Hicran Əhmədli

Mən səni anam, atam bilib, onların boş qalan yerinə qoymuşdum, qardaşım. Hər səsin gələndə, hər dəfə mənə bacı deyəndə daxilən böyüdüyümü, yenilməz, daha güclü oldüğumu hiss edirdim. Bir də, bir də özümü sənin kimi qardaşın bacısı olduğuma görə xoşbəxt, şanslı hiss edirdim. Bəli, tale bu xoşbəxtliyi bizə 39 il bəxş etdi.Biz sevgini, dəyəri, qarşılıqlı hörməti və ən əsası da kompromisə getməyi ata-anamızdan öyrəndik. Heç zaman "zəhrimar" sözünü belə istifadə etmədik. Çünki buna lüzum da yox idi. Sadə amma fərqli və ciddi ailədə böyüdük. Lakin parlaq taleylərin yolunun dəyişən fələk bizdən də yan ötmədi.Öz qara əllərini bizim də boğazımıza keçirtdi.Bacı-qardaş arasında seçilən qardaşımızı qəfil əlimizdən aldı. Uzun müddət ailəliklə bu qara günün depresiyadından çıxa bilmədik... Düz iki əvvəl bizə layiqli böyüklük edən qardaşım Fuadı əlimizdən aldı... O, elə bir qardaş idi ki, həyatda yaşadığı qısa ömründə ata-anamın yoxluğunu hiss etmədim.
Son zamanlar mənə sənin qardaşın kim idi sualı verirlər. Üzü dönmüş fələyin sayəsində daha bu suala cavab verə bilmirəm. Çünki onun haqqında keçmiş zamanda danışmaq mənim üçün çox ağırdır. Axı mənim qardaşım ölməyib, o, əbədi olaraq ürəyimə köçüb! Nə qədər mən varam, nə qədər biz və onun balaları var, Fuad da var!

Mən tez-tez əfsus olsun ki, ətrafda bir-biri ilə yola getməyən, sözləri bir-birinin boğazından keçməyən bacı-qardaşlara rast gəlirəm. Amma bizi tanıyanlar da bilir ki, bu bizim ailəyə zidd bir tərbiyə növü idi.
Tərbiyə, bəli tərbiyə! Çünki hər şey ailədən gəlir. Evdə övladlar arasında qoyulan ayrı-seçkilik, bir-birindən artıq fərqləndirmə təbii ki, gec-gec öz sıyıq xəmirini yoğuracaq. Burada insanın tərbiyəsi ilə yanaşı öz mənəvi aləmi də mühüm rol oynayır.