33 ildir mətbuatdayam. Əhatəmdə onlarla görkəmli insan olub. Daha doğrusu, mən o insanların əhatəsində sığınacaq tapmışam…
Ötən 33 ildə qarşıma bir-iki nanəcib, daha çox isə əsl mənada insan çıxıb. Onlardan biri Allahın lütfü kimi diqqətimdə qalan Şahmar Əkbərzadədir.
Şahmar Əkbərzadə sıradan bir insan deyildi… Ucalıq rəmzi idi. Xeyirxahlıq üçün yaradılmışdı. Dünyasını dəyişən günə kimi, hətta indiyə qədər eşitmədim ki, kimsə onun haqqında pis söz desin, yanlış danışsın.
Şahmar Əkbərzadə ucalığa gedən körpü idi. Adi insan kimi doğuldu, əməlisaleh bəndə kimi böyüdü, “Ucalıq” ordeni ilə təltif edildi. Onun insan adında cəmləşən yaxşılıqlar rəhməti üçün bir vəsilədir.
Nə isə, Şahmar Əkbərzadə elə bir şəxsiyyətdir ki, onu sadə - bəsit cümlələrlə xarakterizə etmək olmaz…
Şahmar Əkbərzadənin (mənim) həyatımda mənəvi rolu böyükdür. Yaxşı xatırlayıram, “Tək səbir” qəzetində işlədiyim vaxtlar idi, “Azərbaycan” jurnalında şeirlərim dərc olunmuşdu, həmin gün redaksiyanın qapısını qəfildən bir insan açdı və məni soruşdu. Zatən otaqda iki nəfər idik – baş redaktor və mən. Məni jurnaldakı şəkilə oxşatdığı üçün dedi:
- Hikmət Məlikzadə sənsən?
Dedim:
- Hə, mənəm.
O, jurnaldan iki sətir oxudu:
Nə vaxtsa içimdə bir ağac bitib,
Məndən su işməyə barmaqları yox…
Sonra zəndlə üzümə baxdı, dedi:
- Ay oğul, Allah imkan versin, sənə bir dədəlik eləyim.
Təbii ki, Şahmar Əkbərzadə şeirlərim haqqında xoş sözlər dedi və nə vaxt qarşılaşdıqsa, eyni sözləri işlətdi: “- Ay oğul, Allah imkan versin, sənə bir dədəlik eləyim...”
Allah ona imkan vermədi. Şahmar Əkbərzadə qəfildən dünyasını dəyişdi…
Məsələ ondan ibarət deyil ki, Şahmar Əkbərzadə mənə yaxşılıq etmək istəyirdi, məsələ ondan ibarətdir ki, rəhmətlik məni yaxşı insan olmağa sövq edirdi.
…Onun – o böyüklükdə kişinin mənim – ayağının biri boyda olan gənc bir şairin şeirləri haqqında yorulmadan ağızdolusu fikir ifadə etməsinə indi də heyrət edirəm. Demək ki, indi çoxlarında dəb halını alan paxıllıq girdabı Şahmar Əkbərzadəni öz toruna sala bilməmişdi…
Nə yaxşı ki, həyatımdan Şahmar Əkbərzadə adlı bir DƏDƏ, bir UZMAN, əsl mənada isə bir İNSAN keçdi…
Xülasə, tək bir Şahmar Əkbərzadəyə görə bütün ağdamlılar mənə əziz və doğmadır...