız etirafları göylər dilə gətirir.
Bir gurultu qopur — sanki hansısa nəhəng ürək sinəsində yığılan sözləri daha saxlaya bilmir.
Sonra şimşək çaxır.
Bir anlıq gecənin qaranlığı yarılır. Hər şey işığa qərq olur. Şəhərin silueti, binaların pəncərələri, küçələr, ağaclar — hamısı bir anlığa görünür. Sonra işıq çəkilir və qaranlıq yenidən hər şeyi öz ağuşuna alır.
İnsanın taleyi də bəzən belə deyilmi?
Bəzən bir anlıq bütün həqiqətlər görünür. Bir baxışda, bir sözdə, bir xatirədə, bir sükutda həyatın gizlətdiyi nə varsa işığa çıxır. Sonra yenə qaranlıq...
Və birdən yağış başlayır.
Elə qəfil, elə gözlənilməz ki...
Sanki göy daha dözə bilməyib ağlayır.
Yağış şəhərin üstünə səpələnir. Küləyin qəzəbinə qarışır. Damcılar şüşələrə çırpılır, küçələrdə iz salır. Bir qədər əvvəl hayqıran səma indi sakit-sakit ağlayır.
Bəlkə də təbiətin ən böyük sirri elə budur:
qəzəblə kövrəkliyin bir anda yan-yana gəlməsi.
Külək nə qədər sərtdirsə, yağış bir o qədər həzin görünür. Şimşək nə qədər amansız çaxırsa, yağışın səsi bir o qədər təsəlliverici gəlir.
İnsan da belədir.
İçində tufanlar qopar, amma üzündə sükut olar.
Bəzən hamıya güclü görünər, gecənin bir vaxtı isə heç kimin görmədiyi yerdə səssizcə sınar. Bəzən illərlə susar, sonra bircə kəlmə ilə içindəki bütün dünyanı çölə tökər.
Bakı küləyi də mənə həmişə bir az insanı xatırladıb.
Heç nəyə sığmayan, heç bir çərçivəyə boyun əyməyən, gah coşan, gah sakitləşən, gah da bütün şəhəri ayağa qaldıran bir insanı...
Bəlkə Bakı ona görə küləklidir ki, bu şəhərin özü də sakitliyə çoxdan sığmır.
Bu gecə isə Bakı tamam başqa görünür. Sanki şəhərin daş divarlarının, işıqlı pəncərələrinin, səssiz küçələrinin arxasında görünməyən bir ürək döyünür. Külək o ürəyin döyüntüsüdür. Göy gurultusu onun səsidir. Şimşək bir anlıq parlayan ümididir. Yağış isə bütün bu hayqırtıların ardınca gələn kövrək etiraf...
Təbiət bəzən bizə güzgü tutur.
Göyə baxırsan və özünü görürsən.
Küləkdə içindəki qarışıqlığı, gurultuda üsyanını, şimşəkdə ani parlayan ümidini, yağışda isə heç kimə göstərmədiyin göz yaşlarını...
Ona görə bu gecə göyün gurultusu mənə qəribə dərəcədə doğma gəlir.
Çünki bəzən insanın dilə gətirə bilmədiyini təbiət deyir.
Bəzən bizim yerimizə külək əsir.
Bizim yerimizə göy hayqırır.
Bizim yerimizə yağış yağır...
Və səhər açılarkən hər şey yenə sakitləşir.
Amma insan bilir:
Tufan keçib getmir. Bəzən sadəcə içimizdə bir az da dərinliyə çəkilir.

28.08.2026 Bakı